Παλαιστίνη και Σουδάν αιμορραγούν και οι ένοχοι έχουν ονόματα

της Άννα Λαζαρέτου

Όταν οι λαοί ζητούν ζωή και ελευθερία, το Ισραήλ, η Δύση και τα ντόπια καθεστώτα απαντούν με γενοκτονία και σφαγή. Η αλήθεια είναι απλή και οδυνηρή: στη Γάζα συντελείται μια γενοκτονία και στο Σουδάν εξελίσσεται ένας μαζικός ξεριζωμός και μια εθνοκάθαρση. Δεν πρόκειται για «συγκρούσεις», ούτε για «δύσκολες καταστάσεις» όπως ψελλίζουν οι κυβερνήσεις. Πρόκειται για εγκλήματα. Και πίσω απ’ αυτά υπάρχουν θύτες: το Ισραήλ, οι ΗΠΑ, η Ε.Ε., οι πολυεθνικές, οι δικτάτορες που στηρίζουν, τα καθεστώτα που εξοπλίζουν.

H είδηση της εβδομάδας δεν είναι ούτε η διέγερση του κοινωνικού αυτοματισμού από τον Μητσοτάκη με όπλο τους δημόσιους υπάλληλους, ούτε οι εξευτελιστικές συγγνώμες του Άδωνι, μήπως και το Ισραήλ τού συγχωρήσει το αμαρτωλό παρελθόν. Είναι η άσκηση κακουργηματικών διώξεων σε 17 μέλη του Λιμενικού Σώματος για την τραγωδία της Πύλου.

Εφημερίδα των Συντακτών
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούνται αστεία αλλά και τραγικά περιστατικά όπου bots του διαδικτύου «τρελαίνονται» και αμφισβητούν τις εντολές των δημιουργών τους. Πριν βυθιστούμε στον πανικό περιμένοντας την καταστροφή του ανθρώπινου είδους από ανεξέλεγκτες εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης, ας ζητήσουμε από τις εταιρείες υψηλής τεχνολογίας να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους.

του Ηλία Ιωακείμογλου

Συνέβη, λοιπόν, και αυτό: σχεδόν όλοι θεωρούν ότι ο όρος του «φασισμού» μπορεί να αναφέρεται στον ιστορικό φασισμό του Μεσοπολέμου, αλλά δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για τη σημερινή «Ακροδεξιά», ούτε καν για τον κραυγαλέο ναζισμό του γερμανικού AfD ούτε καν για το καθεστώς Ορμπαν. Αυτό βασίζεται στο επιχείρημα ότι η σημερινή Ακροδεξιά διαφέρει ως προς μια σειρά χαρακτηριστικών του ιστορικού φασισμού, π.χ. τώρα δεν υπάρχει ακροδεξιό μαζικό κίνημα όπως υπήρχε στον Μεσοπόλεμο, ούτε η σημερινή Ακροδεξιά επιδιώκει να εγκαταστήσει δικτατορικό καθεστώς.

του δρ. Ανδρέα Στοϊμενίδη

της Pamela-Zoe Topalli

Το podcast του Άρη Δημοκίδη «Η Σκληρή Αλήθεια για τους Αλβανούς στην Ελλάδα» επανέφερε στο προσκήνιο τη δημόσια συζήτηση σχετικά με τη δεύτερη γενιά Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα και το ζήτημα της ταυτότητάς τους. Ένα ζήτημα βαθιά προσωπικό, σύνθετο αλλά τόσο συναισθηματικά όσο και ιστορικά φορτισμένο. Έκτοτε έχουν διατυπωθεί πολλές και διαφορετικές τοποθετήσεις, άλλες γενικότερες κι άλλες ειδικότερες σε σχέση με το ζήτημα της ταυτότητας της δεύτερης γενιάς. Κρίνω πως υπάρχουν σημεία που χρήζουν εκτενέστερης ανάλυσης κι αποσαφήνισης.