Ο αφροαμερικανός πάστορας Τζέσε Τζάκσον, πρωτοπόρος στον αγώνα των ατομικών δικαιωμάτων και συναγωνιστής του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, πέθανε σε ηλικία 84 ετών, ανακοίνωσε η οικογένειά του.
«Η ακλόνητη δέσμευσή του για την δικαιοσύνη, την ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα οδήγησαν στην διαμόρφωση ενός παγκόσμιου κινήματος για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια», αναφέρεται στην ανακοίνωση.
Ο αιδεσιμότατος Τζέσε Τζάκσον πέθανε «σήμερα Τρίτη περιστοιχισμένος από την οικογένειά του», διευκρινίζεται στην ανακοίνωση.
Ο Τζέσε Τζάκσον είναι μια από τις πιο εμβληματικές και πολυσυζητημένες προσωπικότητες της αμερικανικής πολιτικής σκηνής και του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων. Βαπτιστής ιερέας, δεινός ρήτορας και ακτιβιστής, υπήρξε ο άνθρωπος που «άνοιξε την πόρτα» για την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα δεκαετίες αργότερα.
Γεννήθηκε το 1941 στο Γκρίνβιλ της Νότιας Καρολίνας ως Τζέσε Λούις Μπερνς. Μεγάλωσε σε μια εποχή έντονων φυλετικών διακρίσεων (Jim Crow laws), κάτι που σφυρηλάτησε τον χαρακτήρα του και φοίτησε στο North Carolina A&T, όπου διακρίθηκε ως αθλητής αλλά και ως ηγέτης σε φοιτητικές διαμαρτυρίες κατά του διαχωρισμού. Έγινε βαπτιστής ιερέας το 1968, χρησιμοποιώντας την εκκλησία ως εφαλτήριο για κοινωνική αλλαγή.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’60, εντάχθηκε στη Διάσκεψη της Χριστιανικής Ηγεσίας του Νότου (SCLC) κι ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ του ανέθεσε τη διεύθυνση του Operation Breadbasket στο Σικάγο, μια προσπάθεια να πιεστούν οι λευκές επιχειρήσεις να προσλάβουν Αφροαμερικανούς.
Ο Τζάκσον έγραψε ιστορία με τις δύο υποψηφιότητές του για το χρίσμα των Δημοκρατικών για την Προεδρία των ΗΠΑ (1984 και 1988). Με τις εκστρατείες του αυτές, απέδειξε ότι ένας Αφροαμερικανός μπορεί να διεκδικήσει την προεδρία, στρώνοντας τον δρόμο για τον Μπαράκ Ομπάμα. Αν θέλει κάποιος να του ασκήσει κριτική, θα μπορούσε να πει ότι με το όραμά του για μια Αμερική που ενώνει όλες τις φυλές και τις κοινωνικές τάξεις («Rainbow Coalition») απορρόφησε την κοινωνική οργή, διοχετεύοντας την πίσω στο αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα, λειτουργώντας τελικά ως ένας «μεσολαβητής» που το σταθεροποίησε σε περιόδους κρίσης.
