ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αρκετά με τον Joker. Ινάφ και νισάφ’ πια. Νομίζω ότι έχει απορροφήσει μεγαλύτερο από το μερίδιο του ενδιαφέροντός μας που δικαιοούνταν. Και πολύ παραπάνω από το ενδιαφέρον της τσέπης μας. Μια ταινία προϋπολογισμού 55 εκατ. δολαρίων λίαν συντόμως θα σπάσει το φράγμα του 1 δισ. δολαρίων σε ακαθάριστες εισπράξεις. Είκοσι φορές πάνω. Οχι απλώς καλά, πάγκαλα για την Warner.

Η ΑΕΚ υποδέχεται σήμερα το Περιστέρι στο πλαίσιο της 4ης αγωνιστικής της Basket League, και η διοίκηση της ΚΑΕ ετοιμάζει μια πολύ ωραία πρωτοβουλία με μια κερκίδα που θα φιλοξενήσει πρόσφυγες και μετανάστες, όπως έχει κάνει κι άλλες φορές το τελευταίο διάστημα.

Μια πρωτοβουλία που δε δίστασε να επικροτήσει και ο Νίκος Παππάς, με ανάρτησή του στα social media, μολονότι ανήκει σε άλλη ομάδα.

Πηγή:http://www.katiousa.gr

ΚΑΛΑΜΑΤΑ
“Πηδούν από το καράβι σαν αρουραίοι αλλά βρίσκουν και πάνε σε άλλα καράβια” γι’ αυτό και ο αγώνας ενάντια στο φασισμό και την ακροδεξιά δεν σταματά με την ολοκλήρωση της δίκης της Χρυσής Αυγής, χρυσαυγίτες εξακολουθούν να υπάρχουν στο πολιτικό σύστημα. Αυτή είναι μια από τις διαπιστώσεις της συζήτησης που έγινε το Σάββατο το βράδυ, στο 8ο Αντιφασιστικό-Αντιρατσιτικό Φεστιβάλ Καλαμάτας, το οποίο ολοκληρώνεται σήμερα το βράδυ, στο χώρο πρασίνου μπροστά από το Διοικητήριο και διοργανώνεται από την Αντιφασιστική Κίνηση Καλαμάτας…

Φυσικά δεν έλειψαν από τη συζήτηση της πρώτης βραδιάς οι αναφορές στην εκλογή του Δημήτρη Κουκούτση, υπόδικου πρώην βουλευτή της Χρυσής Αυγής, ως προέδρου του Συνδέσμου Ύδρευσης, με τη στήριξη των δημοτικών αρχών Καλαμάτας, Μεσσήνης και Δυτικής Μάνης, οι οποίες έχουν το χρίσμα της Νέας Δημοκρατίας. Τονίστηκε ότι είναι ντροπή για την περιοχή αυτό που συμβαίνει και πως οι αντιδράσεις θα πρέπει να συνεχιστούν μέχρι ο πρώην χρυσαυγίτης βουλευτής να φύγει από τα όργανα διοίκησης φορέων της αυτοδιοίκησης.

Απόψε, Κυριακή, το 8ο Αντιφαστικό-Αντιρατσιτικό Φεστιβάλ Καλαμάτας συνεχίζεται με το εξής πρόγραμμα:

19:00 Θεατρική παράσταση “Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» (Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα) από την Αυτοσχέδια Σκηνή στο αμφιθέατρο του Διοικητηρίου

20:30 Εκδήλωση – συζήτηση: Καταστολή σε Καιρούς ‘Δημοκρατίας’: Η Περίπτωση των Εξαρχείων

Συζητάνε μέλη από τις συλλογικότητες:

ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ

Ομάδα Αναρχικών Μεταναστών Εξαρχείων

Περιοδικό ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ

Ακολουθεί μουσική «παρεμβολή» από τους:

Γουόκι Τόκι!

