Τρίτη, 25 Αύγουστος, 2026
ΕΡΕΥΝΕΣ

Ο Νιλς Μέλτζερ, ειδικός εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια, κατηγορεί ορισμένα από τα μεγαλύτερα διεθνή ΜΜΕ ότι αρνήθηκαν να δημοσιεύσουν επιστολή του για τον ιδρυτή των Wikileaks, Tζούλιαν Ασάνζ ενώ στο παρελθόν δημοσίευαν ασήμαντες και επιβαρυντικές πληροφορίες για την προσωπική του ζωή αλλά ακόμη και τη… γάτα του.

Ο Ασάνζ, είχε γράψει σε παλαιότερη αναφορά του ο Μέλτζερ, «είχε εκτεθεί σκόπιμα για αρκετά χρόνια σε σοβαρές μορφές σκληρής, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας, το σωρευτικό αποτέλεσμα των οποίων μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως ψυχολογικά βασανιστήρια»

«Στα 20 χρόνια που ασχολούμαι με θύματα πολέμου, βίας και πολιτικών διώξεων, δεν έχω ξαναδεί μια ομάδα δημοκρατικών κρατών να συνεργάζονται με σκοπό να απομονώσουν, δαιμονοποιήσουν και να κακοποιήσουν σκόπιμα ένα άτομο για τόσο μεγάλο διάστημα χωρίς να λαμβάνουν υπόψη την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τον νόμο», πρόσθεσε ο ειδικός εισηγητής.

Ωστόσο, όταν με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Βασανιστηρίων στις 26 Ιουνίου ο Μέλτζερ έγραψε ένα άρθρο γνώμης με τίτλο «Αποκωδικοποιώντας τα Βασανιστήρια εναντίον του Ασάνζ» κανένα μεγάλο μέσο ενημέρωσης δεν θέλησε να το δημοσιεύσει. Μεταξύ άλλων τα μέσα που αρνήθηκαν ήταν ο Guardian, οι Times, οι Financial Times, η Sydney Morning Herald, η Australian, οι Canberra Times, ο Telegraph, οι New York Times, η Washington Post, η Thomson Reuters Foundation και το Newsweek.

Καθώς όλα αυτά τα μέσα αρνήθηκαν να δημοσιεύσουν το άρθρο ο Μέλτζερ, ένας από τους σημαντικότερους νομικούς του κόσμου σχετικά με ζητήματα βασανιστηρίων, αναγκάστηκε να δημοσιεύσει το άρθρο του στο blog Medium.

O Μέλτζερ δήλωσε στο Russia Today πως έλαβε διάφορες δικαιολογίες από τις εφημερίδες για τη μη δημοσίευση του άρθρου του. «Κάποιοι από αυτούς προέβαλαν ως δικαιολογία πως το ζήτημα που διαπραγματευόμουν δεν βρισκόταν αρκετά ψηλά στην ατζέντα εκείνης της περιόδου ενώ κάποιοι άλλοι πως δεν ανταποκρινόταν στον πυρήνα των ενδιαφερόντων τους».

Εκφράζοντας τη δυσαρέσκεια του για αυτές τις δικαιολογίες, ο Μέλτζερ παρατήρησε πως τα ίδια μέσα είχαν πολύ ευχαρίστως δημοσιεύσει θέματα σχετικά με τον Ασάνζ «αναφορικά με την γάτα και το σκέιτ του καθώς και τις κατηγορίες πως άφηνε περιττώματα στους τοίχους της πρεσβείας του Εκουαδόρ. Oταν όμως έχεις ένα σοβαρό κείμενο που προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει αυτή την δημόσια ρητορική, προβάλλοντας πραγματικά στοιχεία πάνω στο θέμα, τότε δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον» σημείωσε ο ίδιος.

Πηγή:https://info-war.gr

Ένα παιδί – πρόσφυγας, αγόρι ή κορίτσι, πεθαίνει σχεδόν κάθε μέρα τα τελευταία τέσσερα χρόνια στον κόσμο, προσπαθώντας να φτάσει στον προορισμό του.

Η υπηρεσία του ΟΗΕ για τη μετανάστευση ανέφερε ότι τουλάχιστον 32.000 πρόσφυγες παγκοσμίως, περιλαμβανομένων 1.600 παιδιών, έχουν πεθάνει στη διάρκεια επικίνδυνων ταξιδιών σε αναζήτηση καλύτερης ζωής αφότου άρχισε να συγκεντρώνει στοιχεία για θανάτους και εξαφανίσεις μεταναστών το 2014.

«Παιδιά πεθαίνουν σε όλες τις περιοχές του κόσμου. Αυτά τα παιδιά δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει και αντιμετωπίζουν φοβερούς κινδύνους», δήλωσε ο Φρανκ Λάζκο, επικεφαλής του κέντρου ανάλυσης δεδομένων του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (ΔΟΜ).

Η ανακοίνωση έγινε στον απόηχο του θανάτου του 25χρονου Όσκαρ Αλμπέρτο Μαρτίνες μαζί με τη δίχρονη κόρη του Βαλέρια στα σύνορα Μεξικού – ΗΠΑ. Η UNHCR συνέκρινε την εικόνα με την εμβληματική φωτογραφία του τρίχρονου πρόσφυγα από τη Συρία, του Αϊλάν Κούρντι, το άψυχο κορμί του οποίου ξεβράστηκε σε μια παραλία της Μεσογείου το 2015.

Φυσικά Ακτιβιστές υποστηρίζουν πως ο αριθμός είναι μεγαλύτερος, καθώς πολλοί μετανάστες που πεθαίνουν σε τμήματα του ερημικού τοπίου κατά μήκος των συνόρων μήκους 3.138 χλμ. δεν βρίσκονται ποτέ.

Πηγή:https://3pointmagazine.gr

(Γράφει η Kathryn Shihadah –  Μτφρ. Βαγγέλης Γεωργίου / Από το slpress.gr – πηγή: israelpalestinenews.org)

Οι ισραηλινές αρχές κατοχής επέτρεψαν σε μεγάλες φαρμακευτικές επιχειρήσεις να πειραματιστούν σε Παλαιστίνιους κρατούμενους, δοκιμάζοντας όπλα σε παιδιά Παλαιστινίων, ισχυρίζεται Ισραηλινή καθηγήτρια του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ (הַאוּנִיבֶרְסִיטָה הַעִבְרִית בְּיְרוּשָׁלַיִם). Τις αποκαλύψεις αυτές έκανε η Nadera Shalhoub-Kevorkian σε πρόσφατη σειρά διαλέξεων στο Πανεπιστήμιο του Κολούμπια.

Η καθηγήτρια Nadera Shalhoub-Kevorkian, που κατέχει μάλιστα την Έδρα Νομικής Lawrence D. Biele στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, παρουσίασε το ίδιο θέμα στο Άμστερνταμ τον Ιανουάριο του 2019. «Οι φωνές και τα γραπτά των παιδιών των ιερουσαλημιτών που ζουν υπό κατοχή βιώνοντας πρακτικές ελέγχων, βασανισμών και δολοφονιών από τους Ισραηλινούς, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως εργαστηριακό υλικό για κράτη και εταιρείες ασφάλειας ώστε να πουλήσουν τις τεχνολογίες τους καθώς θα είναι ‘δοκιμασμένες στην πράξη’».

Η παρουσίαση της Shalhoub-Kevorkian βασίστηκε σε δεδομένα που συγκεντρώθηκαν για ένα ερευνητικό πρόγραμμα για το πανεπιστήμιο. Η έρευνα Arrested Childhood in Spaces of Indifference: The Criminalized Children of Occupied East Jerusalem δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Canadian Journal of Women and the Law  το 2018 και συνυπέγραψε ο Shahrazad Odeh, ο οποίος είναι επίσης στη Νομική Σχολή και στο Ινστιτούτο της Εγκληματολογίας στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο.

Στο άρθρο, οι συγγραφείς καταδεικνύουν πώς η πολιτική του Ισραήλ να επικεντρώνεται σε παιδιά Παλαιστινίων μέσω του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης είναι θεμελιώδους σημασίας για τον μηχανισμό αποικιοκρατικής εκδίωξης του Ισραήλ. Ρίχνει φως στον κρίσιμο ρόλο που διαδραματίζει το ισραηλινό νομικό σύστημα στο “ρατσιστικό πρόγραμμα” του Ισραήλ.

Πειράματα φαρμάκων σε κρατούμενους

Η Shalhoub-Kevorkian αποκάλυψε στη διάλεξή της στο Πανεπιστήμιο του Κολούμπια ότι, οι Ισραηλινές κατοχικές αρχές εκδίδουν άδειες σε μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες, οι οποίες στη συνέχεια διεξάγουν δοκιμές σε Παλαιστίνιους κρατούμενους. Το Telesur ανέφερε μάλιστα πως, ήδη από τον Ιούλιο του 1997 η ισραηλινή εφημερίδα Yedioth Ahronoth ανέφερε παρατηρήσεις για τον πρόεδρο κοινοβουλευτικής επιτροπής Dalia Itzik, αναγνωρίζοντας ότι το υπουργείο Υγείας του Ισραήλ είχε δώσει στις φαρμακευτικές εταιρείες άδεια να δοκιμάσουν τα νέα φάρμακα σε κρατούμενους, σημειώνοντας ότι είχαν ήδη πραγματοποιηθεί 5.000 τέτοιες εξετάσεις.

Το πρόσφατο περιστατικό του θανάτου του Παλαιστίνιου κρατούμενου Fares Baroud σε ισραηλινή φυλακή, δημιούργησε υποψίες ότι μπορεί να ήταν θύμα τέτοιων δοκιμών. Οι ισραηλινές αρχές αρνήθηκαν να δώσουν τη σωρό του. Ο Baroud υπέφερε από πολλές ασθένειες.

Το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο αποστασιοποιείται

Η Shalhoub-Kevorkian επεσήμανε επίσης ότι ισραηλινές εταιρείες δοκιμάζουν όπλα σε παιδιά στις παλαιστινιακές συνοικίες της κατεχόμενης Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

«Οι χώροι που ανήκουν σε Παλαιστινίους είναι “εργαστήρια”», εξήγησε. «Η εφεύρεση προϊόντων και υπηρεσιών εταιρειών -με κρατική χορηγία- τροφοδοτούνται από τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας και την καταπίεση του ισραηλινού στρατού» και «η ισραηλινή αμυντική βιομηχανία τους χρησιμοποιεί ως βιτρίνα» για την ενίσχυση των τεχνολογιών ασφαλείας και των πωλήσεων όπλων στην παγκόσμια αγορά.

Ωστόσο, το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ πήρε ξεκάθαρα αποστάσεις από τους ισχυρισμούς της Shalhoub-Kevorkian βγάζοντας μάλιστα ανακοίνωση: «Οι απόψεις που εξέφρασε η καθηγήτρια Nadera Shalhoub-Kevorkian δεν αντιπροσωπεύουν ή δεν εκφράζουν με κανέναν τρόπο τις απόψεις του Εβραϊκού Πανεπιστημίου ή της πανεπιστημιακής διοίκησης, αλλά είναι προσωπικές απόψεις που αντικατοπτρίζουν μόνο την ίδια».

