Η εργατική Πρωτομαγιά γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο για να τιμηθούν οι μεγάλοι εργατικοί αγώνες του 19ου αι. Την εποχή εκείνη οι εργάτες δούλευαν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες στα εργοστάσια για 12-18 ώρες την ημέρα, χωρίς αργίες και ασφάλιση. Πολλά ήταν τα εργατικά ατυχήματα και οι νεκροί από τις άθλιες συνθήκες εργασίας ενώ συχνή ήταν και η παιδική εργασία, ιδίως στα εργοστάσια και στα ανθρακωρυχεία της Αγγλίας Βασικό αίτημα των εργατών ήταν η καθιέρωση του 8ωρου και η πρόσθετη αμοιβή για τις υπερωρίες.
Tο 1886, την Πρωτομαγιά, έγιναν μεγάλες απεργίες στο Σικάγο. Μεγάλος αριθμός εργατών (400.000 εργάτες) απέργησαν με βασικό αίτημα «Οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ανάπαυση, οκτώ ώρες ύπνο». Στην μεγάλη πορεία περίπου 90.000 διαδήλωσαν αλλά εμποδίστηκαν από την αστυνομία.
Το πρώτο αίμα χύθηκε δύο ημέρες αργότερα έξω από το εργοστάσιο ΜακΚόρμικ στο Σικάγο. Απεργοσπάστες προσπάθησαν να διασπάσουν τον απεργιακό κλοιό και ακολούθησε συμπλοκή. Η Αστυνομία και οι μπράβοι της επιχείρησης επενέβησαν δυναμικά. Σκότωσαν τέσσερις απεργούς και τραυμάτισαν πολλούς, προκαλώντας οργή στην εργατική τάξη της πόλης.
Την επομένη, αποφασίστηκε συλλαλητήριο καταδίκης της αστυνομικής βίας στην Πλατεία Χεϊμάρκετ, με πρωτοστατούντες τους αναρχικούς. Η συγκέντρωση ήταν πολυπληθής και ειρηνική. Το κακό, όμως, δεν άργησε να γίνει. Οι αστυνομικές δυνάμεις πήραν εντολή να διαλύσουν με τη βία τη συγκέντρωση και τότε, από το πλήθος των απωθούμενων διαδηλωτών, ρίφθηκε μια χειροβομβίδα προς το μέρος τους, η οποία εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό και τραυματίζοντας δεκάδες. Η αστυνομία άνοιξε πυρ κατά βούληση κατά των συγκεντρωμένων, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις διαδηλωτές και να τραυματιστεί απροσδιόριστος αριθμός, ενώ έξι αστυνομικοί έχασαν τη ζωή τους από πυρά, ανεβάζοντας τον αριθμό τους σε επτά.
Για τη βομβιστική επίθεση, που προκάλεσε τον θάνατο του αστυνομικού, κατηγορήθηκαν οι αναρχοσυνδικαλιστές, που ήταν από τους οργανωτές της διαδήλωσης:
August Spies, αλλοδαπός, γερμανός μετανάστης
Samuel Fielden, αλλοδαπός, άγγλος μετανάστης
Adolph Fischer, αλλοδαπός, γερμανός μετανάστης
Albert Parsons, αλλοδαπός αμερικάνος, μετανάστης δεύτερης γενιάς από την αγγλία
Michael Schwab, αλλοδαπός, γερμανός μετανάστης
George Engel, αλλοδαπός, γερμανός μετανάστης
Louis Lingg, αλλοδαπός, γερμανός μετανάστης
Oscar Neebe, αλοδαπός αμερικάνος, μετανάστης δεύτερης γενιάς από τη Γερμανία
Και οι 8 καταδικάστηκαν σε ισόβια, ενώ δεν υπήρχαν στοιχεία εναντίον τους.
Αν “έμεναν στις χώρες τους να παλέψουν” -όπως λένε διαφοροι σήμερα- θα ήταν πεινασμένοι αγρότες και η ζωή τους δεν θα είχε καμιά σημασία για μας σήμερα. Αλλά μετανάστευσαν στις πόλεις και έγιναν εργάτες, μάρτυρες του αγώνα της εργατικης τάξης για καλύτερη ζωή και για μια αταξική κοινωνία.
Δεν υπάρχουν “ντόπιοι”, όλοι μετανάστες είμαστε, απλά κάποιοι είμαστε δεύτερης ή τρίτης γενιάς. Η εργατική τάξη δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς τη μετανάστευση, από χώρα σε χώρα και από το χωριό στην πόλη – θα ζούσαμε ακόμα στις αγροτικές κοινότητες του μεσαίωνα και θα μας έκαιγε η ιερά εξέταση.
Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους μετανάστες, σαν συμμάχους μας στον αγώνα μας για ψωμί, δουλειά, για μια δικαιότερη κοινωνία. Η θέση τους είναι δίπλα μας.
Πηγές: http://www.kar.org.gr και http://www.ksm.gr
