Το Φλεβάρη του 2012, ο 17χρονος Τρέιβον Μάρτιν δολοφονήθηκε από τον Τζορτζ Ζίμερμαν, εθελοντή «φύλακα γειτονιάς» στη Φλόριντα , επειδή ο Τρέιβον του φάνηκε ύποπτος (δηλαδή, επειδή ήταν μαύρος και φορούσε την κουκούλα της μπλούζας του). Το θέμα πήγαινε ολοταχώς για «θάψιμο» και δε θα γινόταν γνωστό, χωρίς την αποφασιστικότητα των γονιών του. Αίτημά τους το στοιχειώδες: να λογοδοτήσει ο δολοφόνος.Διαδηλώσεις δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων ξέσπασαν σε όλη τη χώρα για τη δικαίωση των γονιών του Τρέιβον, ενάντια στο ρατσισμό και την αστυνομία.Κάτω από αυτή την πίεση, η αστυ­νο­μία υπο­χρε­ώ­θη­κε να αλ­λά­ξει την αρ­χι­κή της στάση και να απαγ­γεί­λει κα­τη­γο­ρί­ες στο δο­λο­φό­νο. Ωστό­σο, το Σάβ­βα­το 12 Ιούλη του 2013, ο Ζί­μερ­μαν αθωώθηκε, με το επιχείρημα της «αυτοάμυνας», πυροδοτώντας ένα νέο κίνημα!

Το κίνημα ανέδειξε ζητήματα αμφισβήτησης της έκτασης του δικαιώματος οπλοχρησίας στις ΗΠΑ, και των νόμων «Stand your Ground» (= «Ύψωσε το ανάστημά σου») περί αυτοάμυνας, που δίνουν το δικαίωμα στον οποιοδήποτε (αμ και όχι ακριβώς οποιονδήποτε, όπως θα δούμε) πολίτη να σκοτώσει, αν νιώσει ότι απειλείται η ζωή του ή η περιουσία του. Η οπλοφορία και οπλοκατοχή για αυτοάμυνα, στις ΗΠΑ αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα για όλους τους Αμερικανούς.

«Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά», του Λεονάρδο Παδούρα. Εκδόσεις Καστανιώτη
H δολοφονία του Λέων Τρότσκι, οι ήττες και οι νίκες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος τον 20ο αιώνα μέσα από ένα συναρπαστικό ιστορικό και πολιτικό μυθιστόρημα.

Βασισμένος στα πραγματικά ιστορικά γεγονότα, ο Λεονάρδο Παδούρα χτίζει ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα στο οποίο πλέκονται τρεις ιστορίες παράλληλα που εστιάζουν σε ένα γεγονός: Στη δολοφονία του Τρότσκι, στις 20 Αυγούστου 1940, από τον Ραμόν Μερκαντέρ. Να σημειώσουμε ότι ο ίδιος ο συγγραφέας δηλώνει ότι δεν είχε ποτέ σχέση με τις εκφάνσεις του τροτσκισμού και όλη η ιδέα για το βιβλίο του γεννήθηκε μετά από μια επίσκεψη στο Κογιοκάν, στο τελευταίο καταφύγιο του Τρότσκι. Ξεκίνησε την ερευνά γύρω από το θέμα και μετά από εμβριθή ιστορική μελέτη έγραψε το μυθιστόρημα.
Οι τρεις κύριοι πρωταγωνιστές είναι: ο Τρότσκι, από τη στιγμή που εξορίζεται μέχρι που δολοφονείται στο Κογιοακάν του Μεξικού, ο Ραμόν Μερκαντέρ, που εκπαιδεύτηκε από τη ΝΚVD για να τον δολοφονήσει και ο Κουβανός Ιβάν, που θα γίνει θεματοφύλακας αυτής της μυστικής (τουλάχιστον τότε) και «επικίνδυνης» ιστορίας.
Ο συγγραφέας μας ταξιδεύει πολλές δεκαετίες πίσω, ακολουθώντας με ιστορική ακρίβεια σχεδόν όλες τις δύσκολες μάχες που έδωσε ο Λέων Τρότσκι, απ’ τα τέλη της δεκαετίας του ’20 και σε όλη την δεκαετία του ’30, απέναντι στο σταλινισμό και τους μηχανισμούς που είχε στήσει εντός και εκτός Σοβιετικής Ένωσης, αλλά και απέναντι στην άνοδο του τέρατος του φασισμού.

Μια συνέντευξη από τον Sebastien Chatillon (SUD Solidaires – VISA Γαλλία)

Κάνε μας μια μικρή αναδρομή του αντιφασιστικού κινήματος στη Γαλλία
Το αντιφασιστικό κίνημα ήταν δυνατό στη Γαλλία το 1990, όταν στο FN (Front National) επήλθε ρήξη, με αποτέλεσμα να σπάσει στα δύο, μεταξύ του Lepen και του Megret. Λίγα χρόνια αργότερα, το 1995 το FN κατάφερε να εκλέξει σε 5 πόλεις δικούς του δημάρχους, ενώ το 1996 έφτιαξε 5 δικά του συνδικάτα (αστυνομία, μεταφορές, φυλακές). Την Πρωτομαγιά, μάλιστα, του 1996 έγιναν δύο δολοφονίες, μία στο Παρίσι και μία στη Μασσαλία. Τότε γεννήθηκε το Ras l’ Front, ένα αντιφασιστικό μέτωπο που αγκάλιασε όλη τη Γαλλία, αλλά και η  VISA (vigilance initiative sindicale antifasciste), η οποία φρόντισε και συνεχίζει να φροντίζει και σήμερα ώστε να σμίξουν οι συνδικαλιστές με τους αντιφασίστες. Στο μέτωπο συμμετείχαν άνθρωποι που είχαν πάει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κι είχαν ζήσει τη φρίκη του ναζισμού από κοντά, ενώ συμμετείχαν σε αυτό άνθρωποι από όλους τους πολιτικούς χώρους, ακόμη και μέλη του σοσιαλιστικού κόμματος, αλλά και πράσινοι, ενώ για κάθε συγκέντρωση φασιστών διοργάνωναν αντισυγκέντρωση.