Πηγή:https://www.imerodromos.gr

Συνέντευξη στον Γιώργο Σινιοράκη

Οι political stencil είναι μία ομάδα ανθρώπων που χρησιμοποιεί σαν καμβά τους τοίχους της πόλης. Αυτοχαρακτηρίζονται «αισιόδοξα ρεαλιστές» και, δημιουργώντας έργα στον δημόσιο χώρο, συνδυάζουν τη διασκέδαση και την πολιτική δράση. Μας μίλησαν για την αμεσότητα τέτοιων δράσεων, το «γλωσσολογικό αντάρτικο» και το νέο βιβλίο τους

● Κάνατε πρόσφατα ένα μεγάλο graffiti στα Εξάρχεια για τον δολοφονηθέντα Ζακ Κωστόπουλο. Τι σας ώθησε στην απόφαση αυτή και γιατί επιλέξατε τη συγκεκριμένη περιοχή;

Δεν επιλέξαμε τα Εξάρχεια για κάποιον συγκεκριμένο λόγο, ήταν απλώς θέμα διαθεσιμότητας και συγκυρίας. Μας αρέσουν όλες οι περιοχές του λεκανοπεδίου και όχι μόνο, όπως εξάλλου φαίνεται και σε άλλες μας δουλειές. Προτεραιότητά μας είναι το θέμα μας και όχι κάποια περιοχή.

Θέλαμε το ζήτημα του Ζακ/Ζackie να παραμείνει στην επικαιρότητα και να μην ξεχαστεί, αφού η υπόθεση παραμένει ανοιχτή και υπό διερεύνηση.

Κομμάτι της δουλειάς και του αξιακού κώδικα που διέπει τα μέλη της ομάδας μας είναι να δίνουμε κουράγιο και δύναμη στους ανθρώπους που επιμένουν να τρέχουν την υπόθεση, παρ᾽ όλο τον πόνο και την οδύνη που έχουν να διαχειριστούν. Το έχουμε κάνει ξανά σε άλλες περιστάσεις και θα το ξανακάνουμε.

● Τι αντιπροσωπεύει για εσάς η τέχνη στους τοίχους της πόλης και τι προσδοκίες έχετε από τον εκάστοτε περαστικό που βλέπει τα έργα σας;

Δεν έχουμε προσδοκίες τέτοιου τύπου· εάν είχαμε θα εκθέταμε σε επίσημους χώρους με επιμελητές και τεχνοκριτικούς. Η κοινωνική μας απήχηση δεν είναι μετρήσιμη.

Εκφράζουμε καλλιτεχνικά την πολιτική μας άποψη σε δημόσιους χώρους. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Ομως όταν κάνουμε κάποιον να χαμογελά, είμαστε ευχαριστημένοι.

● Με αφορμή και το περιστατικό στη Θεσσαλονίκη, όπου κάποιοι έβαψαν αμαξοστοιχίες του μετρό, τι άποψη έχετε για τις καλλιτεχνικές παρεμβάσεις στον δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο;

Οσον αφορά το σύννομο ή το παράνομο οποιασδήποτε καλλιτεχνικής παρέμβασης, αποφαίνονται οι κείμενες διατάξεις του ποινικού κώδικα και η γνώμη μας δεν έχει καμία σημασία. Η εικαστική αποτίμηση κάποιου έργου εναπόκειται στους θεατές του και η γνώμη μας δεν έχει καμία σημασία επίσης.

Γνώμη μας είναι ότι ο όρος βανδαλισμός δεν αποτελεί αξιολογική κρίση ενός έργου, περιγράφει μόνο την τέλεση αξιόποινης πράξης.

● Υπάρχουν και κάτοικοι των Εξαρχείων που εκφράζουν δυσαρέσκεια σχετικά με τα graffiti που ενδεχομένως θα κάνει κάποιος στη μάντρα του σπιτιού τους ή στο μαγαζί τους. Εσείς πώς το βλέπετε αυτό;

Εκαστος εφ’ ω ετάχθη. Ποτέ και καμία δράση στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν έχαιρε ολοκληρωτικής αποδοχής. Πάντα υπήρχε δράση και αντίδραση, η ακινησία είναι το αφύσικο. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε την εμμονή με τα Εξάρχεια και ό,τι έχει να κάνει με αυτά, εκτός και αν υπάρχουν άρρητα σχέδια που εξυπηρετούνται με τη συνεχή ενασχόληση με τη συγκεκριμένη περιοχή.

Τοιχογραφίες υπάρχουν παντού. Συνιστούμε μια εξαιρετική κάτω από τη γέφυρα, παραλλήλως των γραμμών του τρένου, στον σταθμό του νέου Ηρακλείου.

● Στην Αθήνα παρατηρείται το φαινόμενο του λεγόμενου «αστικού εξευγενισμού» ή αλλιώς gentrification. Διαφημίσεις ξεφυτρώνουν παντού, τα ενοίκια ανεβαίνουν κατακόρυφα, το airbnb γίνεται ολοένα και πιο γνωστό και ξένοι επενδυτές εισδύουν ακόμα και σε περιοχές όπως τα Εξάρχεια. Πώς μπορούμε να επανοικειοποιηθούμε τον δημόσιο χώρο;

Ασπαζόμενοι πρακτικές και πολιτικές που τον προασπίζουν ασφαλώς. Πώς αλλιώς; Αλλά να μη γινόμαστε υποκριτές κατακρίνοντας από τη μία την κατ’ ουσίαν έξωση των φτωχών και λαϊκών στρωμάτων και από την άλλη να στηρίζουμε την πολιτική διείσδυσης και την εκχώρηση ενός δημόσιου αγαθού, του δημόσιου αστικού χώρου, σε ομάδες κερδοσκοπικών συμφερόντων. Τελικά, καλούμαστε να απαντήσουμε εάν θέλουμε αυτό το είδος ανάπτυξης ή όχι. Τόσο απλά.

● Στην ατζέντα της Νέας Δημοκρατίας είναι ψηλά το δόγμα του νόμου και της τάξης. Τι θα σήμαινε αυτό για τις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας, όπου δραστηριοποιείστε και εσείς;

Μάλλον θα μεταφερθούμε στην Εκάλη και τη Νέα Ερυθραία.

● Εχουν υπάρξει στο παρελθόν ορισμένες πρωτοβουλίες anti-tagging. Τι έχετε να πείτε σε όσους ενδεχομένως θεωρούν μορφές πολιτικής και καλλιτεχνικής έκφρασης, όπως τα έργα σας, βανδαλισμό;

Δεν κάνουμε tags εμείς. Καλή συνέχεια στο έργο τους.

● Μεγάλο μέρος της σύγχρονης τέχνης είναι πλέον εμπορευματοποιημένο και εκτίθεται σε γκαλερί. Είδαμε πρόσφατα τον Banksy να κάνει παρέμβαση στην Μπιενάλε της Βενετίας με ένα έμμεσο σχόλιο για τη βιομηχανία της τέχνης. Εσείς γιατί επιλέγετε τους τοίχους της πόλης σαν καμβά σας;

Κι εμείς σε γκαλερί εκθέτουμε – και μάλιστα από τις μεγαλύτερες. Οι τοίχοι της πόλης είναι ο καμβάς μας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε την επισκεψιμότητα σε ό,τι κάνουμε, μετρήσιμος είναι μόνο ο κοινωνικός αντίκτυπος της δουλειάς μας.

Ενα έργο στον δρόμο απευθύνεται σε όλους, όχι μόνο σε αυτούς που μπορούν να πληρώσουν για να το δουν ή θα μπουν σε διαδικασία να το αναζητήσουν.

Ενα σχέδιο σε τοίχο θα σε βρει το πρωί που πας στη δουλειά σου, το απόγευμα που παίρνεις τα παιδιά από τα Αγγλικά και το βράδυ στο ποτό σου. Αυτός είναι και ο λόγος που επιλέξαμε οι καμβάδες μας να είναι από μπετόν. Για να μπορούμε να κάνουμε τέχνη –και κοινωνικό σχολιασμό– για όλους, τόσο για τους ψυκτικούς από το Περιστέρι όσο και για τους άριστους του Χάρβαρντ. Την αμεσότητα που θα βρεις στον καμβά της πόλης δεν θα τη βρεις αλλού.

● Τι σας ωθεί να εκφραστείτε δημόσια; Είναι ανάγκη ή παρορμητισμός αυτή η επιλογή;

Η κοινωνική ανάγκη μάς κάνει παρορμητικούς και έτσι ο παρορμητισμός μας καθίσταται αναγκαιότητα. Απέναντι στην άνωθεν επιβαλλόμενη άποψη κατά την οποία η κοινωνία είναι σύνολο ατομικοτήτων, εμείς προτάσσουμε την ομαδικότητά μας στους δρόμους και στα αστικά περιβάλλοντα. Επιπλέον, δεν το κρύβουμε, για εμάς είναι διασκέδαση και πολιτική δράση ταυτόχρονα. Δεν παίρνουμε και πολύ σοβαρά τους εαυτούς μας, γελάμε και αυτοσαρκαζόμαστε με αυτά που φτιάχνουμε, δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς.

● Μπορεί ένα graffito, όπως αυτό που είχε καλύψει το Πολυτεχνείο, να δώσει παραπάνω ζωντάνια στην τσιμεντένια ζούγκλα ή αποτελεί απλώς βεβήλωση;

Η λέξη βεβήλωση δεν αποτελεί εικαστική αξιολόγηση. Χαρακτηρίζει απλώς το αποτέλεσμα της δράσης κάποιων πάνω στο συγκεκριμένο κτίριο με βάση την κείμενη νομοθεσία. Ας ξεχωρίσουμε επιτέλους την εικαστική αποτίμηση κάποιου έργου από τον τόπο και τον τρόπο με τον οποίο έγινε. Και για να μη θεωρηθεί πως υπεκφεύγουμε, εξ όσων γνωρίζουμε από τα ΜΜΕ, το graffito στο Πολυτεχνείο έγινε παρανόμως.

● Σε κομμάτια σας γράφετε χαρακτηριστικά «σάπια καράβια τα όνειρά μας» και «μελλ-on/off». Μέσα σε όλη αυτή την οικονομική και κοινωνική κρίση, που την αποτυπώνετε δημόσια και εσείς, τι σας δίνει ελπίδα για το μέλλον;

Ενα οργανικό στοιχείο της δουλειάς μας στον δρόμο είναι το γλωσσολογικό αντάρτικο. Στρεβλώνουμε, στραμπουλάμε και τσαλακώνουμε τις λέξεις, τις εκφράσεις και τους ιδιωματισμούς, προκειμένου να σπάσουμε πλάκα και να παράξουμε πολιτική μέσω ευφάνταστων λεξιλογικών νεολογισμών. Αφού οι πολιτικοί και κοινωνικοί συσχετισμοί είναι τέτοιοι που η τάξη των επικυρίαρχων δεν νιώθει ότι τα συμφέροντά της κινδυνεύουν από τη βάση, τι μερίδιο αντίστασης μας απομένει; Να τους ξεφτιλίζουμε όπου και όποτε μπορούμε στους τοίχους των πόλεων.

