Σύμφωνα με τον ιταλικό Τύπο, έγγραφο το οποίο πρόκειται να αποκαλυφθεί απόψε από εκπομπή του δημόσιου ιταλικού τηλεοπτικού καναλιού Rai Tre, αποδεικνύει ότι μετά την εκτέλεση του Μπενίτο Μουσολίνι, τρεις αντάρτες παρτιζάνοι παρέδωσαν τα μυστικά αρχεία του στις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες.
Πρόκειται για τριάντα επτά φακέλους απόρρητων ντοκουμέντων με αλληλογραφία του φασίστα δικτάτορα, που ο ίδιος θεωρούσε καθοριστικής σημασίας. Το συγκεκριμένο έγγραφο που συντάχθηκε στις 18 Μαΐου του 1945, από συνταγματάρχη των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχείο του Λονδίνου και έχει, πλέον, αποχαρακτηρισθεί.
Στις 28 Απριλίου του 1945 ο Μουσολίνι και η ερωμένη του, Κλαρέτα Πετάτσι, εκτελέσθηκαν από τους παρτιζάνους στο Τζουλίνο ντι Μετζέγκρα, έξω από το Κόμο. Λίγες εβδομάδες αργότερα, όπως γράφει σήμερα η εφημερίδα La Stampa, o υπεύθυνος των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών στην Ρώμη έλαβε ένα τηλεφώνημα από την πρεσβεία του, με το οποίο πληροφορήθηκε ότι τρεις αρχηγοί των ανταρτών, που είχαν καθοριστικό ρόλο στην σύλληψη του ιδρυτή του φασισμού, είχαν στα χέρια τους τεράστιου βάρους έγγραφα, τα οποία είχαν εξασφαλίσει κατά την φάση της σύλληψης του Μπενίτο Μουσολίνι.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, οι προϋποθέσεις που έθεσαν οι τρεις αντάρτες, φέρονται να ήταν οι εξής: τα συγκεκριμένα έγγραφα να μην χρησιμοποιηθούν σε βάρος της Ιταλίας, όπως και να μπορέσουν να τα παραδώσουν σε έναν Βρετανό, ανώτερο αξιωματικό. Σε ό,τι αφορά, δε, το μέλλον δυο εκ των τριών ανταρτών, ένας ζήτησε να μπορέσει να κληθεί στην Μεγάλη Βρετανία και να προσληφθεί από επιχείρηση κατασκευής αεροσκαφών ή από την βρετανική πολεμική αεροπορία, και ο δεύτερος -ο οποίος ήταν γιατρός- να λάβει βρετανική υπηκοότητα.
Η επέτειος της 29ης Μαΐου 1453, ημέρα κατά την οποία «εάλω η Πόλις», προσεγγίζεται παραδοσιακά από το αστικό εκπαιδευτικό σύστημα και τους εθνικιστικούς κύκλους με όρους θρησκευτικού θρήνου, μεταφυσικής μοιρολατρίας ή μιας προαιώνιας σύγκρουσης πολιτισμών. Ωστόσο, η πτώση της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν το αποτέλεσμα κάποιας θείας δίκης ή μιας τυχαίας στρατιωτικής παράλειψης, όπως ο μύθος της Κερκόπορτας. Ήταν η νομοτελειακή κατάρρευση ενός ιστορικά ξεπερασμένου, παρακμιακού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού μπροστά σε μια αναδυόμενη δύναμη.
Σαν σήμερα, στις 25 Μαΐου 1936, το λιμάνι της Νέας Υόρκης τέθηκε στο επίκεντρο μιας από τις πιο εμβληματικές και διδακτικές μάχες του αμερικανικού προλεταριάτου. Η μεγάλη απεργία των ναυτικών που ξέσπασε εκείνη τη μέρα δεν ήταν απλώς μια σύγκρουση με τους εφοπλιστές για τα μεροκάματα· ήταν μια ανοιχτή εξέγερση της εργατικής βάσης ενάντια στην πουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, προσφέροντας μέχρι σήμερα πολύτιμα διδάγματα.
του Γιώργου Αλλαμανή
Ήταν Μάης του 1968. Ενώ οι δρόμοι του Παρισιού φλέγονταν από τα οδοφράγματα των φοιτητών και η Γαλλία παρέλυε από τη μεγαλύτερη γενική απεργία στην ιστορία της —με δέκα εκατομμύρια εργάτες να καταλαμβάνουν τα εργοστάσια—, στην Κυανή Ακτή η διεθνής αστική ελίτ ετοιμαζόταν για το καθιερωμένο της ετήσιο ντεφιλέ. Το 21ο Φεστιβάλ των Καννών είχε ξεκινήσει στις 10 Μαΐου, σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Όμως, η επαναστατική θύελλα που ξεκίνησε από τη νεολαία δεν άργησε να σαρώσει και το προπύργιο του αστικού κινηματογραφικού κατεστημένου, οδηγώντας στην ιστορική ακύρωση του φεστιβάλ «σαν σήμερα», στις 18 Μάη του 1968.
Το πολυτελές κρουαζιερόπλοιο, οι ανεπιθύμητοι «ξένοι» και οι θεωρίες συνωμοσίας πίσω από την καταστροφή του. Περισσότεροι από 800 άμαχοι σκοτώθηκαν στις αρχές Ιουλίου του 1940, όταν ένα γερμανικό υποβρύχιο των 
του Χρήστου Πετράκου
«Αντί να είναι κατηγορούμενοι οι φονείς, είναι τα θύματά των».
«Κάποιος θα πρέπει να γράψει ένα ποίημα για τα βάσανα των απεργών πείνας. Θα ‘θελα να το γράψω εγώ, αλλά πώς να το τελειώσω;» έγραψε στο ημερολόγιό του στις 10 Μαρτίου 1981 ο Sands.
Mετά την άνοδο Χίτλερ στην γερμανική καγκελαρία στις 30 Ιανουαρίου του 1933, οι ακροδεξιές και φασιστικές οργανώσεις που υπήρχαν στη Γαλλία από την προηγούμενη δεκαετία, εμπνεόμενες κυρίως από τον ιταλικό φασισμό, γνωρίζουν σημαντική άνοδο. Τώρα εμφανίζονται και νέες, που έχουν ως πρότυπο το ναζιστικό κόμμα της Γερμανίας. Εκμεταλλεύονται την απόγνωση των λαϊκών στρωμάτων από την οικονομική κρίση και την οργή από τα σκάνδαλα των πολιτικών. Οργανώνουν πολιτοφυλακές, χωρίς όμως καμιά από αυτές να αποκτά μέγεθος και απήχηση συγκρίσιμη με αυτές του ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας.
