Το ντοκιμαντέρ «Το Κλουβί» (The Cage), του Omar Nazzal, παρουσιάζει τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες του τείχους στην παλαιστινιακή κοινωνία.
Εστιάζοντας κυρίως στις περιοχές του Tulkarem και της Qaliqilya περιγράφει τις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Παλαιστίνιοι. Την καταστροφή των σπιτιών και της γης τους, την κλοπή των πόρων τους, τις κλειδωμένες πόρτες που κρατούν μακριά τους αγρότες από τις καλλιέργειες τους και τα παιδιά από τα σχολεία τους, καθώς και τους καθημερινούς εξευτελισμούς που υπόκεινται από τις δυνάμεις του Ισραήλ.
Ο υποτιτλισμός στα ελληνικά έγινε στην κατάληψη Rosa Nera (Χανιά) το καλοκαίρι του 2004. Για πληροφορίες συμμετοχής στο μεταφραστικό project του Tvxs μπορείτε να επικοινωνήσετε στο dimitris@tvxs.gr
Μια καταπληκτική ταινία μικρού μήκους με πρωταγωνιστές ένα αγόρι και ένα σκυλάκι που η μοίρα τους έφερε κοντά, σε ένα κατάστημα ζώων, και τους έκανε αχώριστους φίλους.Είναι μόνο ένα ταινιάκι 7 λεπτών και 2 δευτερολέπτων, κι όμως είναι τόσα πολλά παραπάνω από αυτό. Είναι ένα μήνυμα για την ζωοφιλία αλλά και για την διαφορετικότητα των ατόμων που περνά κατευθείαν στη καρδιά με τον πιο γλυκό και ταυτόχρονα ειρωνικό τρόπο.
Ένα μικρό αγόρι μπαίνει σε ένα κατάστημα ζώων και διαλέγει ένα κουτάβι. Ο πωλητής προσπαθεί να το αποτρέψει από το να το αγοράσει, λέγοντάς του πως έχει πρόβλημα στο πόδι και, άρα, είναι «άχρηστο». Το παιδί επιμένει και όταν ο πωλητής σκύβει για να πιάσει το κουτάβι, συνειδητοποιεί πως και το ίδιο το αγόρι έχει πρόβλημα κινητικότητας. Η ταινία είναι σκηνοθετημένη με τόση ευαισθησία και προσοχή στην λεπτομέρεια, που αμέσως δημιουργείται ένα ερώτημα στο μυαλό του θεατή: «Αν το παιδί σου έχει κάποιο πρόβλημα το γυρίζεις πίσω; Φυσικά και όχι. Τότε γιατί το κάνεις στο κουτάβι σου;».
Είναι από τις περιπτώσεις που αναρωτιέσαι γιατί τέτοιες δουλειές δεν προβάλλονται στην τηλεόραση όταν έχουν τόσο σημαντικά μηνύματα να περάσουν. Ευτυχώς όμως το ταινιάκι του Μιχαήλ — Γαβριήλ Ζενέλη «Κατάστημα Ζώων», με πρωταγωνιστές τον Μελέτη Γεωργιάδη και τον μικρό Θοδωρή Ασημάκη, κατάφερε να ακουστεί και μάλιστα να αποσπάσει μια σειρά βραβείων, όπως «Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους», « Ειδική Μνεία στο Πεσκάρα Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους», « Silber Metal στο Φεστιβάλ der Nationen» και πολλά άλλα. Μην το χάσετε για κανέναν λόγο και, αφού το παρακολουθήσετε, σκεφτείτε όλα όσα προσπαθεί να σας περάσει.
Ως Ορεστειακά έμειναν στην ιστορία οι αιματηρές συγκρούσεις που σημειώθηκαν το Νοέμβριο του 1903 για την προάσπιση της αρχαίας ελληνικής παράδοσης, με αφορμή την παράσταση της «Ορέστειας» του Αισχύλου μεταφρασμένης στη δημοτική. Αποτέλεσαν συνέχεια των Ευαγγελικών και εκφράζουν με τον πιο διάχυτο τρόπο την ιδεολογική σύγχυση και τις εθνικές ανησυχίες που μάστιζαν την περίοδο εκείνη τον ελληνικό λαό: Από τη μια ανδρωμένο το κίνημα του δημοτικισμού και από την άλλη το μέτωπο του συντηρητισμού που καιροφυλακτούσε.