Το «σάπια καράβια τα όνειρά μας» είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ομώνυμου ελληνικού τραγουδιού του Γιάννη Σπανού. Η Ελλάδα τού τότε με την Ελλάδα τού σήμερα, η Ελλάδα της ανθρωπιστικής κρίσης, των μνημονίων και των μαζικών διαδηλώσεων, η Ελλάδα της φτώχειας και των μεταναστευτικών ροών. Τα λευκά καράβια σαν όνειρα της αλλοτινής Ελλάδας, τα σάπια καράβια (των προσφύγων) ως εφιάλτης της τωρινής.

Το μόνο που μας δίνει ελπίδα για το μέλλον είναι η κίνηση που θα προκύψει εντός των κοινωνιών σε παγκόσμια κλίμακα, προκειμένου να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή με λιγότερη εργασία, σε ένα βιώσιμο περιβάλλον. Είμαστε αισιόδοξα ρεαλιστές, κάποιοι μας λένε απαισιόδοξους. Είμαστε ό,τι μπορούμε.

● Με τι ασχολείστε αυτή την περίοδο. Σκοπεύετε να εκδώσετε ένα βιβλίο, σωστά;

Αυτό το διάστημα πλέουμε σε αχαρτογράφητα νερά. Η πολιτική και κοινωνική συγκυρία μάς παρασέρνει και αφήνουμε πίσω το στίγμα μας. Πάντα έτσι ήταν… Αυτό εξάλλου θα αποτυπώνεται και στο βιβλίο το οποίο θα περιέχει τη δουλειά από παλιά και νέα μέλη τα τελευταία περίπου 6 χρόνια.

Το βιβλίο αυτό είναι ευχαριστία σε όσες/όσους μας βοήθησαν κι ένα στοίχημα για το πόσα μπορούμε ακόμα (και μπορούμε πολλά). Επίσης το βιβλίο αποτελεί και το μόνο έσοδο για να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε. Αλλά κυρίως, θα μας κάνει να θυμηθούμε το παρελθόν, να δούμε από πού ερχόμαστε, μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε και να μετρήσουμε ξανά τις δυνάμεις μας.

Πηγή:https://www.efsyn.gr

Ως άντρας, αισθάνομαι πιο τρομαγμένος και αηδιασμένος από πολλές γυναίκες όταν μαθαίνω για βιασμούς και σεξουαλικές κακοποιήσεις. Αυτές οι αποτρόπαιες πράξεις δίνουν στους υπόλοιπους από εμάς ένα κακό όνομα και παρέχουν τροφή για σχόλια που αρχίζουν με φράσεις όπως: «δυστυχώς οι άνδρες είναι τόσο …». Και δεν είμαστε – θέλω να πω, όχι όλοι μας.

Ως πατέρας, όμως, όταν έρχονται στην επιφάνεια τέτοιες περιπτώσεις κοιτάζω να τις «εκμεταλλευτώ» με όσο καλύτερο τρόπο μπορώ. Μου έχουν δώσει πολλές ευκαιρίες για να συζητήσουμε με τα τρία αγόρια μου (ηλικίας 18, 15 και 12) σχετικά με τον τρόπο που πρέπει να φέρονται στις γυναίκες. Θεωρώ πολύ σημαντικό να αναθρέψω τους γιους μου με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνουν πάνω απ’ όλα άνθρωποι κι έπειτα σωστοί άντρες, που θα συμπεριφέρονται στις γυναίκες με ευαισθησία, σεβασμό και ευγένεια – σαν τζέντλεμαν με άλλα λόγια. Συχνά πιστεύουμε ότι έχουμε διανύσει πολύ δρόμο τα τελευταία 50 χρόνια, αλλά απ΄ότι βλέπω τα νεαρά αγόρια περιβάλλονται από στερεοτυπικές σεξιστικές εικόνες της ποπ κουλτούρας που προβάλλονται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Φροντίζω να φέρομαι σωστά στις γυναίκες γιατί ξέρω ότι τα παιδιά μαθαίνουν με τα μάτια τους και όχι με τα αυτιά τους.

Η προσπάθειά μου να είμαι ένα καλό παράδειγμα γι’ αυτούς έχει τρία σκέλη.

Ο πρώτος στόχος είναι να φροντίζω να συμπεριφέρομαι πάντα σωστά στις γυναίκες και ειδικά στη μητέρα τους.  Ξέρω ότι τα παιδιά μαθαίνουν με τα μάτια τους κι όχι με τα αυτιά τους. Δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να φέρομαι σωστά στη γυναίκα μου. Αισθάνομαι τυχερός που με παντρεύτηκε. Μου δίνει χαρά να της πηγαίνω καφέ στο κρεβάτι, να κολλάω στο βλέμμα της και στις λέξεις της και άλλα πολλά. Όμως, αναρωτιέμαι: το περνάω αυτό στα αγόρια μου; Μάλλον ναι. Συχνά, παρακολουθώ πολύ προσεκτικά το πώς της φέρονται τα ίδια τα παιδιά και πώς την αντιμετωπίζουν, πιστεύοντας ότι είναι πιθανώς ένας ακριβής προγνωστικός δείκτης για το πώς θα συμπεριφέρονται προς τις άλλες γυναίκες στη ζωή τους.

Ο δεύτερος στόχος είναι η ατελείωτη, εξαιρετικά δύσκολη προσπάθεια να μπω ανάμεσά στους γιους μου και στον μισογυνισμό με τον οποίο βομβαρδίζονται καθημερινά από παντού. Λέω «εξαιρετικά δύσκολη», γιατί είναι τόσο δύσκολο να παρακολουθείς τα πάντα. Όταν ήμουν 14, ο πατέρας μου απηύδησε με το πόση τηλεόραση βλέπαμε ο αδελφός μου κι εγώ. Προκειμένου να αποσπάσει την προσοχή μας από το «χαζοκούτι», όπως συνήθισε να λέει,  την κλείδωσε στο υπόγειο. Σήμερα, όμως, έχουμε τρεις τηλεοράσεις, πέντε κινητά τηλέφωνα, δύο τάμπλετ και τρεις υπολογιστές. Σίγουρα, δεν μπορώ να παρακολουθώ τα πάντα, αλλά κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.

Ο τρίτος στόχος είναι να ενημερώνονται οι γιοι μου για το συμβαίνει στον κόσμο και να συζητάμε μαζί θέματα που μπορούν να τους διδάξουν κάτι. Τα μηνύματα που προκύπτουν από αυτές τις συζητήσεις είναι ξεκάθαρα και στηρίζονται σχεδόν πάντα σε ένα παράδειγμα προς αποφυγή. Έτσι, έχουν πλέον καλά στο μυαλό τους ότι δεν χτυπάμε ποτέ μια γυναίκα, δεν την εκφοβίζουμε, δεν την εκβιάζουμε και δεν βιντεοσκοπούμε ποτέ τίποτε χωρίς την συγκατάθεσή της. Αντιθέτως, την στηρίζουμε και την βοηθάμε αν βρίσκεται σε κίνδυνο ή κακοποιείται και όχι μόνο.

Θέλω να εμπεδώσουν την ιδέα ότι το να είσαι τζέντλεμαν είναι κάτι περισσότερο από το να συμπεριφέρεσαι σωστά στις γυναίκες. Φυσικά, αυτό μπορεί να σημαίνει ότι μπορεί κάποια στιγμή να χρειαστεί να πάνε κόντρα στην «αγέλη» για χάρη των αρχών τους.

Αλλά για μένα αυτό σημαίνει να είσαι άντρας.

Επιμέλεια Γιάννης Αποστολίδης

Πηγή:http://www.themamagers.gr

Σαν σήμερα, 17 Ιουνίου 1998, θύματα άγριου ξυλοδαρμού από από τάγμα εφόδου (ισχυρή σωματική δομή, κοντοκουρεμένοι, οπλισμένοι) της Χρυσής Αυγής που είναι οπλισμένα με καδρόνια, πέφτουν οι φοιτητές Δημήτρης Κουσουρής και Ηλίας Φωτιάδης και ο αδιόριστος φιλόλογος Γιάννης Καραμπατσόλης, σε καφενείο απέναντι από τα Δικαστήρια της Ευελπίδων.

Ο Κουσουρής παθαίνει βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, κατάφερε να επιβιώσει μετά από ένα μήνα νοσηλείας στην εντατική, ενώ τα δύο άλλα θύματα κατάγματα στα χέρια.

Στις 24 Ιουνίου ο Κουσουρής και ο Καραμπατσόλης θα αναγνωρίσουν ως έναν από τους δράστες του ξυλοδαρμού το μέλος της «Χρυσής Αυγής» Αντώνη Ανδρουτσόπουλο, γνωστό και ως «Περίανδρο», εναντίον του οποίου οι συνήγοροι των θυμάτων θα καταθέσουν μήνυση.

Ο «Περίανδρος» παραδόθηκε στις αρχές Σεπτέμβρη του 2006. Καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 21 χρόνια φυλάκιση χωρίς αναστολή, για τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας με δόλο, κατά τριών φοιτητών. Τρία χρόνια μετά, το Εφετείο άλλαξε το κατηγορητήριο, μετέτρεψε τις δύο απόπειρες σε απλή πρόκληση σωματικής βλάβης, αδίκημα που είχε παραγραφεί με αποτέλεσμα να απαλλαχθεί για τις συγκεκριμένες κατηγορίες και να πέσει η ποινή σε 12 χρόνια. Κρατούμενος σε αγροτικές φυλακές όπου κάθε μέρα φυλάκισης μετρά διπλή, λίγο αργότερα αποφυλακίστηκε έχοντας εκτίσει τα 3/5 της ποινής.

Σύμφωνα με το «Εθνος της Κυριακής» (4/11/2014), λίγα 24ωρα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, κατεγράφη από το διαβόητο «βαλιτσάκι» της Αντιτρομοκρατικής συνομιλία του άλλοτε υπαρχηγού της οργάνωσης, Αντώνη Ανδρουτσόπουλου (γνωστός ως «Περίανδρος»), που εμπλέκει τον αρχηγό της ΧΑ, Νίκο Μιχαλολιάκο, και τον βουλευτή της Ηλία Παναγιώταρο στη δολοφονική επίθεση κατά του φοιτητή Δημήτρη Κουσουρή.

Σύμφωνα με τον Ανδρουτσόπουλο, ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος είχε δώσει εντολή για το χτύπημα στον Κουσουρή , ενώ στην επίθεση ήταν και ο Παναγιώταρος. Ο Ανδρουτσόπουλος, ο οποίος καταδικάστηκε για την επίθεση, δηλώνει στο συνομιλητή του ότι στην επίθεση κατά του Κουσουρή συμμετείχαν 10 άτομα και ότι «αν ανοίξω το στόμα μου στέλνω στη φυλακή τον Παναγιώταρο για φυσικό αυτουργό για τα επεισόδια του ’98, και ηθικό αυτουργό στέλνω στη φυλακή τον Μιχαλολιάκο».

