Καλησπέρα,
θα σας κουράσω με έναν πρόλογο, τέσσερα σημεία και μια παράθεση.
Ο πρόλογος:
Ανεξάρτητα από τα ονόματα που έδωσε ο Μουσολίνι στο «κίνημά» του -φασισμός, ανεξάρτητα από το όνομα που έδωσε ο Χίτλερ στο δικό του -Ναζισμός, θα μου επιτρέψετε να εισάγω έναν νέο όρο στη συζήτηση. Αυτόν του Ολοκληρωτισμού προκειμένου να γίνει κατανοητό ότι δεν αναφερόμαστε αποκλειστικά στο ένα ή στο άλλο «κίνημα» αλλά στο σύνολο των εκφράσεων που έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Ας κρατήσουμε επίσης δίπλα στον όρο ολοκληρωτισμός, σε παρένθεση, και τον όρο «Βοναπαρτισμός.
η παράθεση:
Τον Γενάρη του 1936, ο Τρότσκι απαντούσε με επιστολή του στο ερώτημα του Ολανδού σοσιαλιστή Σνίβλιετ σε σχέση με τη στάση της γαλλικής αριστεράς στον νόμο περί απαγόρευσης του ναζιστικού γαλλικού κόμματος:
” Μιας και η αστική δημοκρατία είναι ιστορικά χρεωκοπημένη, δεν έιναι πια σε θέση να αμυνθεί στο δικό της χωράφι ενάντια στους εχθρούς από δεξιά ή αριστερά. Για να μπορέσει δηλαδή να επιβιώσει, θα πρέπει να αυτοδιαλυθεί μέσα από αναγκαστικούς νόμους και διοικητικές αυθαιρεσίες. Αυτή η διάλυση της δημοκρατίας στη πάλη ενάντια στα δεξιά ή αριστερά φέρνει στο προσκήνιο τον Βοναπαρτισμό.
…
Αυτή η πολύτιμη ευκαιρία (σ.σ. για τη συγκρότηση αντιφασιστικού μετώπου) δίνεται από την αποσύνθεση της δημοκρατίας και από την αδυναμία της να διατηρίσει την “τάξη” με τους παλιούς όρους.
Όποιος δεν εκμεταλλεύεται αυτή την κατάσταση και καλεί το “κράτος”, δηλαδή τον ταξικό εχθρό να “δράσει”, στην πραγματικότητα πουλάει το πετσί του προλεταριάτου στη βοναπαρτική αντίδραση”.
Σημείο Α’:
Η άνοδος του εθνικοσοσιαλισμού στην Γερμανία, συνέπεσε ή προήλθε έπειτα από την αποτυχημένη επανάσταση του 1918. Σε αυτή την βάση, ο ρόλος της αριστεράς και του κινήματος παίρνει άλλη βαρύτητα και θέτει σοβαρότερα διακυβεύματα στη αριστερά σήμερα.
Σημείο Β’:
Οι γραμμές για την αντιμετώπιση είναι κατά βάση δύο. Αυτή της μαχητικής πάλης που υιοθετείται κυρίως από τον αντιεξουσιστικό και τον αναρχικό χώρο, και αυτή του ιδεολογικής πάλης.
Υπάρχει επίσης και μία ακόμη άποψη που αναπαράγεται και που προσωπικά δεν την καταμετρώ ως αντιφασιστική πάλη. Αυτή που λέει ότι ο Ναζισμός νικήθηκε από τον σοσιαλισμό. Αυτή η οπτική είναι λάθος!
Η στρατιωτική επικράτηση της Σοβιετικής Ένωσης -σε συνεργασία με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ, Αγγλία, νίκησε τον γερμανικό Ιμπεριαλισμό, όχι όμως και τον ολοκληρωτισμό.
Σε αυτή την κατεύθυνση δύο στοιχεία:
ΣΤΟΙΧΕΙΟ 1
Από την ναζιστική ήττα δεν προκλήθηκε αλλαγή στις συνειδήσεις των γερμανών. Δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο νεοναζιστικό κόμμα που δημιουργήθηκε μεταπολεμικά ήταν στη Δυτική Γερμανία.
ΣΤΟΙΧΕΙΟ 2
Είναι υπαρκτή μια πάλη εντός της αστικής τάξης, μεταξύ μιας παραδοσιακής αστικής τάξης που έχει ιστορική εμπειρία για το φαινόμενο του Ναζισμού και μίας νέας αστικής τάξης που σχηματοποιείται και που προσπαθεί να ανελιχθεί..
Σημείο Γ
Γιατί το δίκτυο αλληλεγγύης είναι εδώ;
Από το 2012 συγκροτήσαμε το δίκτυο αλληλεγγύης και την αντιρατσιστική ομάδα. Ταυτόχρονα, ενοποιήσαμε αυτές τις δύο ομάδες και τις εντάξαμε σε κοινή δράση και κοινό συντονισμό. Η απόφαση αυτή φαινόταν λίγο ξένη εκείνη την εποχή. Ο λόγος ήταν ότι έγκαιρα διαπιστώσαμε ότι ο φασισμός βασίζεται στον ατομικισμό, στην εκμαιτάλευση και την άγνοια. Η δουλειά που γίνεται στα δίκτυα αλληλεγγύης σήμερα αυτή την στόχευση έχει. Να δημιουργούν συλλογικότητα, να προδιαγράφουν την αταξικότητα και την άμεση δημοκρατία, να πολιτικοποιούν και άρα -κατά μία έννοια- να διαφωτίζουν.
Σημείο Δ
Η παρουσία των ακροδεξιών σχηματισμών και οι εκλογικές τους επιτυχίες δεν έινα κεραυνός εν αιθρία. Ήδη από τις προηγούμενες εθνικές εκλογές στις ευρωπαϊκές χώρες αυτή η τάση είχε διαφανεί. Αυστρία, Φιλανδία, Δανία, Νορβηγία, Γερμανία αλλά και στην Ιρλανδία (με το SIN FEIN που βεβαίως, δεν έιναι φασιστικό κόμμα αλλά προτάσει έναν πολιτικό λόγο με έντονα εθνικά και πατριωτικά στοιχεία σε αντιδιαστολή με τον εθνικισμό).
Αυτό επίσης, είναι ένα σοβαρό θέμα, ένα στοίχημα, που πρέπει χωρίς άλλη καθυστέρηση να το απαντήσει η αριστερά με ξεκάθαρο τρόπο!
Σήμερα λοιπόν, εξαιτίας της τάσης και της πολιτικής της Ε.Ε., οι κοινωνίες οδηγούνται προς μία εθνική στροφή-συγκρότηση περισσότερο, παρά προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Δεν τρέχω, όπως κανείς από εδώ πιστεύω, ψευδαισθήσεις για τον ρόλο και τις στοχεύσεις της Ε.Ε. αλλά και των οικονομιών συμφερόντων που διαχειρίζονται τη τύχη της και τις τύχες των λαών της.
υπό αυτή όμως την έννοια, υπάρχει η ανάγκη επανεξέτασης και άρα επαναπροσδιορισμού της στάσης του συνόλου της αριστεράς σε σχέση με την Ε.Ε. και την ολοκλήρωση που επιχειρείται.
Πηγη:http://babischristakopoulos.wordpress.com
