Παραγουανός λογοτέχνης και σεναριογράφος. Φοίτησε στο στρατιωτικό σχολείο της Ασουνσιόν και πολέμησε στον πόλεμο του Τσάκο (1932-35) εναντίον της Βολιβίας.
Παράλληλα, όμως, εκδηλώθηκε το ενδιαφέρον του για τη λογοτεχνία, με την οποία ασχολήθηκε ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο και την αποφοίτησή του, δημοσιεύοντας το 1941 το μυθιστόρημα Φουλγκένσιο Μιράντα και το 1942 την ποιητική συλλογή Το αηδόνι της αυγής.
Η εναντίωσή του στα δικτατορικά καθεστώτα που κυριαρχούσαν στην πολιτική σκηνή της Παραγουάης τον υποχρέωσε να εγκαταλείψει την πατρίδα του το 1947 και να αυτοεξοριστεί στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής, όπου έζησε έως το 1976, εργαζόμενος ως δημοσιογράφος και κατά διαστήματα ως μορφωτικός ακόλουθος της πρεσβείας της χώρας του.
Το 1976 εγκαταστάθηκε στην Τουλούζ της Γαλλίας, όπου διορίστηκε καθηγητής στο πανεπιστήμιο της πόλης (1976-85), και μετά την πτώση της δικτατορίας του στρατηγού Αλφρέδου Στράισνερ το 1989 άρχισε να ταξιδεύει ξανά στην Παραγουάη και τελικά το 1996 εγκαταστάθηκε στην Ασουνσιόν, όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Από τα έργα του ξεχωρίζουν, μεταξύ άλλων, τα:Κεραυνός ανάμεσα στα φύλλα (1953), στο οποίο περιγράφει την κοινωνική αδικία που επικρατούσε στην Παραγουάη· Ο γιος του ανθρώπου (1960), όπου διηγήθηκε την ιστορία της Παραγουάης από την εποχή της δικτατορίας του Φράνσια στις αρχές του 19ου αι. έως τον πόλεμο του Τσάκο· Εγώ, ο κυρίαρχος (1974), στο οποίο περιέγραψε τη ζωή του απελευθερωτή από την ισπανική επικυριαρχία και μετέπειτα δικτάτορα της Παραγουάης Χοσέ Γκασπάρ Ροντρίγκες Φράνσια· Ο κατήγορος (1993) κ.ά.
Το 1989 τιμήθηκε με το λογοτεχνικό βραβείο Θερβάντες.
Το 1995 έγραψε την «Κυρία Σουί». Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Η ηρωίδα έζησε στην Παραγουάη κατά τα χρόνια 1960 και 1970. Εγινε, διά της βίας, παλλακίδα του δικτάτορα και πειθήνιο όργανο ενός συστήματος που έβλεπε στην εκπόρνευση της γυναίκας την πιο αποτελεσματική μέθοδο για να στερεώσει τη διαφθορά. Η ηρωίδα αντιπροσωπεύει έναν ολόκληρο λαό, που, παρά τους εξευτελισμούς του, διατηρεί άθικτη την εσωτερική του ελευθερία και ονειρεύεται το ιδανικό.
Ο θάνατος της Σουί και του πολιτικού φυγάδα συμβολίζει την ηθική νίκη του λαού της Παραγουάης, ο οποίος αντιστέκεται με όσα μέσα διαθέτει: Το όνειρο και το ιδανικό, στην περίπτωση της ηρωίδας. Τον πολιτικό αγώνα, στην περίπτωση του φυγάδα.
πηγή:ygeiaonline.gr, rizospastis.gr
