Μηνιαίο Αρχείο:Απρίλιος 2013

του Πέτρου Κατσάκου

Πριν από τις εκλογές του Μαΐου, θαμώνες επαρχιακού καφενείου στην Αργολίδα ρωτούσαν ειρωνικά πορτοκαλοπαραγωγό του χωριού και υποψήφιο βουλευτή της Χρυσής Αυγής στον νομό «ποιος θα μαζεύει τα πορτοκάλια αν το κόμμα σου διώξει τους ξένους» και αυτός απαντούσε κλείνοντας πονηρά το μάτι: «Έξω οι μετανάστες από την Ελλάδα, αλλά όχι από τα χωράφια μου». Εποχικοί εργάτες. Αυτοί οι «χρήσιμοι» παρείσακτοι της…
σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.

Νομάδες των 25 ευρώ
Αυτοί οι νομάδες των 25 ευρώ την ημέρα, που περιφέρονται ανά εποχή από την Ηλεία στη Λακωνία, από την Αργολίδα στην Κρήτη, από τη Μεσσηνία στη Μακεδονία και από τα Μέγαρα στη Θήβα και τη Λιβαδειά. Ο αριθμός τους απροσδιόριστος. Υπολογίζονται μόνο κατά περιοχή και κατά εποχή. Πέντε έως επτά χιλιάδες μετανάστες – κινούνται κάθε άνοιξη και καλοκαίρι στις φυτείες της φράουλας μόνο στην ευρύτερη περιοχή της Ηλείας. Η Μανωλάδα, όμως, δεν είναι μία αλλά πολλές. Πολλές μικρές Μανωλάδες, σπαρμένες σε μήκος και σε πλάτος της περιφέρειας. Μαζί με τις φράουλες, τα καρπούζια, τα πορτοκάλια, τα κηπευτικά φυτρώνουν και τα «αγκάθια» που κάποιοι επιχειρούν σήμερα να τα παρουσιάσουν ως μεμονωμένα περιστατικά.

32Δημοσιεύθηκε στις 26 Ιούλ 2012

Το ντοκιμαντέρ του BBC έτος παραγωγής (2008) εξετάζει κατά πόσο οι εξελίξεις στα μαθηματικά στη διάρκεια του τελευταίου αιώνα έχουν αλλάξει τις αντιλήψεις μας γύρω από τις θεμελιώδεις αρχές του κόσμου στον οποίο ζούμε.
Καθώς είμαστε στα πρόθυρα τόσο οικονομικών όσο και κλιματικών ανατροπών, το ντοκιμαντέρ εξετάζει μέσω της μαθηματικής επιστήμης την απροθυμία μας να αντιμετωπίσουμε τις ανατροπές αυτές μέχρι τώρα και θέτει το ερώτημα εάν ακόμα και τώρα, προτιμούμε να εθελοτυφλούμε παρά να αντιμετωπίσουμε σκληρές αλήθειες.