Ελένη Χρηστίδου

Πάνος Ταντής

Παναγιώτης Βιώνης

Την πρώτη βραδιά του Φεστιβάλ έγινε συζήτηση για τη δίκη της Χρυσής Αυγής και την επόμενη μέρα του φασισμού στην Ελλάδα με ομιλητές τους Θανάση Καμπαγιάννη (δικηγόρος πολιτικής αγωγής στη δίκη της ΧΑ) και ‘Ύποπτο μούσι (δημοσιογράφος – OmniaTV). Ακολούθησε μουσικοθεατρικό δρώμενο από την ομάδα ‘Λυκοτσαρδά’ και μετά συναυλία με τους Coverdose και Accents.
Στ.Μ.

Πηγή:https://www.kalamatajournal.gr

Η Κουβανέζα Αλίσια Αλόνσο, χορεύτρια και χορογράφος, θρύλος του μπαλέτου, πέθανε την Πέμπτη πλήρης ημερών, ανακοίνωσε το Εθνικό Μπαλέτο της Κούβας.

Η μόνη λατινοαμερικάνα στην Ιστορία που υπήρξε «prima ballerina assoluta» — ένας συμβολικός τίτλος που δίνεται στις πλέον εξαίρετες μπαλαρίνες της γενιάς τους – πέθανε την Πέμπτη το πρωί, σε ηλικία 98 ετών, δήλωσε εκπρόσωπος του Εθνικού Μπαλέτου.

Η Jane Fonda συνελήφθη την Παρασκευή έξω από το Καπιτώλιο στην Washington DC ενώ διαδήλωνε για την κλιματική αλλαγή. H 81χρονη ηθοποιός συμμετείχε στην εκστρατεία «Fire Drill Fridays», που στοχεύει να ενισχύσει τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

Η αστυνομία της Washington μοιράστηκε λεπτομέρειες σχετικά με τη σύλληψη, λέγοντας στο Entertainment Tonight: «Σήμερα, η αστυνομία συνέλαβε 16 άτομα για παράνομη διαμαρτυρία στο ανατολικό μέτωπο της περιοχής της Washington.»