Ωστόσο, ενώ επίκειται άμεσα η παραγραφή της ποινικής ευθύνης τους, καμία σχετική ενέργεια δεν έχει διαταχθεί μέχρι στιγμής από τις Εισαγγελικές Αρχές!

Η κατάθεση του Δ. Κουσούρη στη Δίκη της Χρυσής Αυγής

Οπως περιέγραψε ο Δ. Κουσούρης στη Δίκη της Χρυσής Αυγής, δόθηκε παράγγελμα από τον επικεφαλής του τάγματος εφόδου, τον «Περίανδρο». «Είδα κάποιον να δείχνει και να λέει “αυτόν εκεί”…».

Κατέθεσε ότι στη δίκη του, ομάδα χρυσαυγιτών που συμπαραστάθηκε στον «Περίανδρο» σηκώθηκε όρθια όταν μπήκε στη δικαστική αίθουσα, ενώ ο αρχηγός Μιχαλολιάκος, μετά την καταδίκη, σε δήλωσή του είπε: «Στο πρόσωπο του Ανδρουτσόπουλου χτυπιέται η ίδια η οργάνωση» και αυτός «παραμένει μέλος του πολιτικού συμβουλίου».

Ο μάρτυρας κατέθεσε ότι στοχοποιήθηκε από τη Χρυσή Αυγή, καθώς πρωτοστατούσε τότε στις κινητοποιήσεις ενάντια στη «μεταρρύθμιση» για τις προσλήψεις των εκπαιδευτικών.

Καταθέτοντας για τις ομοιότητες των επιθέσεων που εξετάζονται με τη δική του, έκανε λόγο, μεταξύ άλλων, για «(…) ομάδα οπλισμένων ανθρώπων που στοχοποιούν ιδεολογικό αντίπαλο ή μετανάστη ή αριστερό, κομμουνιστή συνδικαλιστή, είτε είναι αλιεργάτες, είτε του ΠΑΜΕ συνδικαλιστές, είτε μουσικός. Εχουμε επιλογή στόχου με κοινά ιδεολογικοπολιτικά κριτήρια και σε τόπο και χρόνο που διευκολύνει την πλήξη του στόχου. Και στους αλιεργάτες και στο ΠΑΜΕ και στον Φύσσα έχουμε αντίστοιχη συγκρότηση. Πηγαίνει, χτυπάει και φεύγει». Για τη δική του περίπτωση ως συνδικαλιστή φοιτητή, είπε: «Το γεγονός ότι ήρθαν και αναγνώρισαν εμένα είχε να κάνει ότι χτύπησαν κάποιον που ήταν αναγνωρίσιμος. Αλλά θα έστελνε το μήνυμα και παραπέρα, τρομοκράτησης, ώστε να σπείρουνε τον πανικό και τον τρόμο ευρύτερα».

Σε σχέση με τη στοχοποίηση από τη ναζιστική οργάνωση των κομμουνιστών συνδικαλιστών, είπε: «Είχαμε δει βουλευτές της Χρυσής Αυγής να λένε “θα καθαρίσουμε από το ΠΑΜΕ τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη”. Αφορούσε μια ομάδα συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και επικεντρώθηκε στον επικεφαλής. Αρα, με έναν τρόπο, υπήρξε στοχοποίηση του αρχισυνδικαλιστή, δίνοντας κι ένα μήνυμα ότι “μπορούμε να χτυπάμε τον επικεφαλής σας και ως εκ τούτου μπορούμε να χτυπήσουμε οποιονδήποτε από σας”».

Για τον Φύσσα κατέθεσε ότι «ήταν ένας από τους μουσικούς μιας σκηνής, της χιπ χοπ, και στο πρόσωπό του χτυπήθηκε ένας χώρος ολόκληρος, με αντιφασιστική δράση στον Πειραιά. Και επειδή ο ίδιος ήταν ο πιο αναγνωρίσιμος, χτυπήθηκε».

Τόνισε ότι η απανθρωποποίηση του πολιτικού αντίπαλου (π.χ. που χαρακτηρίζουν τους μετανάστες «κατσαρίδες» ή τους Εβραίους που ονομάζονταν «φιγούρες») αποτελεί συγκεκριμένο στάδιο από το οποίο πρέπει να περάσουν τα μέλη στην πράξη, για να άρουν τους όποιους ενδοιασμούς. Για την άσκηση βίας από μια ναζιστική οργάνωση με τέτοιο τρόπο στους πολιτικούς αντιπάλους, είπε ότι αποτελεί συστατικό στοιχείο του τρόπου με τον οποίο αποκτά πολιτική ισχύ και επιρροή.

Ο Δ. Κουσούρης, ανέφερε ότι έχει εξελιχθεί ο τρόπος λειτουργίας της ναζιστικής οργάνωσης και έχει γίνει πιο αποτελεσματικός με την πάροδο του χρόνου. «Εγώ δέχτηκα επίθεση με ρόπαλα, ο Φύσσας δέχτηκε δύο μαχαιριές», πρόσθεσε χαρακτηριστικά. Κατέθεσε ότι η δράση της ομάδας δεν ήταν αυθόρμητη, όπως φάνηκε από τη συγκρότηση και τη δράση. Αναφέρθηκε και σε σχετικό ηχητικό ντοκουμέντο στα ΜΜΕ, στο οποίο ο «Περίανδρος» λέει σε συνομιλία του ότι για την επίθεση δέχτηκε εντολές από τον Μιχαλολιάκο και ήταν εκεί και ο Παναγιώταρος.

Ο μάρτυρας αναφέρθηκε στη δράση αυτού του τύπου των ταγμάτων εφόδου ως δύναμη κρούσης και είπε ότι πάει με βάση το εγχειρίδιο του ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας, όπου αναπτύχθηκαν και εξέλιξαν τη δράση τους από το ’31 και μετά, που ήταν και η άνοδος του ναζιστικού κόμματος.

Ως κοινό στοιχείο ανάμεσα στις υποθέσεις πρόσθεσε επίσης ότι μπορεί να θεωρηθεί και η στάση της αστυνομίας στη συγκέντρωση του αποδεικτικού υλικού, αφού δεν έγιναν τα ουσιώδη σε πρώτη φάση. Πρόσθεσε ακόμα ότι υπήρξαν διαδηλώσεις μετά τη δολοφονική επίθεση που υπέστη, με αίτημα να διαλευκανθεί η υπόθεση.

Πηγή:https://atexnos.gr

Ο Ιταλός σκηνοθέτης του κινηματογράφου, του θεάτρου και της όπερας Φράνκο Τζεφιρέλι, πέθανε σήμερα στο σπίτι του στη Ρώμη, σε ηλικία 96 ετών.

Ο Τζεφιρέλι «έσβησε ήσυχα μετά από μακρά ασθένεια που είχε επιδεινωθεί τους τελευταίους μήνες», μεταδίδουν πολλά ιταλικά μέσα ενημέρωσης, επικαλούμενα πηγές της οικογένειάς του.

Ο Τζιανφράνκο Τζεφιρέλι γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1923 στα περίχωρα της Φλωρεντίας ως εξώγαμος καρπός μιας σχεδιάστριας μόδας και ενός εισαγωγέα υφασμάτων. Καθώς και οι δύο τους ήταν παντρεμένοι, το παιδί δεν μπορούσε να πάρει το επίθετο κανενός, κι έτσι κατέληξαν στο «Τζεφιρέτι», αν και από λάθος του δημοτικού υπαλλήλου θα γραφεί τελικά στα δημοτολόγια ως «Τζεφιρέλι».

Ο μητέρα του τον δίνει σε ανάδοχη οικογένεια και δύο χρόνια αργότερα που πεθαίνει ο σύζυγός της, τον παίρνει επιτέλους στο σπίτι της, αν και οι περιπέτειες του νεαρού αγοριού μόνο τέλος δεν θα έπαιρναν. Στα έξι του θα χάσει τη μητέρα του από φυματίωση και θα πάει να ζήσει με μια ξαδέλφη του πατέρα του σε ένα χωριουδάκι της Φλωρεντίας, όπου θα έρθει σε επαφή με τους περιπλανώμενους θιάσους και τα τσίρκο.

Ο Φράνκο αρχίζει να φτιάχνει σκηνικά και αυτοσχέδιες παραστάσεις κουκλοθέατρου και όταν βλέπει την πρώτη του όπερα, παρά το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα, μαγεύεται μια για πάντα! Ήταν βέβαια τα χρόνια του φασισμού του Μουσολίνι και η ζωή μόνο εύκολη δεν ήταν. Ολοκληρώνοντας το σχολείο κατά τα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου, γίνεται δεκτός στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας, όταν θα εμπλακεί στα πόδια του η συλλογική Ιστορία: την ώρα που οι περισσότεροι συμφοιτητές του στρατεύονται, εκείνος επιλέγει να γίνει αντάρτης και παίρνει τα βουνά.

Αφού κατάφερε να ξεφύγει από τα χέρια των ιταλών φασιστών, εντάχθηκε στις τάξεις των Συμμάχων ως διερμηνέας, οργανώνοντας ταυτοχρόνως παραστάσεις για την ψυχαγωγία των βρετανών στρατιωτών.

Μέχρι να επιστρέψει στη Φλωρεντία, ο Τζεφιρέλι είναι πια ένας αλλιώτικος άνθρωπος. Τώρα ζει με τον πατέρα του και βλέπει κάποια στιγμή τον «Ερρίκο Δ’» του Λόρενς Ολίβιε, όταν και συνειδητοποιεί ότι το θέατρο είναι όλη του η ζωή…

Τα χρόνια της μαθητείας

Η καθοριστική στιγμή στη ζωή του θα έρθει το 1946, όταν θα μετακομίσει στη Ρώμη και θα βρει δουλειά ως ντεκορατέρ στη θεατρική εταιρία του σπουδαίου «κόκκινου κόμη» Λουκίνο Βισκόντι. Η στενή σχέση των δύο αντρών, καθώς ο Βισκόντι θα γίνει ο μέντοράς του, θα μετρήσει εννιά χρόνια αγαστής συνεργασίας και θα ωθήσει τον Τζεφιρέλι να ασχοληθεί με ό,τι και ο δάσκαλός του: όπερα, θέατρο και κινηματογράφο.

Η καριέρα του Φράνκο άρχισε να απογειώνεται στη δεκαετία του 1950, όταν έγινε διεθνώς γνωστός ως σκηνογράφος θεάτρου και όπερας. Μέσα σε μια δεκαετία θα κάνει όλες τις φημισμένες παραστάσεις του στην όπερα και τον Σέξπιρ, αλλά και την πρώτη κινηματογραφική του επιτυχία, τον «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» (1968).

