
του Θάνου Αδαμίδη*
O ελληνικός δημόσιος διάλογος για τη μετανάστευση έχει, διαχρονικά, επικεντρωθεί στην κοινωνική ένταξη: στην εκπαίδευση, στην εργασία, στη γλώσσα και στις πολιτισμικές πρακτικές. Αντιθέτως, η σχέση των μεταναστών με το κράτος, δηλαδή η εμπειρία της δημόσιας διοίκησης, της γραφειοκρατίας και των θεσμών, έχει παραμείνει στο περιθώριο της ανάλυσης.
Οι πιο πλούσιες χώρες καίνε και τρυπάνε τη Γη. Οι φτωχότερες περιοχές του παγκόσμιου Νότου πληρώνουν το τίμημα – χωρίς πόρους να προστατευτούν. Έρευνα του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες και της WWF δείχνει ότι η μετανάστευση λόγω πλημμυρών, ξηρασίας ή ανόδου της στάθμης της θάλασσας δεν είναι μελλοντικό σενάριο: το 50% αναγκάστηκε να φύγει εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. Οι άνθρωποι που μετακινούνται, όμως, δεν είναι “κρίση”. Κρίση είναι η καταστροφή της φύσης, οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, ο εκτοπισμός και η νομική απαξία όσων διεκδικούν μια ζωή αξιοβίωτη. Και η καμπάνα κινδύνου χτυπάει από την Ινδία και το Τουβαλού μέχρι τη Θεσσαλία.
ΚΟΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Μια συγκλονιστική επιχείρηση διάσωσης ολοκληρώθηκε στα ανοιχτά της Λιβύης, όταν το διασωστικό σκάφος Aurora της οργάνωσης Sea-Watch κατάφερε να απεγκλωβίσει μια ομάδα μεταναστών που παρέμεναν επί μέρες παγιδευμένοι πάνω σε μια εγκαταλελειμμένη κατασκευή από πετρελαϊκό σκυρόδεμα (oil rig platform) μέσα στη θάλασσα.
του Γιώργου Παγούδη
«Για άλλη μια φορά, το αδίκημα της εξύμνησης της τρομοκρατίας χρησιμοποιείται για την καταστολή μιας Παλαιστίνιας ακτιβίστριας, παγκοσμίως γνωστής για τον αγώνα της ενάντια στη γενοκτονία», δήλωσε με θλίψη ένας δικηγόρος. 





