Υπάρχουν διλήμματα για τους αντιφασίστες;

Της Έφης Γαρίδη

Μετά το δημοψήφισμα στην Κριμαία την Κυριακή 16/3 το ψυχροπολεμικό κλίμα ανάμεσα στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις – ΗΠΑ, ΕΕ και Ρωσία – έχει ενταθεί. Στο δημοψήφισμα το 97% του πληθυσμού της Κριμαίας ψήφισαν υπέρ της προσάρτησης στη Ρωσία. Η ΕΕ και οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν το δημοψήφισμα, με το επιχείρημα ότι παραβιαζει διεθνείς συμβάσεις και ότι έγινε σε περιοχή που βρισκόταν υπό στρατιωτική κατοχή. Τα Δυτικά καθεστωτικά μέσα προβάλλουν με κάθε τρόπο τον αυταρχικό χαρακτήρα του καθεστώτος του Πούτιν και χρησιμοποιούν κάθε είδους επιχειρήματα για να αναδείξουν το σκοτεινό ρόλο της παρέμβασης της Ρωσίας στην Ουκρανία. Χαρακτηριστικό είναι το “επιχείρημα”  του Guardian ότι “Ο Πούτιν έχει μπει στο δρόμο του διαμελισμού της Ουκρανίας γιατί φοβάται για τη Ρωσία μπροστά στην προοπτική ο γείτονάς της να αποδράσει σε ένα λαμπρό Ευρωπαϊκό μέλλον”. Όσο και αν τέτοιου είδους επιχειρήματα δεν προκαλούν παρά το γέλιο ειδικά στους λαούς του ευρωπαϊκού Νότου, το γεγονός παραμένει ότι δεν υπάρχει καμία διγλωσσία ανάμεσα στις συστημικές δυνάμεις της Δύσης, που ενωμένες στηρίζουν το νέο καθεστώς στην Ουκρανία και επιδίδονται σε έναν διπλωματικό προς το παρόν πόλεμο με τη Ρωσία.

Το σύνθημα για “ανακατάληψη των πόλεων”, με το οποίο ο Αντώνης Σαμαράς διεκδίκησε και κέρδισε τις εκλογές του 2012, έγινε το σήμα-κατατεθεν μιας Δεξιάς που διεκδίκησε, και τελικά ανέλαβε, τη διαχείριση του κράτους. Όχι όμως ενός οποιουδήποτε κράτους – και σίγουρα όχι του μεταπολιτευτικού κράτους της “κοινωνικής ειρήνης”. Η “ανακατάληψη” παραπέμπει στη μέθοδο ενός “εμπόλεμου κράτους”, το προσωπικό του οποίου έχει απόλυτη επίγνωση αυτού του του “πολεμικού” ρόλου.

Η “ανακατάληψη”, ωστόσο, προϋποθέτει κάποια κατάληψη. Στην πραγματικότητα, λοιπόν, το σχέδιο που ο Αντώνης Σαμαράς είπε με το όνομά του, υλοποιείται από την επομένη κιόλας του σοβαρότερου πλήγματος που δέχτηκε το κρατικό “κύρος” από τη Μεταπολίτευση: από την επαύριο των Δεκεμβριανών του 2008. Η “κατάληψη” εκείνων των τριών εβδομάδων, από ένα ετερόκλητο πλήθος ανέργων, επισφαλώς εργαζομένων, φοιτητών, μεταναστών, οργανώσεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, έδειξε ότι η μέχρι τότε οχύρωση του κράτους ήταν αδύναμη για το τιτάνιο έργο της αντιμετώπισης της κρίσης. Έκτοτε λοιπόν, παρακολουθούμε σχεδόν καθημερινά κι από ένα επεισόδιο στην ανασύνταξη και την αντεπίθεση αυτού του κράτους-πολέμαρχου, στόχος του οποίου είναι η επιβολή της μνημονιακής αναμόρφωσης της κοινωνίας χωρίς “απρόοπτα”. Χωρίς να επαναληφθεί, δηλαδή, ό,τι έγινε το Δεκέμβρη.

Του Πανάγου Λίλλη

Ο νέος μεταναστευτικός νόμος, που πήρε την πρωτοβουλία η κυβέρνηση να φέρει στη βουλή, είναι απερίφραστα αντιδραστικός. Πρώτο γιατί είναι ένας νόμος που αφορά μόνο τους νόμιμους μετανάστες, δεύτερο γιατί κατοχυρώνει την μαύρη εργασία και τρίτο γιατί στερεί το δικαίωμα της ιθαγένειας από τα παιδιά των μεταναστών. Η κυβέρνηση μ’ αυτό το νόμο, που ξεχειλίζει από φυλετισμό και αστυνομική λογική, δείχνει το καλύτερο εαυτό της . Ετσι συνεχίζει στη γραμμή της υστερικής απόφασης του ΣτΕ για την κατάργηση του Νόμου Ραγκούση και επιβραβεύει ηθικά τα ρατσιστικά ανδραγαθήματα των φραουλάδων στη χώρα της Νέας Μανωλάδας.

Ο νέος νόμος καλύπτει μόνο 540.000 μετανάστες που είναι νόμιμοι και αποτελούν το μικρότερο κομμάτι απ’ το σύνολο των μεταναστών. Αν η κατάσταση των νόμιμων μεταναστών είναι πολύ δύσκολη, η ζωή των μεταναστών χωρίς χαρτιά είναι άθλια και ανυπόφορη. Η επιμονή όμως της κυβέρνησης σ’ αυτή τη διαιρετική πολιτική έχει τους λόγους της. Στο πρώτο επίπεδο κλείνει το δρόμο σε μια νέα μαζική νομιμοποίηση( η τελευταία που είχε γίνει ήταν το 2005)…Στο βάθος όμως υπάρχει μια στρατηγική επιλογή: το σπάσιμο της ενότητας και της αλληλεγγύης των μεταναστών που εκμηδενίζει κάθε δυνατότητα τους για αγώνες και διεκδικήσεις. Και αυτή η διαίρεση βαθαίνει και γίνεται παραλυτική όταν στον χώρο της νομιμότητας κινούνται γενικά μετανάστες από την ανατολική Ευρώπη ενώ στο σκοτάδι της παρανομίας βρίσκονται οι εργάτες από τις χώρες του τρίτου κόσμου.