Οι όπερες του Τζεφιρέλι γίνονται θρυλικές και τον ενθρονίζουν στην κορυφή των σκηνοθετών, καθώς η μεγαλομανία και η τελειομανία του αφήνουν γερή παρακαταθήκη στο κλασικό τραγούδι. Ακόμα και ζωντανά ζώα πλαισίωναν τις στρατιές των τραγουδιστών και χορευτών του, για τέτοιο πρωτόγνωρο υπερθέαμα μιλάμε. Η Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης του ανήκει πια! Την ίδια εποχή γίνεται καρδιακός φίλος με τη Μαρία Κάλλας και μαζί οργώνουν τώρα τις μεγαλύτερες λυρικές σκηνές Ευρώπης και ΗΠΑ.

Πηγή:http://artinews.gr

Από τη Βόρεια Ντακότα, στο Δέλτα του Νίγηρα κι από ‘κει στις φυτείες κόκας, τον Πάμπλο Εσκομπάρ ,τον Εμφύλιο της Κολομβίας και το…ποτάμι του αργού πετρελαίου. Ένα ιστορικό ταξίδι σε δύο ηπείρους και τον… κομψό κόσμο των πετρελαϊκών, συνοδεία τραγουδιών που γεννήθηκαν στα οδοφράγματα και αφηγήσεων που στάζουν αίμα και κερδοσκοπική βουλιμία. 

Το 2011, η Τζάκι Σίλκε, αγρότισσα στα περίχωρα του Γουίλιστον της Β. Ντακότα, άρχισε να παρατηρεί κάποια… περίεργα συμπτώματα στις αγελάδες που έκτρεφε: μέρα με τη μέρα αδυνάτιζαν και πολλές φορές η ουρά τους εξαφανιζόταν. Έτσι, ανήσυχη απευθύνθηκε στις τοπικές αρχές, ζητώντας να γίνει εξέταση του εδάφους της φάρμας της. Το πόρισμα των επιθεωρητών δεν διαπίστωνε κάποια ανωμαλία.

Τότε, η Αμερικανή ήρθε σε επαφή με έναν ανεξάρτητο ειδικό από το Ντιτρόιτ, ο οποίος, έχοντας συλλέξει δείγμα του αέρα της περιοχής, κατέγραψε διάφορες ουσίες, όπως βενζόλιο, μεθάνιο, χλωροφόρμιο, βουτάνιο, τολουόλιο και ξυλόλιο· όλες τους σχετιζόμενες με την άντληση υδρογονάνθρακα μέσω υδραυλικής ρηγμάτωσης. Όπως μάλιστα ανέφερε παλαιότερο δημοσίευμα της Le Monde diplomatique [Μτφρ: Κορίνα Βασιλοπούλου], στο πηγάδι της βρέθηκαν εξίσου σημαντικές ποσότητες θειούχων αλάτων χρωμίου και στροντίου, ενώ, όταν η ίδια υποβλήθηκε σε εξετάσεις, εντοπίστηκαν στον εγκέφαλό της νευροτοξικές ενώσεις και στο αίμα της ίχνη από διάφορα βαρέα μέταλλα.

Χρωστάμε πολλά σ’ αυτή τη γυναίκα, σκεφτόμαστε γράφοντας τούτες τις αράδες. Ιδίως, γιατί κατάφερε να σπάσει αυτό το είδος ιδιότυπης «ομερτά» που είχε επιβληθεί παντοιοτρόπως στην τοπική κοινωνία σχετικά με το περιβαλλοντολογικό κόστος του πετρελαϊκού «θαύματος» της Β. Ντακότα…

Η κυβέρνηση της Πολιτείας δεν γνώριζε ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, επέλεξε να αγνοεί την ποσότητα του πετρελαίου και των χημικών προϊόντων που εκλύονταν στην επιφάνεια των αγροκτημάτων από ατύχημα ή από αμέλεια, με τις αναφορές σχετικά με τα ατυχήματα της πετρελαιοβιομηχανίας να έχουν αφεθεί στην ευγενική δικαιοδοσία των ίδιων των εταιρειών…

Όμως, η μικρή αυτή αγροτική Πολιτεία των 60 χιλ. κατοίκων δεν αποτελεί τον μοναδικό νομικό και πολιτικό παράδεισο των εταιρικών κολοσσών της πετρελαϊκής βουλιμίας.

Πρόσφατα, η Βουλή των Αντιπροσώπων της Πολιτείας του Τέξας υιοθέτησε την πρόταση νόμου των Ρεπουμπλικανών, βάσει της οποίας εξομοιώνονται οι διαδηλώσεις ενάντια στους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου με κακούργημα τρίτου βαθμού. Εν ολίγοις, είτε σκοτώσεις κάποιον, είτε διαδηλώνεις, οι αχυράνθρωποι των θηρευτών του πετρελαίου αποφάνθηκαν ότι είναι ένα και το αυτό. «Πρόκειται για έναν νόμο», σχολίαζε ο Φράνκι Ορόνα, εκτελεστικός διευθυντής της οργάνωσης των Αυτόχθoνων Αμερικανών Society Native Nations, που «θέτει τις εταιρείες πάνω από τους ανθρώπους».

Φυσικά, πρόκειται για τη νομική απάντηση των πετρελαϊκών στις προ τριετίας έντονες διαμαρτυρίες Ινδιάνων και ακτιβιστών για την κατασκευή του Dakota Access στην Β. Ντακότα, η οποία, μαντέψτε, έχει νομοθετήσει αντίστοιχα με το Τέξας μέτρα προστασίας των εν λόγω πολυεθνικών γιγάντων.

Κι αν η ξεδιάντροπη ταύτιση εταιρικών και πολιτειακών συμφερόντων σάς έπεσε κάπως βαριά, κάνουμε ένα διάλειμμα για μερικές νότες διαμαρτυρίας και επανερχόμαστε, υποπτευόμενοι πως όσα διαβάσετε στη συνέχεια θα ρίξουν (κι για εσάς) τίτλους τέλους στο μαύρο παραμύθι των θιασωτών του εύκολου και τυχαίου πλουτισμού.

«Το πετρέλαιο δημιουργεί την ψευδαίσθηση μιας εντελώς διαφορετικής ζωής, μιας ζωής χωρίς δουλειά, μιας ζωής στο τσάμπα. (…) Υπ’ αυτή την έννοια, το πετρέλαιο είναι παραμύθι και, όπως όλα τα παραμύθια, βασίζεται λίγο στο ψέμα».

Έχοντας ως οδηγό τα λόγια του Πολωνού δημοσιογράφου, Ρίσαρντ Καπουσίνσκι επανερχόμαστε στη συζήτηση για τη μόλυνση του εδάφους που σχετίζεται με την υδραυλική ρωγμάτωση. Τα κοιτάσματα της Β. Ντακότα βρίσκονται σε βάθος 3χιλ. Το κυρίαρχο αφήγημα θέλει τα πολλαπλά γεωλογικά στρώματα που διαχωρίζουν τον σχιστόλιθο από τον υδροφόρο ορίζοντα να εμποδίζουν τη μόλυνση του εδάφους και των υδάτων. Ωστόσο, ανταπαντά ο ακαδημαϊκός Άντονι Ινγκράφι, πρωτεργάτης της τελειοποίησης της συγκεκριμένης τεχνικής (υπό τη μισθολογική κηδεμονία της πετρελαϊκής εταιρείας Schlumberger) και μετέπειτα φανατικός πολέμιός της, η «περιβαλλοντική μόλυνση δεν προέρχεται από τη ρωγμάτωση αυτή καθεαυτή, αλλά από ό,τι γίνεται πριν και μετά»· ως επί το πλείστον από τη μεταφορά και την αποθήκευση τεραστίων ποσοτήτων χημικών αποβλήτων που εκλύονται από τη βιομηχανία.

Οι μαύρες γλώσσες του πετρελαϊκού νέκταρ, που σαν οβίδες εκσφενδονίζονται απ’ τα σπλάχνα της γης και γύρω απ’ τα «ιμάτιά» τους γρυλίζουν οι ιμπεριαλιστές ανά τον κόσμο, αποτελούν το απαύγασμα μιας διαδικασίας, η οποία απαιτεί κατά μέσο όρο 20 εκατομμύρια λίτρα νερού, 235 τόνους άμμου και 1,2 λίτρα χημικών προσθέτων, προκειμένου, σύμφωνα με τους ειδικούς, να αυξηθεί το ιξώδες του νερού. Το χημικό αυτό κοκτέιλ ( για τους αγγλοτραφείς, slickwater), μετά την έγχυσή του με μεγάλη πίεση για τη διάνοιξη του βράχου αναπηδά στην επιφάνεια, σκορπώντας γενναιόδωρα χαρά στους υποψήφιους εκμεταλλευτές του. Μόνο που μαζί του ξεπηδά κι ένα υγρό απόβλητο –άλμη το βάφτισαν- που αποτελείται, εκτός των άλλων, από βαρέα ραδιενεργά μέταλλα- προερχόμενα αυτά από τον φλοιό της γης-, υδρογονάνθρακες και αλμυρό νερό, παγιδευμένα όλα κάτω από τον σχιστόλιθο.

Αυτό είναι το τίμημα, αν θες να έχει δουλειά ο κόσμος, σκούζει στα αφτιά μας η κατά Μητσοτάκη φωνή της λογικής. Ή, για να το πούμε με τα λόγια του πρώην κυβερνήτη της Β. Ντακότα, Τζακ Ντάλριμπλ, παλιότερα «μας ήξεραν μόνο για τις χιονοθύελλες. Σήμερα, η “Wall Street Journal” (…) ρωτά ποια είναι η μαγική συνταγή της Βόρειας Ντακότα».

Δεν ξέρουμε αν βρέθηκε τελικά η «μαγική συνταγή» του Ντάλριμπλ (ο οποίος, αφού τσέπωσε μέσα σε ένα εξάμηνο $81.600 από πετρελαϊκές εταιρείες όπως η Hess, η Conoco, και η Continental, λίγο μετά έδωσε την άδεια για μια αμφιλεγόμενη γεώτρηση στην κομητεία του Ντιούν, επ’ ωφελεία των εν λόγω εταιρειών) ξέρουμε, όμως, τι μπορεί να εντοπίσει κάποιος ψάχνοντας στα χαντάκια των δρόμων της Β. Ντακότα. Το ρεπορτάζ έχει ο Τζο Μάρτιν, οδηγός φορτηγού μεταφοράς άλμης: Κάποιοι από τους οδηγούς αδειάζουν το τοξικό φορτίο στον δρόμο, «αντί να περιμένουν τη σειρά τους (…) μπροστά από τα φρεάτια έγχυσης για να αδειάσουν τα απόβλητα», αναφέρει ο Μάρτιν παγώνοντας τα «οικολογικά» χαμόγελα των εκπροσώπων της ενεργειακής βιομηχανίας.

Παρόλα αυτά, μιλάμε για τις ΗΠΑ, δεν μπορεί, υπάρχουν σίγουρα οι αρμόδιες υπηρεσίες που παρεμβαίνουν και επιβάλλουν τον νόμο σε τέτοιες περιπτώσεις, ίσως σκεφτείτε.

