Στη Λισαβόνα, με αφορμή την ολοκλήρωση της ανακαίνισης του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (MAC/CCB), η διοίκηση του μουσείου αποφάσισε να ανατρέψει το παραδοσιακό πρωτόκολλο των εγκαινίων, που συνήθως φυλάσσεται για την πολιτική ηγεσία, τους πλούσιους δωρητές και την καλλιτεχνική ελίτ, επιλέγοντας να ανοίξει τις πόρτες του πρώτα για τους εργάτες που το έχτισαν. Οικοδόμοι, τεχνικοί, συντηρητές και βοηθοί εργαστηρίων, πολλοί εκ των οποίων είναι μετανάστες που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του κατασκευαστικού κλάδου στην Πορτογαλία, ξεναγήθηκαν στους νέους χώρους ως επίσημοι προσκεκλημένοι, βλέποντας το αποτέλεσμα του μόχθου τους μεταμορφωμένο σε χώρο πολιτισμού.

«Αυτό το βραβείο ανήκει σε εκείνους και όχι σε μένα»

Το πρώτο βραβείο του World Press Photo 2026 απονεμήθηκε σε φωτογραφία που αποτυπώνει τον βίαιο χωρισμό οικογένειας μεταναστών από τις αμερικανικές αρχές μετανάστευσης (ICE), σύμφωνα με την ανακοίνωση του οργανισμού. Η εικόνα της Αμερικανίδας φωτορεπόρτερ Carol Guzy, για τη Miami Herald μέσω ZUMA και iWitness, καταγράφει τη στιγμή που ο Λουίς, μετανάστης από τον Ισημερινό, συλλαμβάνεται αμέσως μετά από ακροαματική διαδικασία στη Νέα Υόρκη στις 26 Αυγούστου 2025 και αποχωρίζεται τη σύζυγο και τα παιδιά του. Τα παιδιά εμφανίζονται σε έντονη συναισθηματική φόρτιση, να προσπαθούν να κρατηθούν από τον πατέρα τους, μέσα σε σκηνές που αποτυπώνουν τον ξαφνικό και βίαιο αποχωρισμό.

«Αυτό το βραβείο δείχνει την κρίσιμη σημασία αυτής της ιστορίας σε παγκόσμια κλίμακα. Είμαστε μάρτυρες της ταλαιπωρίας αμέτρητων οικογενειών, αλλά και της αξιοπρέπειας και της ανθεκτικότητάς τους απέναντι στις αντιξοότητες», δήλωσε η Guzy. Η ίδια σημείωσε ότι η εμπιστοσύνη των ανθρώπων που επέτρεψαν να καταγραφεί η ιστορία τους είναι αυτό που δίνει νόημα στη φωτογραφία, τονίζοντας πως «αυτό το βραβείο ανήκει σε εκείνους και όχι σε μένα».

@The Untold

Περιηγηθήκαμε στην έκθεση «Ο Κόσμος της Πρωτοπορίας. Πόλη, Φύση, Σύμπαν, Άνθρωπος» στην Εθνική Πινακοθήκη και αυτά είναι τα 10 έργα που μαγνήτισαν το ενδιαφέρον μας.

της Χρύσας Καραμήτρου

Ο Γιάννης Ρίτσος γεννήθηκε στη Μονεμβασιά, την Πρωτομαγιά του 1909. Προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια. Ωστόσο, από νωρίς η οικογένειά του γνώρισε την οικονομική καταστροφή, αλλά και τη δυστυχία. Το 1921 πεθαίνει από φυματίωση ο μεγάλος του αδελφός και λίγο αργότερα ο Ρίτσος χάνει τη μητέρα του από την ίδια αρρώστια. Κάποια χρόνια μετά προσβάλλεται κι εκείνος από τη φυματίωση. Μετακομίζει στην Αθήνα, όπου αρχίζει να μπαινοβγαίνει στα φθισιατρεία. Εκεί ασπάζεται τον μαρξισμό από αγωνιστές του ΚΚΕ. Το 1934 εκδίδεται η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο Τρακτέρ, το 1935 οι Πυραμίδες, το 1936 ο Επιτάφιος και το 1937 Το τραγούδι της αδελφής μου. Το τελευταίο, που το γράφει συγκλονισμένος από την ψυχική ασθένεια της αδελφής του Λούλας και την εισαγωγή της στο ψυχιατρείο, όπου από το 1932 νοσηλευόταν ήδη ο πατέρας του, ήταν και η αφορμή για να αναφωνήσει για εκείνον ο Κωστής Παλαμάς «Παραμερίζουμε, ποιητή, για να περάσεις»! Στην Κατοχή, η ασθένειά του υποτροπιάζει και μένει καθηλωμένος στο κρεβάτι. Ωστόσο, συμμετέχει όσο μπορεί στο καλλιτεχνικό τμήμα του ΕΑΜ. Πολλά από τα γραπτά του καταστρέφονται στα Δεκεμβριανά. Μετά την Εθνική Αντίσταση αρχίζει η περιπέτεια της εξορίας: Λήμνος, Μακρόνησος, Άη-Στράτης, Γυάρος, Λέρος. Πάνω από 20 χρόνια κατατρεγμός!

O βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Όλιβερ Στόουν, μιλώντας στο Variety με αφορμή τα 40 χρόνια από το «Platoon», επέστρεψε στο μήνυμα που είχε στείλει πριν χρόνια από τη σκηνή των Όσκαρ για τον πόλεμο του Βιετνάμ, εκφράζοντας την απογοήτευσή του για το γεγονός ότι οι ΗΠΑ συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη με το Ιράν.
Ο σκηνοθέτης κατηγορεί την αμερικανική πολιτική ότι εξακολουθεί να βασίζεται στη στρατιωτική ισχύ και την επιθετικότητα.

Ένα κύμα καταγγελιών για σεξισμό και σεξουαλική βία στον χώρο της τζαζ φέρνει στο προσκήνιο μια ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα (9/3) στους ιστότοπους Mediapart και Citizen Jazz, την οποία υπογράφουν περίπου 100 επαγγελματίες μουσικοί, άνδρες και γυναίκες.