Το οξύμωρο των «ορεστειακών» συλλαλητηρίων ήταν ότι ενώ το χρηματοδοτούμενο από το βασιλιά Γεώργιο Α’ Βασιλικό Θέατρο κάνει ένα νεωτεριστικό άνοιγμα, αποφασίζοντας να χρηματοδοτήσει αρχαίο θέατρο σε μετάφραση, έχει απέναντί του το Πανεπιστήμιο και τη δήθεν προοδευτική φοιτητική πρωτοπορία που υπερασπιζόταν συντηρητικές απόψεις.
Ύστερα από 2.461 χρόνια, όπως υπενθύμιζε εφημερίδα της εποχής, η «Ορέστεια» ανέβηκε από το Βασιλικόν (Εθνικό σήμερα) Θέατρο, υπό τη φωτισμένη καθοδήγηση του Στέφανου Στεφάνου, διευθύνοντα γραμματέα του θεάτρου και πρωτοπόρου ποιητή, μεταφρασμένη σε απλή νεοελληνική γλώσσα (συντηρητική δημοτική) από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Γεώργιο Σωτηριάδη -«ευρυμαθούς ελληνιστού και διαπρεπούς αρχαιολόγου».
Σαν σήμερα το 1964 ο υπέρμαχος των δικαιωμάτων των μαύρων των ΗΠΑ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, βραβεύεται με το Νόμπελ Ειρήνης.
Με αφορμή αυτό το σημαντικό γεγονός παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από την κινηματογραφική μεταφορά της πραγματικής ιστορίας ενός άλλου συμβόλου διεκδίκησης της ισότητας των δικαιωμάτων μεταξύ λευκών και μαύρων, της εξάχρονης Ruby Bridges.
Το “Πόσο Μακριά Ακόμα;” (How Much Further?) είναι μια ταινία δρόμου τοποθετημένη στην Αθήνα. Από κρυμμένα διαμερίσματα, κατοικίες κοινοτήτων των προσφύγων και δημόσια πάρκα, οι πρόσφυγες μας λένε τις ιστορίες τους για το πώς ζουν και παρουσιάζουν τις λύσεις τους. Εκπρόσωποι από αρμόδια θεσμικά όργανα, πολιτικοί και εκπρόσωποι οργανισμών προσθέτουν σχόλια και τις λύσεις τους για την κρίση.
Γυρισμένο στην Αθήνα μεταξύ Οκτωβρίου 2011 και Φεβρουαρίου 2012, εν μέσω της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αναταραχής, το ντοκιμαντέρ δίνει βήμα στις φωνές εκείνων που έχουν εγκαταλείψει το Αφγανιστάν, τη Σομαλία ή το Σουδάν ελπίζοντας να βρουν καταφύγιο στην Ευρώπη.
Όταν τα φρέσκα μυαλά και η λογική επικρατήσουν έναντι της παραφροσύνης τα αποτέλέσματα είναι εντυπωσιακά και ελπιδοφόρα. Ένα μικρό αντιρατσιστικό φιλμάκι που δημιούργησαν μαθητές της Γ’ Λυκείου στο Μανταμάδο Μυτιλήνης δείχνει πως νέα παιδιά μπορούν όχι μόνο να σχολιάσουν την πραγματικότητα αλλά και να διειδύσουν σε αυτήν.
Το φιλμάκι, ολίγων μόνον λεπτών, έχει τίτλο «Το πορτοφόλι», γυρίστηκε αποκλειστικά από μαθητές τη χρονιά που μας πέρασε και μαθητές πρωταγωνιστούν σε αυτό.
Στηρίζεται σε μια απλή ιστορία σχολιασμένη πολύ έξυπνα από δύο τραγούδια, ένα του Μάρκου Βαμβακάρη και ένα των Gogol Bordello.
