του Γιώργου Λάκια
Πριν λίγες μέρες έγινε ένα ακόμη ναυάγιο στο Αιγαίο. Ένα ακόμη ναυάγιο με θύματα ανυπεράσπιστους άνδρες, γυναίκες και παιδιά, που έφυγαν κυνηγημένοι από τον τόπο τους. Άλλοι από τον πόλεμο κι άλλοι από τη φτώχεια, αναζητώντας σωτηρία στην «πολιτισμένη Ευρώπη».
Θυμήθηκα τότε την Ειδομένη, όταν στην ομάδα βάλαμε χρήματα για να αγοράσουμε μερικά παιχνίδια για τα παιδιά εκεί. Τι χαρά, τι χαμόγελα — κι εμείς αμήχανα να τα μοιράζουμε και να ευχόμαστε να είχαμε κι άλλα. Γονείς να σε ευχαριστούν που έκανες το παιδί τους να χαμογελάσει μετά απ’ όλα όσα έχουν περάσει. «Πάμε στην αποθήκη του σταθμού; Νομίζω είδα κι άλλα παιχνίδια εκεί», λέω στον φίλο μου τον Αλέξη. Τα παιχνίδια πολλά. Τα κοιτάς και βλέπεις μέσα απ’ αυτά την ελπίδα ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που θα βοηθήσουν — και που θα μάθουν στα παιδιά τους να βοηθούν, με μόνη ανταμοιβή το συναίσθημα.
Πρέπει όλοι να το βιώσουμε αυτό. Να νιώσουμε τη χαρά ότι κάνεις κάτι, ότι προσφέρεις. Τα παιδιά περιμένουν τη σειρά τους για να πάρουν στην αγκαλιά τους ένα αρκουδάκι, να αγγίξουν τις ρόδες από ένα αυτοκινητάκι. Δεν ξέρουν αγγλικά. Θέλουν μόνο να σ’ ευχαριστήσουν και απλώς σε κοιτούν — κι εσύ πρέπει να συνεχίσεις. Όταν έφυγα, προσπάθησα να διαχειριστώ όσα βίωσα.
Οι εικόνες περνούσαν από το μυαλό μου, οι λόγοι που αυτά τα παιδιά βρέθηκαν εκεί, και ξαφνικά, χωρίς να το καταλάβω, ένα δάκρυ κύλησε. Το δάκρυ έγινε κλάμα και το κλάμα λυγμός. Θα είμαι πάντα, όσο μπορώ, εκεί που με χρειάζονται, σκέφτηκα αυθόρμητα.
Πριν λίγες μέρες έγινε ένα ακόμη ναυάγιο στο Αιγαίο. Και θυμήθηκα ένα ανάλογο περιστατικό πριν λίγα χρόνια στην Κω. Ήταν 9 το πρωί. «Γιώργο, έχουμε επιχείρηση», μου λέει ο Αντώνης στο τηλέφωνο. «Ναυάγιο ανοιχτά της Κω». Σχεδόν αμέσως φεύγουμε για τη μαρίνα, όπου μας ζητήθηκε βοήθεια. Εκεί μας περίμενε σκάφος του Λιμενικού με τις σορούς τριών νεαρών ανδρών. Τους τοποθετούμε στο αυτοκίνητο και, κοιτώντας τους, σκέφτομαι ότι δεν ήταν επιλογή τους να παρατήσουν τα σπίτια τους. Και σίγουρα δεν ήταν επιλογή τους να πεθάνουν έτσι εδώ.
Τις σκέψεις μου διακόπτει μια λιμενικός που μας ρωτά αν μπορούμε να περιμένουμε δέκα λεπτά, γιατί έρχεται σκάφος της Frontex με ένα ακόμη θύμα. «Ναι, μπορούμε», απαντώ. Το σκάφος φτάνει και ανεβαίνω να βοηθήσω. «Εδώ είναι», μου λέει και μου δείχνει μια σακούλα που προς στιγμήν νόμιζα πως ήταν άδεια. «Είναι μωρό», συνεχίζει. Περνούν λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να το συνειδητοποιήσω και το παίρνω στην αγκαλιά μου για να το μεταφέρω στο αυτοκίνητο. Είναι μια μπέμπα δύο – δυόμισι χρονών. Όλοι από τη βάρκα πέθαναν. Αυτή τη μπέμπα δεν θα τη θρηνήσει κανείς.
Συζητάμε στην ομάδα και ο Roger μου λέει: «Δεν έχουμε το δικαίωμα να παραπονιόμαστε, γιατί είναι αυτό που επιλέξαμε να κάνουμε, αλλά μπορούμε να αντιδράσουμε». Γυρίζω στο σπίτι και βλέπω ειδήσεις. Βλέπω πολιτικούς να μιλούν για όσους χάθηκαν, σαν να νοιάζονται, σαν να πονάνε αυτούς τους ανθρώπους. Όποιος νοιάζεται και θέλει να κάνει πολιτική, ας έρθει πρώτα να πάρει στην αγκαλιά του τη μπέμπα, να βρει τους συγγενείς της, να τους την παραδώσει και να τους εξηγήσει γιατί πέθανε.
*Ο Γιώργος Λάκιας είναι μέλος της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης (ΕΟΔ).
Πηγή: tvxs.gr