Σλάβοϊ Ζίζεκ για τον εικονιζόμενο Πέτερ Χάντκε: «Το 2014, ο Χάντκε είχε ζητήσει δημόσια την κατάργηση του Νόμπελ Λογοτεχνίας, λέγοντας ότι αποτελεί μια ‘ψευδή αγιοποίηση’ της λογοτεχνίας. Το γεγονός ότι τώρα πήρε ο ίδιος το βραβείο, αποδεικνύει ότι είχε δίκιο».
Ο Σαλμάν Ρούσντι, ο Χάρι Κούνζρου και ο Σλάβοϊ Ζίζεκ αντιδρούν για το φετινό Νόμπελ Λογοτεχνίας εξαιτίας της παλαιότερης στήριξης του Πέτερ Χάντκε στο καθεστώς του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
Είκοσι χρόνια προτού ο Πέτερ Χάντκε βραβευτεί με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, είχε κερδίσει έναν άλλον τίτλο. Το 1999, ο Σαλμάν Ρούσντι τον έβαλε υποψήφιο στην κατηγορία «Ηλίθιος της χρονιάς» στην «Guardian», επειδή «υπήρξε παθιασμένος απολογητής του καθεστώτος του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς». (Νικητής αναδείχτηκε ο ηθοποιός Τσάρλτον Ίστον, επειδή ήταν εκπρόσωπος μιας ομάδας που στήριζε τα συμφέροντα του εμπορίου όπλων).
Ο Αυστριακός θεατρικός συγγραφέας, ο οποίος είχε γοητευτεί από τη σλοβένικη κληρονομιά και είχε γίνει ένθερμος εθνικιστής κατά τη διάρκεια του πολέμου στα Βαλκάνια, είχε δηλώσει δημόσια πως οι μουσουλμάνοι του Σαράγιεβο είχαν σκοτωθεί μεταξύ τους και μετά είχαν κατηγορήσει τους Σέρβους, ενώ δεν αποδεχόταν τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα. Επτά χρόνια μετά, το 2006, παρευρέθηκε στην κηδεία του εγκληματία Μιλόσεβιτς.
Την Πέμπτη, μετά την ανακοίνωση ότι ο Χάντκε κέρδισε τα 9 εκατομμύρια σουηδικές κορόνες (περίπου 891.000 ευρώ), ο Ρούσντι δήλωσε στην «Guardian»: «Δεν έχω τίποτα να προσθέσω σήμερα, εμμένω σε όσα έλεγα τότε».
Το 2008 ο συγγραφέας Τζόναθαν Λίτελ είχε πει για τον Χάντκε: «Μπορεί να είναι ένας φανταστικός καλλιτέχνης, αλλά ως άνθρωπος είναι εχθρός, είναι ένας μαλάκας».
Η απόφαση της Σουηδικής Ακαδημίας να απονείμει στον Χάντκε και στην Όλγα Τοκάρτσουκ το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2019 και το 2018 αντίστοιχα προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις και χαρακτηρίστηκε χαμένη ευκαιρία από διάφορους. Αρχικά, η δέσμευση της Σουηδικής Ακαδημίας να είναι λιγότερο «ανδροκρατούμενη» και «ευρωκεντρική» αποδείχτηκε ανεπιτυχής πριν από λίγες μέρες, με δύο Ευρωπαίους νικητές και μόλις τη 15η γυναίκα νικήτρια σε 120 χρόνια. Δεύτερον, μετά τη δήλωσή της ότι το βραβείο δεν θα δινόταν για έναν χρόνο ώστε να επαναπροσδιοριστεί η κατεύθυνσή του μετά το περιβόητο σκάνδαλο σεξουαλικής παρενόχλησης, όλοι είχαν την ελπίδα ότι στο εξής η επιλογή του προσώπου θα σταματούσε να είναι αμφιλεγόμενη και ότι πλέον οι νικητές θα ήταν συγγραφείς που θα βραβεύονταν για τη δουλειά και την πολιτική τους θέση.
«Ο Χάντκε είναι μια προβληματική επιλογή για την επιτροπή των Νόμπελ, που προσπαθεί να βάλει τα πράγματα σε μια τάξη μετά τα πρόσφατα σκάνδαλα» λέει ο συγγραφέας Χάρι Κούνζρου, ο οποίος έχει διδάξει το έργο του βραβευμένου συγγραφέα στους μαθητές του. «Είναι καλός γραφιάς, που συνδυάζει τη μεγάλη διορατικότητα με τη σοκαριστική ηθική τυφλότητα».
Ο Κούνζρου πιστεύει πως ο Χάντκε θα κέρδιζε το βραβείο νωρίτερα, «εάν δεν αποφάσιζε να προπαγανδίσει το δολοφονικό καθεστώς του Μιλόσεβιτς». Επίσης ότι «περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε πνευματικούς ανθρώπους που να εκφράζουν τη γνώμη τους δημόσια και να μπορούν να υπερασπίζονται σθεναρά τα ανθρώπινα δικαιώματα, κόντρα στην αδιαφορία και στον κυνισμό των πολιτικών αρχηγών μας. Ο Χάντκε δεν είναι τέτοιο πρόσωπο».
Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ, ο Σλοβένος φιλόσοφος και εδώ και πολλά χρόνια επικριτής του Χάντκε, δήλωσε στην εφημερίδα: «Το 2014 ο Χάντκε ζήτησε να καταργηθεί το Νόμπελ, αποκαλώντας το «ψεύτικη αγιοποίηση της λογοτεχνίας». Το γεγονός ότι το κέρδισε τώρα αποδεικνύει ότι είχε δίκιο. Αυτή είναι η Σουηδία σήμερα: κάποιος που απολογείται για εγκλήματα πολέμου κερδίζει το Νόμπελ, ενώ η χώρα συμμετείχε πλήρως στη δολοφονία της προσωπικότητας του πραγματικού ήρωα της εποχής μας, του Τζούλιαν Ασάνζ. Η αντίδρασή μας θα έπρεπε να είναι η εξής: να μη δοθεί το βραβείο λογοτεχνίας στον Χάντκε αλλά να δοθεί το Νόμπελ Ειρήνης στον Ασάνζ».
Ο Σλοβένος συγγραφέας Μίχα Μαζίνι υποστηρίζει: «Μερικοί καλλιτέχνες πούλησαν την ψυχή τους για τις ιδεολογίες (ο Χάμσουν και ο ναζισμός), κάποιοι για το μίσος (ο Σελίν και ο φανατικός αντισημιτισμός), μερικοί για τα χρήματα και τη δόξα (ο Κουστουρίτσα), αλλά αυτός που με ενόχλησε περισσότερο ήταν ο Χάντκε, με την αφέλεια που αντιμετώπισε το καθεστώς Μιλόσεβιτς. Και αυτό είναι κάτι προσωπικό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον κρύο χειμώνα που η Γιουγκοσλαβία είχε διαλυθεί και δεν υπήρχε τίποτα στα ράφια των καταστημάτων. Ήμασταν μια νεαρή οικογένεια, η κόρη μου ήταν βρέφος και το ψύχος δριμύ. Στεκόμουν ολόκληρη μέρα στην ουρά για να πάρω, τελικά, το απόγευμα λάδι θέρμανσης, σχεδόν παγωμένος. Άρχισα να διαβάζω το δοκίμιο του Χάντκε για τη Γιουγκοσλαβία. Έγραφε πως με ζήλευε: ενώ οι Αυστριακοί και οι Γερμανοί, οι Δυτικοί, είχαν πέσει με τα μούτρα στον καταναλωτισμό, εμείς, οι Γιουγκοσλάβοι, έπρεπε να στεκόμαστε σε ουρές και να πολεμάμε για τα πάντα. Ω, πόσο κοντά στη φύση ήμασταν! Πόσο λιγότερο υλιστές και περισσότερο πνευματικοί γίναμε! Ακόμα και τότε τον θεωρούσα βάναυσο και εντελώς τυφλωμένο από την αφέλειά του».
Σε μια δήλωσή της που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη, η μυθιστοριογράφος Τζένι Έγκαν, πρόεδρος του οργανισμού PEN America (που στηρίζει τη λογοτεχνία και τα ανθρώπινα δικαιώματα), αναφέρει ότι «ο PEN συνήθως δεν σχολιάζει τα λογοτεχνικά βραβεία άλλων οργανισμών, αλλά η σημερινή δήλωση είναι μια εξαίρεση. Μας άφησε άφωνους η επιλογή συγγραφέα που έχει χρησιμοποιήσει τον δημόσιο λόγο του για να υπονομεύσει την ιστορική αλήθεια και να στηρίξει τους αυτουργούς μιας γενοκτονίας, όπως ο πρώην Πρόεδρος της Σερβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς και ο Σέρβος ηγέτης Ράντοβαν Κάρατζιτς. Απορρίψαμε την επιλογή επειδή δεν γίνεται ένας συγγραφέας που επίμονα αμφισβητεί τα εγκλήματα πολέμου να βραβεύεται για τη «γλωσσική του αυθεντικότητα». Λυπούμαστε βαθιά που το Νόμπελ Λογοτεχνίας πήγε σε αυτόν τον άνθρωπο».
Το 2008 ο συγγραφέας Τζόναθαν Λίτελ είχε πει για τον Χάντκε: «Μπορεί να είναι ένας φανταστικός καλλιτέχνης, αλλά ως άνθρωπος είναι εχθρός, είναι ένας μαλάκας». O Alain Finkielkraut τον χαρακτήρισε «ιδεολογικό τέρας», ενώ η Σούζαν Σόνταγκ, η οποία πέρασε αρκετούς μήνες στο Σαράγιεβο κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Βοσνία, ανεβάζοντας την παράσταση «Περιμένοντας τον Γκοντό», είπε ότι τα σχόλια του Χάντκε την ανάγκασαν να τον διαγράψει ως φίλο. Ωστόσο, υπήρξαν και κάποιοι που ευχαριστήθηκαν με τη νίκη του Χάντκε. Τα μέσα της Σερβίας έγραψαν ύμνους, χαρακτηρίζοντάς τον «καλό φίλο», ενώ ο Αυστριακός Πρόεδρος Αλεξάντερ βαν ντερ Μπέλεν δήλωσε έχει μια «λιτή και μοναδική φωνή… Έχουμε πολλούς λόγους να είμαστε ευγνώμονες στον Πίτερ Χάντκε. Ελπίζουμε να το ξέρει αυτό».
Από την Guardian
Πηγή: www.lifo.gr

