Ένα προσφυγόπουλο από τη Συρία καλυμμένο με θερμαντική κουβέρτα στο λιμάνι της Κω μετά από μια αποστολή διάσωσης. Reuters Γιάννης Μπεχράκης
Το μωρό ενάμιση έτους που χάθηκε το Σάββατο στις Οινούσες, εάν είχε άμεση υγειονομική περίθαλψη όταν βγήκε από τη θάλασσα, σήμερα θα ζούσε.
Μια μονάδα υγείας σε κάθε μια από τις παραλίες της Λέσβου, και κάθε άλλου νησιού από το οποίο περνούν οι πρόσφυγες στο ταξίδι τους για το όνειρο της Ευρώπης, είναι ικανή να σώσει ζωές στην κυριολεξία. Μπορεί να γλιτώσει από μια θερμοπληξία που δεν αφήνει πάνω από πέντε λεπτά χρόνο ζωής ή από την περαιτέρω επιβάρυνση κάποιου σοβαρού τραύματος μέχρι την μεταφορά του στο κοντινότερο νοσοκομείο.
Εχθές είχα την τιμή να είμαι παρών ως παρατηρητής στη συνέλευση μιας από τις σημαντικότερες προσπάθειες που γίνονται στο νησί της Λέσβου, αυτή του Πλάτανου, στη Σκάλα Συκαμιάς. Εκεί όπου, μερικές δεκάδες άνθρωποι, εδώ και μήνες, βρίσκονται εκεί για να υποδεχτούν με τα χέρια τους ανοιχτά τους ανθρώπους αυτούς, με τα χέρια τους έχουν φτιάξει ένα πολύ ζεστό σημείο υποδοχής, με τα χέρια τους έχουν λύσει κάθε πιθανό και απίθανο πρόβλημα που έχει προκύψει όσο δυναμώνει ο χειμώνας, και με τα χέρια τους προσφέρουν αυτό που βγαίνει μέσα από την καρδιά τους, σε πρόσφυγες και ντόπιους.
Αυτό που παρατήρησα στη συνέλευση, ήταν πως περίπου τριάντα άνθρωποι που διψούν να προσφέρουν με κάθε τρόπο, ήταν αναγκασμένοι επί μια ώρα να συζητούν δυο προβλήματα. Το πρώτο, είναι το γεγονός πως πρέπει να υπάρξει μια μονάδα υγείας στο καμπ της παραλίας, για να μπορούν οι γιατροί να δράσουν άμεσα σε κάθε έκτακτο περιστατικό που μπορεί να προκύψει στους ανθρώπους που περνούν κατά εκατοντάδες καθημερινά στο σημείο. Το δεύτερο, έχει να κάνει με τις αντιδράσεις που αυτό δημιουργεί…
Από τη μια, η ανάγκη να υπάρξει μία ελάχιστη συνθήκη αντιμετώπισης κρίσιμων και έκτακτων περιπτώσεων ανθρώπων που ταξιδεύουν με σχεδίες από την Τουρκία, και από την άλλη η διστακτικότητα των τοπικών αρχόντων και η μουρμούρα των κατοίκων που το… πράγμα επεκτείνεται.
Για την μουρμούρα των κατοίκων ίσως μιλήσω σε άλλο ποστ. Η Συκαμιά, όπως κ η μισή Λέσβος, ζουν ένα δεύτερο καλοκαίρι μέσα στο καταχείμωνο, χάρη στους εθελοντές που έχουν κατακλσει το νησί από κάθε μέρος του κόσμου.
Η αλληλεγγύη, μέχρι σήμερα, έχει προσφέρει στους κατοίκους της Λέσβου πολλά περισσότερα από όσα μπορούσαν να φανταστούν.
Καιρός να βοηθήσουν κι εκείνοι την αλληλεγγύη. Ας βοηθήσουμε κι εμείς να το καταλάβουν…
Μηνάς Κωνσταντίνου