Όπως πολλά πράγματα, ξεκίνησε σαν ένα παιχνίδι στο όνομα της επιστήμης. Είκοσι άντρες. Δύο εβδομάδες. Με αντάλλαγμα δύο χιλιάδες δολάρια (σας θυμίζει κάτι;). Σκοπός, η μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς στο περιβάλλον μιας φυλακής. Οκτώ άντρες γίνονται οι «φύλακες» και οι υπόλοιποι δώδεκα παίρνουν τη θέση των κρατουμένων, μέσα σε πραγματικά κελιά. Οι τελευταίοι πρέπει να πειθαρχήσουν σε μια σειρά κανόνων και οι πρώτοι να επιβάλλουν την τάξη, όπως ακριβώς θα έπρεπε αν ήταν πραγματικοί φυλακισμένοι. Σιγά σιγά, η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο «πείραμα» και την πραγματικότητα σβήνει και τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο, καθώς οι συμμετέχοντες αφήνουν να εκδηλωθεί η φασίζουσα προσωπικότητα που ενδεχομένως φωλιάζει στον καθένα μας.
Η ταινία «Das Experiment» βασίζεται σε ένα πραγματικό αντίστοιχο πείραμα, το «Stanford Prison Experiment», που έλαβε χώρα στις ΗΠΑ το 1971 – πολύ πριν το Big Brother. Η ταινία έκοψε περισσότερα από 1.500.000 εκατ. Εισιτήρια στη Γερμανία ενώ απέσπασε και το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο φετινό Φεστιβάλ του Μόντρεαλ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι δεν πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ, αλλά για δραματοποιημένη ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα.
Η ταινία πραγματεύεται την ζωή και δράση του μεγάλου Λίβυου αντάρτη Ομάρ Μουχτάρ ενάντια στην ιταλική κατοχή της Λιβύης. Η πλοκή διεξάγεται στα 1929, στη λιβυκή Σαχάρα, όπου η εξαντλημένη 20χρονη Αντίσταση πρέπει να ετοιμαστεί να αντιμετωπίσει τις νέες δυσμενείς συνθήκες που φέρνουν οι καινούριες μηχανοκίνητες στρατιές του Μουσολίνι υπό τη διοίκηση του διαβόητου για την σκληρότητά Ροδόλφο Γκρατσιάνι. Ο Ομάρ Μουχτάρ ηγείται μιας Αντίστασης που αναγκάζει την Ιταλία να πολεμά σκληρά και να ηττάται στο αφιλόξενο γήπεδο του αντιπάλου: την έρημο. Στα 1929 όμως ο Μουσολίνι αποφασίζει να συντρίψει το αντάρτικο με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο αδιαφορώντας για την όποια διεθνή κατακραυγή θα μπορούσε να προκύψει. Διορίζει τον έκτο κατά σειρά Κυβερνήτη της Λιβύης, τον πλέον κατάλληλο να υλοποιήσει την βούληση του δικτάτορα, τον έμπειρο στρατιωτικό διοικητή Γκρατσιάνι.
Βασισμένη στο βιβλίο του Τόντ Στράσερ «Το κύμα», η τανία διαπραγματέυεται την κρυφή γοητεία του φασισμού …Νεαρός καθηγητής , πρώην πανκ, αναλαμβάνει να διδάξει το μάθημα ¨Φασισμός» προτείνοντας στους μαθητές του να συμμετάσχουν σε ένα πείραμα.Δημιουργούν δική τους ομάδα , με δικό τους κώδικα συμπεριφοράς, χαιρετισμό και κοινούς στόχους. Η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου και οι μαθητές χωρίς να το καταλάβουν μετατρέπονται σε Ναζί. Το πείραμα δοκίμασε στην πραγματικότητα στο σχολείο του Πάλο Αλτο της Καλιφόρνιας το 1967, ο αμερικανός δάσκαλος Ρον Τζόουνς. Η ιστορία εγινε ταινία στην τηλεόραση το 1981 και το αντίστοιχο βιβλίο διδασκόταν στα γερμανικά σχολεία. Πώς το άτομο λοιπόν υποκύπτει σην ομάδα?Και πως υπερασπίζεται η ατομικότητα μέσα σε μια ισχυρή ομάδα? Οι άνθρωποι νιώθουν ασφαλείς όταν ανήκουν σε μια ισχυρή ομάδα. Πότε όμως και πώς περνούν τη λεπτή γραμμή και κινδυνεύουν;
Το ντοκιμαντέρ «Το Κλουβί» (The Cage), του Omar Nazzal, παρουσιάζει τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες του τείχους στην παλαιστινιακή κοινωνία.
Προηγούμενο