«Όχι» είπε και το δημοτικό συμβούλιο Κομοτηνής στις τυχόν εξορυκτικές δραστηριότητες της Eldorado Gold στην Θράκη.

Μπορεί ο Δήμος Κομοτηνής να μην είναι στον «χάρτη» των επενδύσεων που θέλει να κάνει η εταιρία, ωστόσο το δημοτικό συμβούλιο Κομοτηνής θέλησε να προτάξει ως μείζον το ζήτημα του Χρυσού, εκφράζοντας την αντίδρασή του σε όσα διαμηνύονται το τελευταίο διάστημα κυρίως μετά από τις δηλώσεις Μητσοτάκη – Γεωργιάδη.

Το δημοτικό συμβούλιο Κομοτηνής έκανε την πρώτη του τακτική συνεδρίαση με δήμαρχο τον Γ. Γκαράνη τις απογευματινές – βραδινές ώρες της Δευτέρας 30 Σεπτεμβρίου, στο Πολυλειτουργικό Κέντρο. Εκεί, ως πρώτο θέμα της ημερήσιας διάταξης ήταν η έκδοση ψηφίσματος κατά της εξόρυξης Χρυσού.

Ομόφωνα οι δημοτικοί σύμβουλοι απεφάνθησαν ότι Θράκη και Χρυσός δεν πρέπει να έχουν καμία σχέση κι έδειξαν την πόρτα εξόδου στην Eldorado. Ακούστηκαν αρκετές τοποθετήσεις. Το σώμα υιοθέτησε το πρόσφατο ψήφισμα του της ΠΕΔ. Δικό της ψήφισμα κατά του Χρυσού κατέθεσε η Λαϊκή Συσπείρωση.