Ναι, μόνο που, όπως έχει αποδειχθεί και σε άλλες περιπτώσεις, του όχι και πολύ μακρινού παρελθόντος, ο νόμος επιβάλλεται μέχρι εκεί που δεν θίγει τα συμφέροντα των πραγματικών αφεντικών τής, ας μας συγχωρέσουν οι εγχώριοι (νεο)φιλελεύθεροι και οι σημαιοφόροι της ρουσφετολογικής Αριστεράς, αστικής δημοκρατίας.

Στην περίπτωση μας, η αποδυνάμωση των καθ’ ύλην αρμόδιων υπηρεσιών- Υπουργείο Υγείας και Υπηρεσία Ορυκτών Πόρων- βρίσκεται σε τέτοιο βαθμό που δεν είναι δυνατή ούτε η προσχηματική εφαρμογή των υφιστάμενων νομικών πλαισίων, αφού δύο άτομα «επιθεωρούν» 12 χιλ. πετρελαιοπηγές! Πώς μεταφράζεται αυτή η αναντιστοιχία στην πραγματική ζωή; Οι εταιρείες, όπως προείπαμε, αναλαμβάνουν οι ίδιες να συντάξουν και να δηλώσουν στην αναφορά τους τον όγκο του απολεσθέντος υγρού μιας διαρροής πετρελαίου ή άλμης, γράφοντας απλά «μηδέν». Σύμφωνα, μάλιστα, με έρευνα του ιστότοπου ProPublica, «τον Ιούλιο του 2011, η εταιρία Petro Harvester ανέφερε διαρροή 40 κυβικών μέτρων άλμης. Οι επιθεωρητές διαπίστωσαν ότι το περιστατικό ήταν πολύ πιο σοβαρό : δέκα εκτάρια γης είχαν καταστεί άγονα εξαιτίας 8 εκατομμυρίων λίτρων άλμης – η μεγαλύτερη διαρροή που είχε γίνει ποτέ στη Βόρεια Ντακότα. Η επίσημη έκθεση, παρόλα αυτά, παρέμεινε ως είχε», με τον ιδιοκτήτη της μολυσμένης έκτασης να μην λαμβάνει ούτε ένα δολάριο ως αποζημίωση από την εταιρεία.

Προηγουμένως μιλήσαμε για την αδυναμία του αστικού κράτους να επιβάλει τη βούλησή του, όταν αυτή προσκρούει στα στεγανά της ταξικής δομής του. Για τον λόγο αυτό, θέσεις- κλειδιά των μηχανισμών του έχουν καταληφθεί από ευυπόληπτους, κατά τα άλλα, εκπροσώπους της τάξης εκείνης που δεν μπορεί κατά Τσόμσκυ να τιμωρηθεί. Ο λόγος φυσικά για τον Λιν Χελμς, τον μακροβιότερο πρόεδρο της Υπηρεσίας Ορυκτού Πλούτου, διορισμένο το 2010 από τον Ντάλριμπλ, ο οποίος έβγαζε το ψωμάκι του, πριν φορέσει το κουστούμι του κρατικού γραφειοκράτη, στην πετρελαϊκή βιομηχανία. Ίσως, γι’ αυτό, ερωτηθείς τον Μάιο του 2018, αν συμφωνεί με τη δημιουργία τριών διυλιστηρίων στη Β. Ντακότα, απάντησε ότι σκοπός του είναι να έχει όσες περισσότερες τέτοιες επιλογές γίνεται επάνω στο τραπέζι του, ώστε να αναλάβει την εκμετάλλευση των ορυκτών πόρων μια εταιρεία όπως η Tesoro, η Μοbil, η Εndeauvor, η Davis κ.ά.

Οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται, άλλωστε…

Όπως δεν ξέχασε το χέρι που τον τάισε, όταν μοιραζόταν τη θέση του προέδρου του Interstate Oil and Gas Compact Commission (IOGCC), του λόμπι των πολιτειών που προασπίζονται τους υδρογονάνθρακες, με την πρώην κυβερνήτη της Αλάσκα Σάρα Πέιλιν, ένα από τα πλέον προβεβλημένα μέλη του Tea Party, του μορφώματος που προλείανε το πολιτικό έδαφος για την έλευση του φασίζοντος νυν προέδρου των ΗΠΑ.

Όμως, συνεχίζουν τα γλοιώδη κατακάθια του πολιτικού πυθμένα της ΤΙΝΑ, ακόμη κι έτσι, γεμίζουν ή όχι τα πορτοφόλια των κατοίκων;

Ο Καπουσίνσκι έχει ήδη δώσει απάντηση στο πολιτικά και κοινωνικά αναλφάβητο προπαγανδιστικό τους αφήγημα. Παρόλα αυτά, ακόμη κι αν δεχθούμε ότι τα πορτοφόλια των κατοίκων της Β. Ντακότα είναι γεμάτα με πετρελαιοδόλαρα (σ’ αντίθεση βέβαια, μ’ άλλες πλούσιες σε κοιτάσματα περιοχές του πλανήτη στις οποίες δίπλα στις δεξαμενές με το μαύρο φίδι του αργού, πεθαίνουν μωρά από την πείνα) νομιμοποιείται η δραστηριότητα ενός Ελ Ντοράντο που επιβαρύνει το περιβάλλον και την υγεία των πολιτών;

Η ιστορία της Σίλκε στην οποία αναφερθήκαμε προηγουμένως είναι ενδεικτική. Όχι, όμως, η μόνη. Ίσως, ξέρουμε τόσα λίγα γύρω από το θέμα, γιατί όποιες προσπάθειες των κατοίκων έγιναν έστω για τη γνωστοποίηση της καταστροφής θάφτηκαν από τις τοπικές αρχές ή κόπηκαν από τα αργυρώνητα «φίλτρα» των ΜΜΕ.

Εξηγούμαστε.

Πριν από οκτώ χρόνια, οι γεωργοί της κομητείας με την πιο παράξενη ατραξιόν παγκοσμίως (μια χελώνα ύψους 9 μέτρων καλωσορίζει τους επισκέπτες του Μπότινο στα βόρεια της Ντακότα) συνέλεξαν αεροφωτογραφίες που απεικόνιζαν διαρροές και κοντέινερ της εταιρείας Sagebrush Resources απ’ τα οποία είχαν διαφύγει τοξικά απόβλητα, προκειμένου να τις παραδώσουν στις αρχές.

Μολοταύτα, μαρτυρά ο πεπειραμένος σε τέτοιου είδους υποθέσεις νομικός Ντέρικ Μπράατεν, οι επιθεωρητές αντί να ελέγξουν την καταγγελία και να προχωρήσουν στην έρευνά της, διαβίβασαν στην Sagebrush Resources τα μέιλ που είχαν λάβει κι έτσι οι αγρότες παραπέμφθηκαν στη δικαιοσύνη για «παραβίαση ξένης ιδιοκτησίας». Αυτό θα πει ευέλικτο και αποτελεσματικό κράτος: Να οχυρώνεις τα κέρδη των φορέων της ανάπτυξης, απέναντι στον ίδιο τον λαό σου.

Αλλά, δεν είναι πάντα αναγκαίος ο πέλεκυς της δικαιοσύνης (τους) για να εξασφαλισθεί η διαιώνιση του διαγουμίσματος του δημόσιου πλούτου από μια πλούσια μειοψηφία, με τραγικά αποτελέσματα για το περιβάλλον και την υγεία των πολιτών. Υπάρχουν πάντα οι πρόθυμοι κονδυλοφόροι και οι διαφημιστές ειδικών αποστολών για να δημιουργήσουν την απαραίτητη κοινωνική συναίνεση.

Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα της ΗuffPost, την τελευταία δεκαετία το American Petroleum Institute (API) δαπάνησε 663 εκατ. δολάρια για δημόσιες σχέσεις και προπαγάνδα σχετικά με την κλιματική αλλαγή. Εταιρείες- σύμβολα του χώρου, όπως η ΕxxonMobil, προώθησαν την ατζέντα τους μέσω του Αμερικανικού Συνδέσμου Κατασκευαστών και του Εμπορικού Επιμελητηρίου, ενώ δαπάνησαν, πάντα μέσα από τις τάξεις του API, αστρονομικά ποσά για την χρηματοδότηση καμπανιών, όπως η «Energy Citizens» και την οικοδόμηση του κοινωνικού τους προφίλ, συνεργαζόμενοι με τους κορυφαίους του είδους, σαν την εταιρεία Εdelman.

Κι αν πιστεύετε ότι μιλήσαμε τυχαία στην αρχή του σημειώματός μας για τη σύμφυση εταιρικών- κρατικών συμφερόντων, οφείλουμε σ΄ αυτή την περίπτωση να αναφέρουμε μερικά ακόμη ποσά που ζαλίζουν, όχι μόνο τον γράφοντα, αλλά και αυτούς στις τσέπες των οποίων βυθίστηκαν εκατομμύρια δολάρια. Στην Καλιφόρνια, για παράδειγμα, στην «πράσινη» πόλη με το μεγαλύτερο ποσοστό ρύπανσης στις ΗΠΑ, μόνο το 2017, διαβάζουμε στην Έκθεση της τοπικής Ένωσης Πνευμονοπαθών, η Western States Petroleum Association και η ομάδα των μεγαλύτερων πετρελαϊκών στον κόσμο (Big Oil) κατέβαλαν κατά μέσο όρο 90χιλ. δολάρια/ ημέρα για άσκηση πίεσης στους πολιτειακούς αξιωματούχους, προκειμένου να τονισθεί σε όλους τους τόνους απ’ τους ίδιους ότι οι γεωτρήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς και οι εγχύσεις δεν μολύνουν το νερό και τον αέρα της Καλιφόρνια. Τα παραπάνω ποσά δεν αποτελούν παρά μόνο ένα μέρος των 150 εκατ. δολαρίων που δαπανήθηκαν μέσα σε μια δεκαετία για lobbying στο νομοθετικό σώμα της Καλιφόρνια, μόνο με τη Chevron και την Τesoro Refining and Marketing Company να έχουν καταβάλει τούτα τα χρόνια 11,4 εκατ. δολάρια γι’ αυτόν τον σκοπό.

Ληστεύοντας τους φτωχούς

Ξέρετε (συγχωρέστε μας για την προφορικότητα της γλώσσας), ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους στην, εκτός των άλλων, συναρπαστική δουλειά του δημοσιογράφου είναι η εξοικείωση με τη βαρβαρότητα της εξουσίας ή και την υιοθέτηση της οπτικής των εχόντων ως αυταπόδεικτης κοινωνικής αξίας και αρετής. Ως εκ τούτου, επιτρέψτε μας να νιώθουμε αισιόδοξοι και λιγάκι υπερήφανοι για το γεγονός ότι παραμένουμε οργισμένοι. Σχήμα οξύμωρο; Ενδεχομένως. Μα, το παρακάτω βίντεο πιθανότατα αιτιολογεί τα αντιφατικά συναισθήματά μας:

Οι σκληρές εικόνες που μόλις παρακολουθήσατε δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από το κατασταλτικό επιστέγασμα της ταξικής αυταρέσκειας των αφεντικών του στρατολάγνου Ρεπουμπλικάνου πλανητάρχη, αλλά και του αισθητικά ασύγκριτου, «μετριοπαθούς» προκατόχου του.

