της Λίνας Παλλάκη

Ο Δεκέμβρης του 2008 έχει σημαδέψει όλους τους επόμενους Δεκέμβρηδες. Πέρασαν 17 χρόνια από το βράδυ της 6η Δεκέμβρη που ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι, μαθητής, πέφτει νεκρό, από το υπηρεσιακό όπλο του ειδικού φρουρού Κορκονέα. Στις επόμενες ώρες και μέρες που ακολουθούν της δολοφονίας, η Αθήνα και ακολουθούν και άλλες πόλεις, παίρνουν φωτιά, στήνονται οδοφράγματα και μυρίζει παντού οργή και αγανάκτηση, σε όλη τη χώρα. Όλοι έχουν βγει στους δρόμους, μαθητές, φοιτητές, πολύς κόσμος σε διαδηλώσεις κατά της αστυνομικής βίας. Με μία από τις πιο συγκλονιστικότερες στιγμές οι φίλοι και συμμαθητές του Αλέξη, οι ίδιοι που ήταν μπροστά στην εκτέλεση του να τον κρατούν στο φέρετρο. Ίσως ένα ζωντανό δεύτερο θύμα εκείνης της νύχτας είναι ο καρδιακός φίλος του Αλέξη, ο Νίκος Ρωμανός.  Ο Ρωμανός όπως δηλώνει ο ίδιος μάρτυρας μιας ωμής επίδειξης ρεβανσισμού εξακολουθεί να είναι φυλακισμένος για ένα μερικώς δακτυλικό αποτύπωμα σε μία σακούλα που βρέθηκε σε ένα διαμέρισμα μετά την έκρηξη η οποία ήταν τόσο δυνατή που αφάνισε σχεδόν το μισό διαμέρισμα και μείωσε τη στατικότητα όλου του κτιρίου. Η φετινή πορεία στη μνήμη του Αλέξη, ήταν από τις μαζικότερες όπως μαρτυρούν οι αριθμοί, διαλύθηκε από την ίδια ωμή αστυνομική βία που έπνιξε τους διαδηλωτές στα δακρυγόνα και τις κρότου λάμψης εμποδίζοντας τους να φτάσουν στο σημείο εκτέλεσης του Αλέξη.

Του Στέλιου Φαζάκη

Τους τελευταίους µήνες, βιώνουµε την έντονη κλιµάκωση της βίαιης κυβερνητικής καταστολής και αυταρχισµού. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, βυθισµένη σε µια σειρά σκανδάλων και πολιτικών αδιεξόδων, επιχειρεί να επιβάλει µια κοινωνική “σιωπή”, µέσα από την αστυνοµοκρατία και τη στοχοποίηση κοινωνικών κινηµάτων, φοιτητικών διαδικασιών και δράσεων αλληλεγγύης.

της Έλενας Παπαγεωργίου

Η επίθεση κατά της Σύμβασης της Γενεύης για τους πρόσφυγες και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), όπως εκδηλώνεται από κυβερνητικούς αξιωματούχους σε Ελλάδα, Ιταλία, Ηνωμένο Βασίλειο, και ευρύτερα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, δεν είναι μια απλή συζήτηση για την επικαιροποίηση του διεθνούς δικαίου. Αντιπροσωπεύει μια καθαρά αντιδραστική στροφή του παγκόσμιου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, ο οποίος, μπροστά στην κλιμακούμενη κρίση του καπιταλισμού και τις μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών, προσπαθεί να αποδομήσει τα ελάχιστα νομικά εμπόδια που θεσπίστηκαν μεταπολεμικά για την προστασία όσων κινδυνεύουν στις χώρες τους.

52 χρόνια πέρασαν από τη Χούντα, μια δικτατορία που με απαγορεύσεις συναθροίσεων, τρομοκρατία και βίαιη καταστολή, κατέπνιγε οποιασδήποτε μορφή αντίδρασης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων του κόσμου. Την ίδια ώρα που ο κόσμος υπέφερε, ντόπιοι και ξένοι επιχειρηματίες καθώς και τα φασιστοειδή της χούντας κερδοφορούσαν ασύστολα, μέσω σκανδάλων και ρημάγματος του δημόσιου πλούτου. Η μεγάλη εξέγερση που έβαλε τέλος σε όλα αυτά, ξεκίνησε από μια χούφτα φοιτητών και φοιτητριών που ενάντια σε όσους πίστευαν ότι «δεν γίνεται», ενάντια στη δήθεν «φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος» και σε όσους επέμεναν οι κινητοποιήσεις να στοχεύουν μόνο στα ζητήματα της Παιδείας και όχι στο καθεστώς συνολικά, αγωνίστηκαν για την άμεση ανατροπή της χούντας με όραμα μια άλλη κοινωνία. Μέσα σε δυο μέρες είχαν γίνει ήδη εκατοντάδες χιλιάδες λαού, συγκεντρωμένου σε έναν κοινό αγώνα. Τράνταξαν τη Χούντα, κατέστρεψαν τους επικοινωνιακούς ελιγμούς της που θα τη γλίτωναν από τις συνέπειες των εγκλημάτων της, έδιωξαν τον Παπαδόπουλο, άνοιξαν το δρόμο για την τελική πτώση των δικτατόρων και τις νίκες των εργατών κι εργατριών τα επόμενα χρόνια της Μεταπολίτευσης.