Πηγή: Χρόνος Κομοτηνής

Ο πρωτοποριακός ελβετός σκηνοθέτης Μίλο Ράου πήγε με την ομάδα του στο Ιράκ, αναζήτησε και βρήκε και ερασιτέχνες ηθοποιούς μεταξύ των ντόπιων και αφού τους μύησε στην πλοκή των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών, συνέθεσε μια πρωτοποριακή εκδοχή της τριλογίας του Αισχύλου προσαρμόζοντάς την στην σκληρή πραγματικότητά του σύγχρονου Ιράκ
Γεμάτη θύματα και θύτες και μίση και εκδίκηση και αυτοδικία και αίμα και φονικά είναι η «Ορέστεια» του Αισχύλου, η μοναδική σωζόμενη αρχαία τριλογία από την κλασική αθηναϊκή δραματουργία που παρουσιάστηκε πρώτη φορά το 458 π.Χ., ένα τρομακτικό έπος που εκτυλίσσεται στον απόηχο του Τρωικού Πολέμου. Χάρη στον πρωτοποριακό ελβετό θεατρικό σκηνοθέτη Μίλο Ράου, πριν από λίγους μήνες η «Ορέστης» ταξίδεψε έως το Ιράκ, στα πρώην εδάφη του χαλιφάτου των σκοταδιστών του ISIS, για να ξαναζήσει την τραγωδία του στη Μοσούλη, την ιρακινή μητρόπολη των τριών εκατομμυρίων κατοίκων στα βόρεια της χώρας, την οποία κατείχαν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους από τον Ιούνιο του 2014 έως τον Ιούλιο του 2017, διαπράττοντας πλήθος φρικαλεοτήτων. Μετά την πρεμιέρα του έργου «Ο Ορέστης στη Μοσούλη» στη μαρτυρική πόλη του Ιράκ, ο δημοσιογράφος και κοινωνιολόγος, πέρα από σκηνοθέτης, Μίλο Ράου – ο οποίος στα 42 του χρόνια θεωρείται ένας από τους πιο αντισυμβατικούς και συγχρόνως επιδραστικούς δημιουργούς του σύγχρονου θεάτρου – ξεκίνησε μια ευρωπαϊκή περιοδεία ενώ στις αρχές αυτής της εβδομάδας βρέθηκε στη Ρώμη όπου συμμετείχε με το πρωτοποριακό του έργο στο RomaEuropa Festival που πραγματοποιείται αυτήν την περίοδο στην ιταλική πρωτεύουσα. ΟΙ ηθοποιοί Σουζάνα Αμπντούλ Μαχίντ και ο Γιόχαν Λέισεν εξηγούν την πλοκή της «Ορέστειας» στους ιρακινούς ηθοποιούς, μέσα στα χαλάσματα της Μοσούλης
Πέρυσι, αναφέρει η Corriere della Sera σε ρεπορτάζ της, τα μέλη της κριτικής επιτροπής των Ευρωπαϊκών Βραβείων Θεάτρου τίμησαν τον Μίλο Ράου χαρακτηρίζοντας το έργο του «αναγκαίο». Ο ίδιος, ωστόσο, προτιμά να μιλάει για «ρεαλιστικό θέατρο», υπογραμμίζοντας τη στενή σχέση της δουλειάς του με τις τεχνικές, τις μεθόδους και την αισθητική του ντοκιμαντέρ. Το 2007 ο Ράου ίδρυσε το International Institute of Political Murder, μια εταιρεία παραγωγής «για το θέατρο, τον κινηματογράφο και την κοινωνική γλυπτική» που εστιάζει στην καλλιτεχνική ερμηνεία της πολιτικής και κοινωνικής βίας. Και το 2018, συντάσσοντας το μανιφέστο του για ένα σύγχρονο θέατρο λίγο πριν αναλάβει χρέη καλλιτεχνικού διευθυντή στο Ολλανδικό Θέατρο της Γάνδης, το πρώτο που σημείωσε ήταν πως «το ζήτημα πλέον δεν έγκειται μόνο στο να παρουσιάσουμε τον κόσμο αλλά και στο να τον αλλάξουμε». Ο Μίλο Ράου με την κάμερα του στο κατεστραμμένο βόρειο Ιράκ (Milo Rau/Facebook) Αποφάσισε, οπότε, να μεταβεί μαζί με το επιτελείο του στο Ιράκ. Αναζήτησε και βρήκε και ερασιτέχνες ηθοποιούς μεταξύ των ντόπιων και αφότου τους μύησε στην πλοκή των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών, συνέθεσε μια πρωτοποριακή εκδοχή της τριλογίας του Αισχύλου προσαρμόζοντάς την στην σκληρή πραγματικότητά του σύγχρονου Ιράκ. Η πρώτη παράσταση πραγματοποιήθηκε με φόντο τα χαλάσματα της βασανισμένης πόλης. Από τον περασμένο Απρίλιο που ξεκίνησε η περιοδεία όλα όσα έλαβαν χώρα στους δρόμους της Μοσούλης αναπαράγουν στη σκηνή τρεις γυναίκες και τρεις άνδρες, ηθοποιοί Βέλγοι και ηθοποιοί από το Ιράκ που ζουν στην Ευρώπη. Την ίδια ώρα, πίσω τους, σε μια μεγάλη οθόνη, προβάλλονται λήψεις με κατοίκους του Ιράκ να αφηγούνται τον φόβο και τον τρόμο που βίωσαν κάτω από το ισλαμιστικό καθεστώς του ISIS.

