Κάθε 6 Φεβρουαρίου είναι μια ημέρα σημαντική για να θυμόμαστε. Οι Κουβανοί τιμούν τα γενέθλια του θρυλικού αντάρτη Καμίλο Σιενφουέγος, ενός χαρισματικού ηγέτη, ενός νεαρού επαναστάτη που η ιστορία τον έχρισε ως τον Διοικητή του Λαού.

Η ταπεινοφροσύνη του και το επαναστατικό του πάθος, τον μετέτρεψαν από πολύ νωρίς σε ένα σύμβολο και η δημοτικότητα του συνεχίζεται επί αρκετές γενιές Κουβανών που έχουν κρατήσει ζωντανή την μνήμη αυτού του μαχητή του ένοπλου αγώνα που ανέτρεψε την τυραννία του δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα τον Ιανουάριο του 1959.

Όσοι τον γνώριζαν καλά, εντός αλλά και εκτός του ένοπλου αγώνα, μαρτυρούν την πνευματικότητα και την ανθρωπότητα που ο άνθρωπος αυτός είχε. Η σταθερότητα, η αυτοπεποίθηση και η αισιοδοξία τον χαρακτήριζαν ακόμη και στις πιο δυσμενείς καταστάσεις. Η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη και η αίσθηση του καθήκοντος που είχε ήταν αξιέπαινα.

Ο Φρανθίσκο Φράνκο γεννήθηκε στο Ελ Φερόλ της Γαλικίας, στις 4 Δεκεμβρίου 1892. Ο πατέρας του, αξιωματικός του Ναυτικού, εγκατέλειψε την οικογένειά του. Η μητέρα του του συνέστησε να ακολουθήσει τη ναυτική καριέρα ως αποκατάσταση του γοήτρου της οικογένειας.

Λόγω έλλειψης θέσεων στην Ναυτική Ακαδημία ωστόσο, σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή του Τολέδο (1907-1910).

Το 1912, όντας ανθυπολοχαγός, αιτήθηκε την ένταξή του στις αποικιακές δυνάμεις του ισπανικού Μαρόκου και διακρίθηκε στις επιχειρήσεις εναντίον των ιθαγενών.  Το 1920 ανέλαβε υποδιοικητής στη νεοσύστατη ισπανική Λεγεώνα των Ξένων.

Τρία χρόνια αργότερα ανέλαβε τη διοίκηση της μονάδας και συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάπνιξη της εξέγερσης των φυλών του Ριφ. Η επιτυχία του αυτή τον κατέστησε γνωστό στους στρατιωτικούς κύκλους της Ισπανίας. Το 1926 προήχθη σε ταξίαρχο και μετέβη στη Γαλλία για ανώτερες στρατιωτικές σπουδές. Μεταξύ των ετών 1927-1931 ο Φράνκο διετέλεσε διοικητής της Στρατιωτικής Ακαδημίας της Σαραγόσα.

Οι φιλομοναρχικές του δραστηριότητες όμως τον έθεσαν στο στόχαστρο της Β΄ Ισπανικής Δημοκρατίας. Μετατέθηκε στις Βαλεαρίδες νήσους και έπειτα στο Μαρόκο. Ανακλήθηκε ωστόσο το 1934 προκειμένου να αντιμετωπίσει την εξέγερση των μεταλλωρύχων των Αστουριών.

Με πρωτοβουλία της ΟΚΝΕ, ιδρύθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1942 στην Αθήνα το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Νέων (ΕΑΜΝ), στο οποίο συμμετείχαν εκτός από την ΟΚΝΕ η «Φιλική Εταιρεία Νέων», η «Λεύτερη Νέα», η «Σοσιαλιστική Επαναστατική Πρωτοπορία Ελλάδας» και η «Δημοκρατική Ενωση Νέων».

Στις 14 Ιανουαρίου 1943 η Ολομέλεια της ΚΕ του ΕΑΜ Νέων αποφάσισε την ίδρυση της ενιαίας οργάνωσης της νέας γενιάς.

Στις 23 Φεβρουαρίου 1943, σε ένα σπίτι, στην οδό Δουκίσσης Πλακεντίας 3, στους Αμπελοκήπους, με πρόταση της ΟΚΝΕ και με τη συμμετοχή με τη συμμετοχή εκπροσώπων όλων των οργανώσεων νέων που συμμετείχαν στο ΕΑΜΝ, καθώς και άλλων ενιαίων οργανώσεων, με τη συμμετοχή επίσης προσωπικοτήτων του πνευματικού κόσμου, όπως του Κ. Σωτηρίου, της Ρόζας Ιμβριώτη, της Μαρίας Σβώλου κ.ά., πραγματοποιήθηκε σύσκεψη που κατέληξε στην απόφαση ίδρυσης της ΕΠΟΝ.

Η ΕΠΟΝ που αγκάλιασε στις γραμμές της πάνω από 600 χιλιάδες νέους, συνέβαλε όχι μόνο στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα μα και στην ανάδειξη πανανθρώπινων αξιών, όπως της αλληλεγγύης, για λαϊκές κατακτήσεις και δικαιώματα και πραγματοποίησε τεράστιο πολιτιστικό ηθικοπλαστικό έργο στην ελληνική νεολαία.