xirosima monamourΕκείνη είναι μία Γαλλίδα ηθοποιός που ήρθε στη Χιροσίμα του μεταπολέμου για να πάρει μέρος σ’ ένα ειρηνιστικό φιλμ. Εκείνος είναι ένας Ιάπωνας αρχιτέκτονας που επέζησε της ατομικής βόμβας. Μαζί θα ζήσουν 24 ώρες παράφορου έρωτα. Για την ηρωίδα του Ρενέ, ο έρωτας είναι ενιαίος και αδιαίρετος. Η νέα σχέση που ταράζει τη ζωή της ανακαλεί εικόνες από την ερωτική της ιστορία μ’ ένα Γερμανό στρατιώτη στην περίοδο του β’ παγκοσμίου πολέμου, στην επαρχιακή πόλη Νέβερ. Το παρελθόν της ηρωίδας συναντά το παρελθόν της Χιροσίμα: η πόλη βιώνει το τραύμα του πυρηνικού ολέθρου, η ηρωίδα κουβαλά την τραυματική εμπειρία ενός έρωτα που διακόπηκε βίαια στο παρελθόν. Για τον Ρενέ, η πραγματικότητα της μνήμης της Γαλλίδας ηθοποιού είναι εξίσου αληθινή με την πραγματικότητα που διαδραματίζεται στο παρόν της πόλης. Η γυναίκα θυμάται την κατακραυγή που ξεσήκωσε ο εφηβικός της έρωτας στη Νεβέρ, την τιμωρία της μετά την απελευθέρωση, την εν ψυχρώ δολοφονία του εραστή της από τους συμπολίτες της. Η ανάμνηση του φρικτού αυτού συμβάντος, που σημάδεψε την ζωή της, της επιτρέπει για πρώτη φορά να αντιληφθεί άμεσα το τραύμα που βιώνει η Χιροσίμα. Την αποκάλυψη, που δεν κατόρθωσαν να της προσφέρουν τα άψυχα τεκμήρια του πυρηνικού ολοκαυτώματος που «στολίζουν» το μουσείο της Χιροσίμα ή η συμμετοχή της σ’ ένα σχετικό φιλμ, την προσφέρει η ανάμνηση.

787Τραβάω σε όλα μια κόκκινη γραμμή;;

Εδώ και αρκετό καιρό η Χαλκιδική, η πατρίδα μου, τα Μαντεμοχώρια έχουν γίνει «εμπόλεμη» ζώνη.
Πόσο πολύ πονάει δεν μπορώ να βρω τις λέξεις να το περιγράψω, δεν μπορώ να βρω χρώματα να το ζωγραφίσω, αδύνατο να βρω στίχους να το τραγουδήσω.

Έμαθα να είμαι Περήφανη για το μέρος που μεγάλωσα, να είμαι αξιοπρεπής και να μην λέω ψέματα, έχω παρεξηγηθεί γι’ αυτό πολλές φορές και μάλλον θα συνεχίσω να παρεξηγούμαι, για την αλήθεια μου.

Ήξερα τόσα χρόνια ότι η δουλειά ήταν αυτό που σε έκανε να βγάζεις με αξιοπρέπεια τα προς το ζην. Δεν έμαθα να είμαι τεμπέλης, δεν έμαθα να κλέβω, δεν έμαθα την παρανομία. Έκατσα στα θρανία και δυνατοί δάσκαλοι και καθηγητές μου έμαθαν το Σύνταγμα, την ελευθέρια του λόγου, της έκφρασης, της αντίδρασης.

Δεν έμαθα να πολεμάω με πέτρες στα χέρια, έμαθα να πολεμάω με την σκέψη και τον λόγο.
Όλοι μας ζούμε την κατάσταση αυτή με φόβο στην καρδιά και στα μάτια, με κρυμμένη θλίψη πίσω από τα χαμογελά μας.

κεφαλι26 Απριλίου 1937. Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος. Επι τέσσερις ώρες Ναζιστικά αεροπλάνα της Λεγεώνας Κόνδορ βομβαρδίζουν την μικρή Βάσκικη πόλη Guernica. Στο τέλος δεν θα έχει απομείνει πέτρα πάνω σε πέτρα. Το πρώτο “πείραμα” του λεγόμενου “Blitz Krieg” έχει πετύχει και θα επαναληφθεί στο μέλλον με θύματα χιλιάδες χιλιάδων αθώων.

Η παγκόσμια συγκίνηση από το Ναζιστικό έγκλημα βρήκε έκφραση μέσα απο τα έργα διάσημων καλλιτεχνών όπως του Henry Moore και του Eduardo Chillida, με αποκορύφωμα όλων τον περίφημο πίνακα του Picasso.

Πέρα από τη φρίκη του πραγματικού γεγονότος -της χρήσης αθώων υπάρξεων ως πειραματόζωα από τους Ναζί- δίνεται η ευκαιρία για μιά ματιά στο θέμα της τέχνης και στην αντιμετώπισή της απο τους Ναζί.