Πηγή: Protagon.gr

Αφγανοί, Αφγανοί; Ποιοι να ‘ναι τούτοι οι Αφγανοί; Υπάρχουν άλλοι Αφγανοί, υπήρξαν Αφγανοί άλλοι εξόν από το άψυχο κορμάκι το τυλιγμένο σε μια ματωμένη χαρτόκουτα;

Γράφει ο ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣΚΑΣ Δημοσίευση 25/9/2019

 

«Χιόνιζε, καθώς έλεγαν πέρα κει

κι ακούστηκε σ’ ανατολή και δύση

πως μια σταυροφορία από παιδιά

στην Πολωνία είχε αρχίσει»

Ένα παιδί νεκρό, ξεψύχησε μέσα σε μια χαρτόκουτα… Στη Μυτιλήνη που αναστενάζει από τις προσφυγικές ροές, σε ένα από αυτά τα μαγαζιά που ξεφύτρωναν στους κεντρικούς δρόμους του νησιού, τότε που λέγαμε πως είμαστε χώρα με τους μεγαλύτερους δείκτες ανάπτυξης και κυκλοφορούσαμε όλοι με τις σωμόν εφημερίδες υπό πάλης… Στη Μυτιλήνη με «θαμώνες» αντί πολίτες, κάποιους που συγκινούνται για τους πεινασμένους αναμεταξύ συζητήσεων σε τραπέζια, ανάμεσα σε στοίβες κρέατα κι αποφάγια…

«Στις δημοσιές, κοπάδια πεινασμένα

περιπλανιόνταν τα ορφανά.

Κι άλλα παιδιά επαίρνανε μαζί τους

από τα ρημαγμένα τους χωριά.

Θέλανε να ξεφύγουν τη σφαγή

που εφιάλτης είχε γίνει.

Να φτάσουν σε μια χώρα που

να βασιλεύει ειρήνη»

Ένα ακόμα παιδί νεκρό στην Ελλάδα σήμερα, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην Ελλάδα που αποχαιρέτησε πριν κοντά 20 χρόνια τον αιώνα που της χάρισε ενάμιση εκατομμύριο πρόσφυγες, εφτά – οκτώ ποιος ξέρει εκατομμύρια μετανάστες σ’ όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα που μεγάλωσε τα παιδιά της με ιστορίες του θείου στη Γερμανία, του παππού στην Αυστραλία, του πατέρα στην Αμερική, στην Ελλάδα που θρέφτηκε με «τσέκια» απ’ το εξωτερικό και που ντύθηκε επί χρόνια με τα ρούχα της βοήθειας που έστελνε η θεία «απέξω».

«Κι ένα σκυλί είχαν εκεί

που το ‘πιασαν  για να το φάνε.

Το λυπήθηκαν κι είχε προστεθεί

στα στόματα όπου πεινάνε»

Ένα ακόμα παιδί νεκρό. Άκουγα τις προάλλες για το πώς σώθηκε σε ένα μεγάλο νοσοκομείο ένα παιδάκι πέντε χρονών. Τα κατάφερε είπαν χάρη σε μια πρωτοποριακή μέθοδο που εφαρμόστηκε, έζησε το παιδάκι που να ναι γερό, άξιζε ετούτο να ζήσει… Στο σπίτι χτες άκουγες για τους 360 λαθραίους ανθρώπους που βολόδερναν στο θαλασσινό ποτάμι αναμεταξύ Μυτιλήνης και Μικρασίας πάνω σε φουσκωμένες σαμπρέλες… 360 φευγάτοι από τις χώρες του πολέμου και της πείνας, ανάμεσά τους μπόλικα παιδιά, αυτά γλύτωσαν, δεν πέθαναν σε μια χαρτόκουτα, ποιος ξέρει τι να έγιναν, εμείς εδώ στη Λέσβο πια, θυμόμαστε μοναχά όσους πεθαίνουν.