Η ίδρυση της αναγνωρίζεται πλέον ως το σημαντικότερο γεγονός στην ιστορία της ελληνικής νεολαίας.

Το βίντεο με θέμα την ίδρυση και δράση της ΕΠΟΝ είναι σε σενάριο Ηρακλή Κακαβάνη, μουσική επιμέλεια και τεχνική επεξεργασία Γιάννη Κυράνη και αφήγηση Κώστα Τρακόσα.

Επιμέλεια: Ηρακλής Κακαβάνης

πηγή:atexnos.gr

Γεννήθηκε το 1964 και έδρασε σε μικρά στριπ έως το 1973. Ηταν το πιο διαδεδομένο κόμικ που μεταφράστηκε και αναδημοσιεύτηκε σε πολλά έντυπα στον κόσμο.

Η φήμη της Μαφάλντα δεν έχει μειωθεί. Ο δημιουργός της, Χοακίν Σαλβαδόρ Λαβάδο ή Κίνο,  θεωρεί ότι «ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας της οφείλεται στο ότι οι ερωτήσεις της δεν έχουν ακόμη βρει απάντηση. Συχνά κι εγώ ο ίδιος εκπλήσσομαι για τις ερωτήσεις που διατυπώθηκαν πριν από 40 χρόνια κι ακόμη ισχύουν. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ορισμένα στριπ της Μαφάλντα κάνουν αναφορές στην τελευταία προεκλογική εκστρατεία του Μπερλουσκόνι», λέει στη «Μοντ».

Η Μαφάλντα στην πορεία της ζωής της είχε απέναντι της έναν άλλο ήρωα κόμικς, συνομήλικό της. Τον Τσάρλι Μπράουν, από τη σειρά Πίνατς του Τσαρλς Σουλτς. Μάλιστα ήταν ο ιταλός ειδικός στη σημειολογία Ουμπέρτο Εκο εκείνος που εντόπισε τη συνύπαρξή τους στον κόσμο των χάρτινων ηρώων, αφού τα δύο παιδιά μιλούσαν για τα προβλήματα του κόσμου και των ενηλίκων μέσα από τα δικά τους μάτια. Ωστόσο ο Κίνο εντοπίζει τις διαφορές μεταξύ της ζόρικης Μαφάλντα και του ευαίσθητου Τσάρλι Μπράουν: «Ο Τσάρλι Μπράουν είναι βορειοαμερικανάκι, ενώ η Μαφάλντα παιδί της Νότιας Αμερικής. Ο Τσάρλι Μπράουν ζει σε μία χώρα που ευημερεί και σε μία κοινωνία με άφθονα αγαθά. Εκείνος προσπαθεί απελπισμένα να ενταχθεί αναζητώντας την ευτυχία σε αυτό το περιβάλλον. Η Μαφάλντα ζει σε μία χώρα που πλήττεται από πολλές κοινωνικές αντιθέσεις. Παρόλο που αναζητά την ευτυχία κι εκείνη με τη σειρά της αρνείται κάθε δεδομένη κατάσταση που της προτείνεται».

Στις 5 Φεβρουαρίου του 1885, ο βασιλιάς του Βελγίου Λεοπόλδος ο 2ος, κατέλαβε μια έκταση γης στην περιοχή του Κονγκό στην Αφρική, 76 φορές (!) μεγαλύτερη από ολόκληρο το Βέλγιο. Την μετέτρεψε σε προσωπική του ιδιοκτησία με τον προσωπικό του στρατό, χωρίς καν να χρησιμοποιήσει την Βελγική Κρατική «σφραγίδα» ως δικαιολογία. Και πως κατάφερε να διοικήσει μια ολόκληρη αχανή έκταση όπως το Κονγκό; Μα φυσικά, με τον πλούτο που άρπαξε από τους υπηκόους του στο Βέλγιο. 

Ο Λεοπόλδος, χρησιμοποιώντας ψέματα και άλλες τεχνικές, τελικά εγκατέστησε την απόλυτη εξουσία στην νέα ιδιόκτητη «χώρα» του. Δημιούργησε θεσμούς, και έβαλε τα «σωστά» άτομα στις σωστές θέσεις, και μέσω μιας προοδευτικής διαδικασίας δημιουργίας ψεύτικων ελπίδων και χρησιμοποιόντας την γνωστή πρακτική του γενιτσαρισμού, τελικά κατέλαβε βίαια την χώρα. 
  

Η Ρόζα Παρκς πέθανε σε ηλικία 92 ετών, στις 24 Οκτωβρίου του 2005

Η Ρόζα Παρκς (Rosa Louise McCauley Parks, 4 Φεβρουαρίου 1913-24 Οκτωβρίου 2005) ήταν μια έγχρωμη μοδίστρα, που έμελλε να μείνει στην ιστορία όταν, στις 1 Δεκεμβρίου 1955, στο Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα, αρνήθηκε να δώσει τη θέση της στο λεωφορείο σε έναν λευκό, αντιστεκόμενη στην τότε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού των ΗΠΑ που απαιτούσε από τους έγχρωμους πολίτες να κάθονται στο πίσω μέρος του λεωφορείου και να παραχωρούν τη θέση τους στους λευκούς.