2013-04-18t114321z_1827601659_gm1e94i1io101_rtrmadp_2_greece-shooting-thumb-medium (1)Με αφορμή τις πρόσφατες επιθέσεις κατά μεταναστών εργαζομένων στη Μανωλάδα, η Kate Allen, διευθύντρια του βρετανικού παραρτήματος της «Διεθνούς Αμνηστίας», σε άρθρο της στη διαδικτυακή Huffington Post, με τίτλο «Racism, Exploitation, Violence: The Reality of Migrants’ Lives in Greece», προβάλλει τα αποτελέσματα της επίσκεψης μελών της οργάνωσης στη Μανωλάδα, καταγράφοντας τις δεινές συνθήκες διαβίωσης και εργασίας των μεταναστών στην περιοχή.

Μεταξύ άλλων επισημαίνεται ότι χιλιάδες μετανάστες υφίστανται κακομεταχείριση, ζώντας σε συνθήκες απαράδεκτες για την Ευρώπη του 21ου αιώνα, ενώ οι δημοσιογράφοι που έχουν αναφερθεί στις συνθήκες εργασίας στη Μανωλάδα, δέχονται απειλές και επιθέσεις από επιστάτες σε φυτείες. Παράλληλα, τονίζεται, η πρόσφατη ένοπλη επίθεση στην περιοχή είναι απλώς το τελευταίο επεισόδιο που υπογραμμίζει την ευάλωτη θέση των μεταναστών στην Ελλάδα, όπου οι παρενοχλήσεις από την αστυνομία είναι σύνηθες φαινόμενο στο πλαίσιο των επιχειρήσεων του Ξένιου Δία. Η κατάσταση είναι τόσο κακή που ακόμη και οι πρόσφυγες από τη Συρία δηλώνουν ότι προτιμούν να επιστρέψουν στη χώρα τους, παρά να παραμείνουν στην Ελλάδα.

12του Νίκου Μπογιόπουλου

Η ιστορική άγνοια αποτελεί λίπασμα για την πολιτική αφασία. Ο φασισμός γίνεται «ελκυστικός» πάντα και μόνο πάνω στο έδαφος της αφασίας και της άγνοιας. Το κράτος των αστών έχει κάθε λόγο να καλλιεργεί την αφασία και την άγνοια, ώστε έτσι να κρατά πάντα ζεστό τον κόρφο που επωάζει τα «φίδια» του.

Δεν υπάρχει χούντα (στην Ελλάδα και οπουδήποτε στον κόσμο) που να μην είναι κυλισμένη στο αίμα της τρομοκρατίας, στην αγριότητα, στην ταξική βαρβαρότητα και στο βούρκο της διαφθοράς

(σ.σ.: Με τους «ημέτερους» συνταγματάρχες είχαμε εκείνη ακριβώς τη διαφθορά και εκείνη την «τιμιότητα» που άρμοζε στη γελοιότητά τους: από τα «κρέατα του Μπαλόπουλου» μέχρι την «νέα φαυλοκρατία» με τις «τακτοποιήσεις» των γαμπρών του Παττακού, των αδερφών του Παπαδόπουλου και των ίδιων των πραξικοπηματιών που «νομοθέτησαν» τον… διπλασιασμό των μισθών τους, και από τις συμβάσεις με «Litton», «Μακντόναλντ», «Τομ Πάππας» και «Ζήμενς» – πάντα η… «Ζήμενς» – μέχρι την ανέγερση του «θαυματουργού» (καθότι… αόρατος) Ναού του Σωτήρως. Μόνο από εκεί, από έναν προϋπολογισμό ύψους 450 εκατομμυρίων, φαγώθηκαν τα 400…).

Εντούτοις, εδώ θα περιοριστούμε να αναφερθούμε σε ένα μόνο από τα «καλά» της δικτατορίας: Σ’ αυτό τ