«Ελπίδες είχανε, λοιπόν και πίστη

αλλά δεν είχαν κρέας ούτε ψωμί.

Κι αν κλέβαν ας μην τους κατηγορήσει

όποιος τους πεινασμένους δεν βοηθεί»

Στη Μυτιλήνη θυμόμασταν συχνά αυτούς που κυκλοφοράνε ανάμεσα μας πια κι είναι άνθρωποι που φύγανε απ’ τις χώρες του πολέμου και της πείνας…. Κάποιοι συχνά θυμούνται ακόμα πως είναι και …ευαίσθητοι.

«Όταν τα μάτια μου σφαλνώ

τα παιδιά βλέπω να περιδιαβάζουν

ολημερίς χωρίς σταματημό

και σε καμένες στάνες να φωλιάζουν.

Γυρεύοντας μια χώρα ειρηνική

κι απ’ τους πολέμους ξεχασμένη

κι όχι σαν τη δική τους, τη νεκρή

κι αυτό το πλήθος όλο και πληθαίνει.

Και μες στη σκοτεινιά ξεκρίνω,

κι άλλα παιδιά λογής λογής

σπανιόλους, γάλλους, άσπρους μαύρους

από τα πέρατα της γης.»

Τον πατέρα και τη μάνα ετούτου του νεκρού παιδιού, αυτούς που δεν πέθαναν από την πείνα, δε σκοτώθηκαν και δεν πνίγηκαν, σήμερα 24 ώρες μετά τους θυμήθηκε κανένας άραγε;

Αφγανοί λέει ήταν.

«Εκείνο το Γενάρη κάποιοι Πολωνοί

 ένα σκυλί εβρήκαν πεινασμένο

και στον ξεσαρκωμένο του λαιμό

ήταν ένα χαρτόνι κρεμασμένο.

Κι έγραφε πάνω κει: Βοήθεια

χαθήκαμε στο χαλασμό

είμαστε εδώ πενηνταπέντε.

Ο σκύλος θα σας φέρει εδώ»

Αφγανοί, Αφγανοί; Ποιοι να ‘ναι τούτοι οι Αφγανοί; Υπάρχουν άλλοι Αφγανοί, υπήρξαν Αφγανοί άλλοι εξόν από το άψυχο κορμάκι το τυλιγμένο σε μια ματωμένη χαρτόκουτα;;

Έβρεχε χτες το βράδυ, ξύπνησες από τον ήχο του νερού στα τζάμια, τα διπλά τζάμια του σπιτιού σου… Και τα ποιήματα του Μπέρτολτ Μπρεχτ, η «σταυροφορία των παιδιών» που γράφτηκε κάπου 75 χρόνια πριν για κάποια άλλα παιδιά που πέθαναν πρόσφυγες, ετούτα από το κρύο, έχει επιστρέψει στο ράφι όπου βρισκόταν 40 χρόνια τώρα.  Έτσι κι αλλιώς … Ξημέρωνε, εμείς είμαστε μέσα στο σπίτι μας κι ο Χριστός σε ένα εικόνισμα στην πλάτη σου ένιωσες σαν γύρισε και τον είδες, πως σου έκλεινε το μάτι… «Ευτυχώς σκέφτηκες που δεν είχε στις μέρες του χαρτόκουτες και δεν ήταν από το Αφγανιστάν γιατί δε θα προλάβαιναν να τον σταυρώσουν…

«Κι αν δεν μπορείτε σεις να’ρθείτε

διώξτε το σκύλο μακριά.

Μην τον σκοτώσετε, κανείς άλλος

δεν ξέρει πού είναι τα παιδιά.

Παιδιάστικο ήτανε το χέρι

που έγραψε τα λόγια κείνα.

Τόσα χρόνια έχουνε περάσει.

Κι ο σκύλος πέθανε απ’ τη πείνα».

Πηγή:https://www.stonisi.gr