Ίδιο, εξάλλου, είναι το θέατρο. Οι πρωταγωνιστές αλλάζουν κι όχι μόνο στις ΗΠΑ…

Ωστόσο, πρέπει να είμαστε δίκαιοι. Η κατάφορη ταξική μεροληψία του αμερικανικού κράτους, όπως την αναδείξαμε, θα ήταν λάθος να αναγορευτεί σε έναν καντιανό (για να θυμηθούμε και τα χρόνια μας στη Φιλοσοφία) καθολικό «νόμο». Εν ολίγοις, ο τρόπος επιβολής του δικαίου των μονοπωλίων του αργού πετρελαίου και η καθυπόταξη οποιουδήποτε διαφωνούντος διαφέρει, για την ώρα τουλάχιστον, ως προς τα μέσα από μέρος σε μέρος.

Στο Δέλτα του Νίγηρα, λόγου χάριν, όταν οι κάτοικοι άρχισαν να εκφράζουν κάπως πιο… έντονα τη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός ότι, σ’ αντίθεση με τις εξαγγελίες της Shell και της Chevron για ποταμό δολαρίων, έβλεπαν τον τόπο τους να μετατρέπεται σε μια ρημαγμένη από κάθε άποψη αποικία ενεργειακής τροφοδότησης της Δύσης, τότε οι σύγχρονοι κονκισταδόροι της μαύρης ηδονής εξόπλισαν ειδικά σώματα του στρατού και της αστυνομίας, τα οποία αφάνιζαν από τον χάρτη ολόκληρα χωριά. Όπως έπραξαν εναντίον της κοινότητας Οντιόμα τον Φεβρουάριου του 2005, όταν οι χορηγούμενες από τη Chevron σφαίρες των ΕΔ έστειλαν στον θάνατο 17 ανθρώπους, κατεδαφίζοντας παράλληλα το 80% των σπιτιών του χωριού.

«Η Chevron, είναι γνωστό ότι αγόρασε και έδωσε όπλα σε νέους στην περιοχή του Ουάρι, για να πολεμήσουν τον κόσμο που ήταν αντίθετος στις πρακτικές της εταιρείας στην περιοχή», δήλωνε στον «Εξάντα» του Αυγερόπουλου ο Ανιγιάκι Νισιριμόβου, δικηγόρος και ακτιβιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Με τον Λέντου Μίτι, σύντροφο και συγκρατούμενο του Κέν Σάρα Ουίουα (του ποιητή που απαγχονίστηκε το ’95 από τη νιγηριανή χούντα, επειδή ηγήθηκε του ειρηνικού κινήματος ενάντια στη Shell) να υπερθεματίζει λέγοντας: «Ακόμη και κανονιοφόρους λέμβους αγοράζει η Shell για τον στρατό της Νιγηρίας. Κι αυτός ο στρατός, όταν μια κοινότητα αντιτίθεται στα σχέδια της εταιρείας, την ισοπεδώνει».

«Το να αγοράζει κανείς το πετρέλαιο της Νιγηρίας», σημείωνε το 1977, σε άρθρο της στους ΤΝΥTimes η νομπελίστρια Nadine Gordimer, «κάτω από τις υφιστάμενες συνθήκες, όπως κάνουν οι ΗΠΑ, είναι σαν να αγοράζει πετρέλαιο ανταλλάσσοντάς το με αίμα».

Δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί της.

Φυσικά, το αιματοβαμμένο Δέλτα δεν ήταν η μόνη γωνιά του κόσμου που πλήρωσε βαρύ φόρο για την «τύχη» της να αποτελεί δίκτυο αρτηριών αποστολής πετρελαίου στα ατσάλινα ντεπόζιτα του υπόλοιπου πλανήτη.

Ο λαός της Κολομβίας πέρασε κι αυτός από φωτιά και σίδερο, προκειμένου ο κομψός κόσμος της πετρελαιοκρατορίας να μονοπωλεί την εκμετάλλευση των περιττωμάτων του διαβόλου.

Πρόσφατα, πάνω από την είδηση της ραγδαίας αύξησης της πολιτικής βίας στη χώρα, παρά τη Συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, γράφαμε στο twitter (https://twitter.com/DimitrisKoulal1 ) ότι κανείς δεν λέει (όλη) την αλήθεια γύρω από τον κολομβιανό εμφύλιο, αν δεν αναφέρεται στον ρόλο των μεγάλων πετρελαϊκών ομίλων…

Ήταν στις αρχές της δεκαετίες του ’70, όταν οι ΗΠΑ, κυριευμένες από το αντικομμουνιστικό τους μένος, προσέφεραν τα μέσα στον κολομβιανό στρατό για να πνίξει εν τη γενέσει τους τις οργανωμένες αντάρτικες ομάδες των Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC) και Ejercito de Liberation National (ELN). Την ίδια περίοδο, έπειτα από πιέσεις εκ μέρους του State Department, το Μεξικό είχε περιορίσει σε μεγάλο βαθμό το εμπόριο ναρκωτικών, το οποίο χωρίς καθυστέρηση άπλωσε τα πλοκάμια του στα γόνιμα εδάφη της χειμαζόμενης απ’ τον Εμφύλιο Κολομβίας. Στα μέσα της δεκαετίας, η Κολομβία εφοδίαζε τη «μαμά Αμερικάνα» με το 70% της εισαγόμενης μαριχουάνας, ενώ όσο προχωρούσε ο καιρός οι Κολομβιανοί έμποροι του ανθρώπινου πόνου επέκτειναν τις «μπίζνες» τους σε ακόμα πιο προσοδοφόρα «προϊόντα», γεμίζοντας τα στέκια των ΗΠΑ με τεράστιες ποσότητες κοκαΐνης και ηρωίνης.

Έτσι, η χώρα άρχισε να μετατρέπεται σταθερά σε ένα (σύμφωνα με τον ορισμό του ΔΝΤ) ναρκο-κράτος στο οποίο ιδιωτικές παραστρατιωτικές οργανώσεις (sicarios) φύλαγαν τα «ναρκοτσιφλίκια» των μεγιστάνων της κόκας και της ηρωίνης, όπως αυτά ιδιοκτησίας του Πάμπλο Εσκομπάρ Γκαβίρια. Του γνωστού κτηνώδους, αντιδραστικού φασίστα, ο οποίος έθετε τους εκπαιδευμένους από Ισραηλινούς βετεράνους αξιωματικούς κομάντος του στο πλευρό των μεγαλογαιοκτημόνων, προκειμένου να ξεριζωθεί ο σπόρος του αγροτικού συνδικαλισμού στις μεγάλες χασιέντες (τσιφλίκια) και να προεκτείνει τις θανατηφόρες «δουλίτσες» του.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, της παρέμβασης των ΗΠΑ και της άνθησης της εμπορίας ναρκωτικών, ο λαός της Κολομβίας πήρε τα όπλα, με τη γλίτσα του αργού πετρελαίου να πλημμυρίζει στη συνέχεια με ακόμη περισσότερο αίμα τα γόνιμα εδάφη της χώρας…

Στα 1983, η Occidental Petroleum ανακάλυψε ότι τα πετρελαιοφόρα πεδία του Cano Limon, στα σύνορα με τη Βενεζουέλα, μπορούσαν να της προσφέρουν μέχρι και ένα δισεκατομμύριο βαρέλια αργού πετρελαίου. Ως εκ τούτου, με τον μαύρο χρυσό να ρέει σε αφθονία, μέσα σε μια τριετία κατασκευάστηκε μέσω των Άνδεων ο αγωγός 483, μετατρέποντας την περιοχή στο πιο «θερμό σημείο της Λ. Αμερικής», όπως γλαφυρά την περιέγραφε η Oil and Gas Journal.

Η εξέλιξη αυτή, ως ήταν αναμενόμενο, άνοιξε την όρεξη και στους υπόλοιπους παίκτες της αγοράς, οι οποίοι μέσα στα επόμενα δύο χρόνια είχαν διανοίξει άλλες ογδόντα ερευνητικές γεωτρήσεις, αναζητώντας ακόμη περισσότερα αποθέματα. Η «βόμβα» έσκασε το ’88, όταν η BP ανακάλυψε το πεδίο της Cusiana, το οποίο μπορούσε να μπουκώσει τους τραπεζικούς λογαριασμούς των μετόχων της εταιρείας με τα κέρδη του ενάμισι δισεκατομμυρίου βαρελιών πετρελαίου που έκρυβε μέσα του.

Την ίδια περίοδο, η χώρα συνέχιζε να μαστίζεται από τον Εμφύλιο, με τις δολοφονίες να είναι η πρώτη αιτία θανάτου των ενηλίκων ανδρών και η δεύτερη στο σύνολο του πληθυσμού· με το πετρέλαιο να αποτελεί το τρωτό σημείο του εχθρού και για τις δύο πλευρές.

Η πώληση βενζίνης που είχε κλαπεί προηγουμένως από τους αγωγούς, σε συνδυασμό με μια σειρά βιαιότερων πρακτικών (βομβαρδισμοί αγωγών, απαγωγές, εκβιασμοί κ.ά.) απέφερε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 περίπου 140 εκατ. δολάρια/ χρόνο στα ταμεία των ανταρτών.

Με πρόσχημα την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου», η κυβέρνηση, από την άλλη, οργάνωνε επιχειρήσεις εναντίον πλούσιων σε πετρέλαιο περιοχών, «τρομοκρατώντας τους ντόπιους, τους οποίους θεωρούσε υποστηρικτές των ανταρτών», διαβάζουμε στην αναφορά των εκπροσώπων του Βορειοαμερικανικού Κογκρέσου για τη Λ. Αμερική. Την περίοδο 1989-1994, περισσότεροι από χίλιοι άνθρωποι, χωρικοί και ιθαγενείς πληθυσμοί στην πλειοψηφία τους, εκτελέστηκαν από τα κυβερνητικά τάγματα θανάτου στις πετρελαιοπαραγωγές περιοχές.

Ο ρόλος των πετρελαϊκών

Για να βρεις τον δράστη του εγκλήματος, ψάξε τη ροή του χρήματος, λένε οι «διαβολικά καλοί» υπερατλαντικοί σύμμαχοί μας και καλά θα κάνουμε να τους ακούμε. Ως «γεωπολιτικοί μεντεσέδες», άλλωστε, δεν έχουμε και πολλές επιλογές…

Αναζητώντας, λοιπόν, τον ηθικό αυτουργό εγκλημάτων όπως η κατεδάφιση με βόμβες διασποράς του χωριού Σάντο Ντομίνγκο από την κυβερνητική αεροπορία, φτάνουμε στο εννοιολογικό κατώφλι ορισμών όπως η θετική οικονομία του πολέμου, η συνέχιση, δηλαδή της οικονομικής πορείας των προϊόντων (εν προκειμένω του αργού), εν καιρώ πολέμου, χωρίς να παρουσιάσουν σημάδια κάμψης.

Και, για να το πετύχουν αυτό οι εκπρόσωποι των πετρελαϊκών, ως άλλοι ναρκοβαρόνοι, εφάρμοσαν τον θεμέλιο νόμο της κόκας: «plata o plomo», «ασήμι ή μολύβι»…

Από τη μία, δηλαδή, άνοιγαν τα χρηματοκιβώτιά τους για να πληρώσουν, εν είδει «πολεμικού φόρου» τους αντάρτες, προκειμένου να μην ανατινάζουν τους αγωγούς τους, κι από την άλλη, όταν η δωροδοκία δεν «έπιανε», βούταγαν τα χέρια τους στο αίμα, εξοπλίζοντας τους κρατικούς πραιτοριανούς των συμφερόντων τους.

Όπως έκανε, λόγου χάρη, η Occidental, η οποία όχι μόνο είχε προσλάβει φρουρά με σκοπό τον εντοπισμό ανταρτών κοντά στους αγωγούς της, αλλά όταν τον Δεκέμβρη του 1998, η επιφορτισμένη με την προστασία της περιουσίας της κολομβιανή αεροπορία, αντί να βομβαρδίσει τις θέσεις των ανταρτών, βομβάρδισε το Σάντο Ντομίνγκο, σκοτώνοντας δεκαοκτώ άοπλους χωρικούς, δεν έκανε απολύτως τίποτα.

Σαν να μην έφτανε αυτό, δύο χρόνια αργότερα, με τις πλάτες της Texaco και της ΒΡ, ο πρόεδρος του ομίλου κατέθεσε ενώπιον του Κογκρέσου υπέρ ενός πακέτου βοήθειας δισεκατομμυρίων προς την Κολομβία, για τον αγώνα –υποτίθεται- κατά των ναρκωτικών. Μόνο που, στο τέλος της χρονιάς, αντί για τη μείωση της καλλιεργούμενης κόκας, εκείνοι που ακκίζονται στη διεθνή σκηνή ως τάχα μου ευσυνείδητοι επενδυτές, είχαν καταφέρει να μπολιάσουν τα πνευμόνια των κατοίκων των περιοχών πέριξ των φυτειών με 383 τόνους εντομοκτόνου και να αυξήσουν την παραγωγή του ναρκωτικού κατά 25%.

Κι ενώ ο πόλεμος εναντίον των οργανωμένων παραγωγών – διακινητών κόκας δεν έδειχνε να φέρνει αποτελέσματα, ο πρόεδρος τού «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας», Τζ. Μπους ο νεότερος εξασφάλισε μεταξύ 2003-2004 κονδύλια ύψους 247 εκατ. δολαρίων προς τον αμερικανικό στρατό, με τα οποία οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας θα εκπαίδευαν Κολομβιανούς, ώστε να καταστούν αποτελεσματικότεροι στη φύλαξη των πολύτιμων αγωγών.

Τώρα, αν κάποιος κάνει το λάθος να ρωτήσει, γιατί ο αμερικανικός στρατός εκπαίδευσε ακόμη περισσότερους άνδρες για να σκοτώνουν χωρικούς, τότε, θα του απαντήσει ο πρ. πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Κολομβία, γιατί, πολύ απλά, οι αγωγοί που μετέφεραν το πολυπόθητο χρυσό υγρό ήταν σημαντικοί για «το μέλλον της…τροφοδοσίας σε πετρέλαιο και για την εμπιστοσύνη των επενδυτών»[ Washington Office on Latin America, “Colombia Monitor’’, σ. 5].

Έπρεπε, για άλλη μια φορά, να προστατευτούν τα «ζωτικά συμφέροντα των ΗΠΑ», όπως τόνιζε το State Department στην ανακοίνωση αιτιολόγησης του παγώματος των ερευνών για τις καταγγελίες των χωρικών της ινδονησιακής επαρχίας Άτσε περί χρηματοδότησης του κρατικού στρατού από την Exxon-Mobil με σκοπό την βάναυση κακοποίησή τους.

Ένας κόσμος ανάποδα

«Στη Βικτοριανή εποχή, γράφει ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στις σελίδες τού «Ένας κόσμος ανάποδα», «δεν μπορούσες να αναφέρεις τη λέξη παντελόνια μπροστά σε μια δεσποινίδα. Στις μέρες μας ορισμένα πράγματα δεν είναι σωστό να λέγονται δημοσίως: ο καπιταλισμός φέρει το καλλιτεχνικό όνομα της οικονομίας της αγοράς, ο ιμπεριαλισμός λέγεται παγκοσμιοποίηση, τα θύματά του (…)χώρες υπό ανάπτυξη –και- ο οπορτουνισμός ρεαλισμός».

Μ’ αυτές τις σκέψεις κλείνουμε αυτή τη φορά τη χορογραφία παρόντος-παρελθόντος, με τη ματιά μας στραμμένη, όχι μόνο στη Λ. Αμερική και την Αφρική, αλλά και στην Κύπρο, το Αιγαίο, την ανατολική Μεσόγειο και το γεωπολιτικό μπρα ντε φερ των αφεντικών στις πλάτες των λαών της περιοχής.

Αλλά, για αυτά θα μιλήσουμε ενδεχομένως σε κάποιο επόμενο σημείωμα. Μέχρι τότε, ας λάβουμε σοβαρά υπόψη μας την προϊστορία, έχοντας στον νου μας ότι όταν κάποιοι κολυμπούσαν στις πισίνες του αργού πετρελαίου, κάποιοι άλλοι πότιζαν το χώμα με το ίδιο τους το αίμα.

Πηγή:https://infonewstime.wordpress.com

Όταν ένας ζωγράφος αποφασίζει να διαμαρτυρηθεί μέσω της τέχνης του

Κάποτε είχα ακούσει έναν δάσκαλο να λέει ότι σε τραγικές στιγμές της ιστορίας οι καλλιτέχνες καταρρέουν ψυχολογικά, είτε πρώτοι από όλους είτε τελευταίοι.

Με τον Εμφύλιο Πόλεμο στη Συρία να βρίσκεται σε εξέλιξη από τον Μάρτιο του 2011 μέχρι και σήμερα και τις καταστροφικές του συνέπειες, ο Σύρος καλλιτέχνης Tammam Azzam, γεννημένος το 1980 και απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών της Δαμασκού, στράφηκε στα ψηφιακά μέσα και τις γραφικές τέχνες για να δημιουργήσει οπτικές συνθέσεις των συγκρούσεων ως άμεση μορφή διαμαρτυρίας προς τον έξω κόσμο.

Με τη χρήση μεικτής τεχνικής, φωτογραφία, ζωγραφική, κολάζ, graffiti, street art, o Tammam Azzam κατάφερε να γίνει viral σε πολλά κοινωνικά μέσα και να δημιουργήσει έτσι μια παγκόσμια διαμαρτυρία που δεν λογοκρίνεται ούτε καταστέλλεται.

Οι εικόνες του συγκινούν με την ευαισθησία τους, τον πολιτικό τους χαρακτήρα και την καλλιτεχνική τους ευφυΐα.

Tammam Azzam

Gustav Klimt – The kiss / Tammam Azzam

Tammam Azzam

Tammam Azzam

Tammam Azzam

Συρία: Τουλάχιστον 101 νεκροί σε ένα 24ωρο

Tammam Azzam

Matisse – The Dance / Tammam Azzam

Goya / Tammam Azzam

Goya / Tammam Azzam

Tammam Azzam

Tammam Azzam

Tammam Azzam

Andy Worhol / Tammam Azzam

Tammam Azzam

Tammam Azzam

Dali / Tammam Azzam

Tammam Azzam

Tammam Azzam

Tammam Azzam

Tammam Azzam

Tammam Azzam

Tammam Azzam

Tammam Azzam
Πηγή:https://www.athensvoice.gr

Πάλι Αουσβιτς; Ναι, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε. Ούτε τα «πειράματα» που έκαναν οι ναζί στις γυναίκες: στείρωση, ακτινοβολίες, πρόκληση καρκίνου της μήτρας, αντιδράσεις στην αλλαγή ομάδα αίματος κ.ά.

Το βιβλίο του Γερμανού δημοσιογράφου και ιστορικού Hans-Joachim Lane είναι ρεπορταζιακά κατατοπιστικό ακολουθώντας την πορεία μιας ενδελεχούς έρευνας σε αρχειακές πηγές και μαρτυρίες.

Μαθαίνουμε ότι στο μπλοκ των πειραμάτων υπήρχαν γυναίκες από Πολωνία, Γερμανία, Ελλάδα (Θεσσαλονίκη), Τσεχία, Σλοβακία, Βέλγιο, Γαλλία. Αντιλαμβανόμαστε το σύστημα, τη λειτουργία, τη μέθοδο και το μέγεθος της φρικτής εξόντωσης.

Μαθαίνουμε τον βίο και την πολιτεία των ναζιστών γιατρών. Οι «επιστήμονες» είχαν μια δεξαμενή πειραματόζωων – το τέλος τους ήταν προδιαγεγραμμένο, απλώς «αξιοποιούσαν» το «υλικό» στο όνομα της επιστήμης! Καταλαβαίνουμε ότι η βιομηχανικών διαστάσεων απίστευτη εξόντωση είχε και επιστημονική χροιά. Και επειδή πειράματα στο Αουσβιτς δεν σημαίνει μόνο δρ Μένγκελε, αυτό που μένει είναι η αγανάκτηση και η αποστροφή αλλά και η οργή για τους δόκτορες που επέζησαν, γλίτωσαν και ενσωματώθηκαν στον εθνικό κορμό της μεταπολεμικής Γερμανίας – όπως και πολλοί άλλοι ατιμώρητοι δημόσιοι λειτουργοί άλλωστε.

Το ζήτημα είναι να μην ανασύρουμε στη μνήμη «δύσκολες» στιγμές για χάρη κάποιας επετείου, αλλά, όπως αναφέρεται και στο βιβλίο, να αποκτήσουν φωνή τα χιλιάδες θύματα· να βοηθήσουν στο να ακουστούν και οι επιζήσαντες που επιστρέφουν μέσα από τη διαδικασία αυτή σε μια περίοδο της ζωής τους που θα ήθελαν να διαγράψουν. Γιατί δεν το χωράει ανθρώπου νους το τι έγινε στο Αουσβιτς. Και δεν θα επιτρέψουμε να επαναληφθεί.

INFO: 

Hans-Joachim Lane

ΕΚΔΟΣΕΙΣ University Studio Press

ISBN 978-960-12-2419-0

ΣΕΛ. 354

ΤΙΜΗ 22,00

Πηγή:https://www.koutipandoras.gr

Προηγούμενο1...252627...72Επόμενο Σελίδα 26 από 72

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

© 2012-2026 | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»