Το 2014 είναι χρονιά πολιτικά κρίσιμη, όχι μόνο ενόψει εκλογικών αναμετρήσεων αλλά κυρίως ενόψει διαδικασιών που, δρομολογημένες ήδη, αναμένεται να καθορίσουν και πιθανότατα να μεταβάλουν ουσιαστικά τον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων: από τη δίωξη σε βάρος των στελεχών του ελληνικού ναζισμού έως την ανασύνταξη του προπαγανδιστικού λόγου που καλείται να υποκινήσει (εκ νέου) πολιτικό πανικό, και από την απόπειρα επιβολής συσπειρώσεων που θα επιβραδύνουν ή και θα αποτρέψουν την κατάρρευση της συμμαχίας που βρίσκεται στην εξουσία έως τις δικτυώσεις πρωτοβουλιών που υλοποιούν προτάγματα αλληλεγγύης και δημοκρατικής οργάνωσης, ενώ ταυτoχρόνως αξιώνουν ηγεμονική θέση στο πεδίο των αγωνιστικών κοινωνικών πρακτικών και του δημόσιου χώρου.

Το 2014, εκτός από την επέτειο της έναρξης του «Μεγάλου Πολέμου» –μνήμη στις απίστευτες κι απίστευτα αναίτιες θυσίες στον βωμό του εθνικισμού και του ιμπεριαλισμού, μνήμη στις λαϊκές τάξεις, θύματα της κρίσης και του πολέμου, αλλά και μνήμη στην τελικά χαμένη επανάσταση που τράφηκε από τον πόλεμο και την κρίση–, φέρνει κι εκείνη της μεταπολίτευσης. Η μεταπολίτευση σήμανε βεβαίως την αποκατάσταση της δημοκρατίας μετά την επταετία μιας δικτατορίας, που παρά τις διώξεις, τα βασανιστήρια και τους φόνους απέτυχε να επιβάλει τη φασιστική της λογική. Σήμανε όμως και την ανάδυση ισχυρών και πλειοψηφικών ιδεολογικών ρευμάτων και πρακτικών εγχειρημάτων, που αποσκοπούσαν στην εμβάθυνση της δημοκρατίας υπέρ της λαϊκής έκφρασης και της λαϊκής εκπροσώπησης.

Ονομάζομαι Νικόλας Άσιμος. Ουχί Νίκος ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το «Άσιμος» με γιώτα. Ουχί Ασίμος· ουδεμίαν σχέσιν έχω με τον Ισαάκ Ασίμοφ. Τώρα θα μου πεις, γιατί το «Άσιμος» με γιώτα. Γιατί όταν λέμε «ο τάδε είναι άσημος τραγουδιστής…» η λέξη «άσημος» παίζει το ρόλο επιθετικού προσδιορισμού στη λέξη «τραγουδιστής» και γράφεται με ήτα. Ενώ το «Άσιμος» είναι όνομα ή καλύτερα επώνυμο και ουχί ο επιθετικός προσδιορισμός του εαυτού μου».

«Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θ’ ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις. Αλλά δε θα ‘μαι πια εγώ. Θα ‘ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. ‘Οσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατό τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν. ‘Οσο υπήρχα με φοβόσουν. ‘Οσο υπήρχα δε με άντεχες. Δεν είχες καν την δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά, άμα σου το ζητούσα. Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ. Είναι καλύτερο ν’ αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με τη φάτσα μου επάνω τυπωμένη. Κι ας σου φαίνεται γελοίο. Κι ας μου φαινόταν γελοίο».[…]

Αναζητώντας Κροκανθρώπους το βιβλίο του Νικόλα Άσιμου που έγραψε και κυκλοφόρησε ο ίδιος το 1981. Τότε το βιβλίο κυκλοφορούσε με δυσκολία (δεν είχε την υποστήριξη των εκδοτικών οίκων), αλλά πολλοί κατάφεραν να το βρουν και πολλοί περισσότεροι να το διαβάσουν.

Του Πάνου Ραμαντάνη

Kατεβάστε δωρεάν 1.840 βιβλία!

Φυσικά δωρεάν και εντελώς νόμιμα .

Από την Αλεξάνδρα Τσόλκα
Ο Τειρεσίας λέει, είδε την Αθηνά γυμνή και εκείνη τον καταράστηκε να περάσει μια ζωή σαν γυναίκα. Έγινε εταίρα. Μετά ξανά άνδρας. Όταν η Ήρα τσακώθηκε με τον Δία για το αν απολαμβάνουν οι γυναίκες πολύ περισσότερο την ερωτική πράξη από τους άντρες, ο Τειρεσίας κλήθηκε να λύσει τη διάφορα αφού είχε υπάρξει και άνδρας και γυναίκα.

«Αν διαιρούσαμε την ηδονή σε μέρη δέκα, ένα θα έπαιρνε ο άντρας και εννιά η γυναίκα», είχε πει. Η Ήρα θύμωσε τόσο ώστε τον τύφλωσε. Τον λυπήθηκε, όμως, ο Δίας και για να τον αποζημιώσει, του έδωσε το χάρισμα της μαντικής και διάρκεια ζωής εφτά γενεών. Άλλωστε είχε κοιτάξει την άβυσσο των μυστικών και των δυο φύλων και του άξιζε. Εσύ Τζένη, τι χάρισμα έχεις γιατί κοίταξες κάτω απ’ το πέπλο των φύλων;…
Η Τζένη Χειλουδάκη, πάντα να σου κόβει την ανάσα από την τελειότητα στην εμφάνισή της, είναι έτοιμη να μου γελάσει στα μούτρα… Κρατιέται και μου λέει: «Το παραμύθι με τον βάτραχο και τον σκορπιό το ξέρεις μανάρι μου; it’s in my nature! Όσο για το χάρισμα; Χα! Όσο υπερφίαλη και να φανώ, είναι η αθυροστομία μου, που τελικά γοητεύει ακόμα και τους εχθρούς μου. Γκέκε;». Γκέγκε και φτηνά την γλίτωσα…

Διαβάστε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Λεό Μπουσκάλια «Ο Πατέρας μου», στο οποίο περιγράφει πώς ένα μικρό αγόρι από την Ιταλία βιώνει τη διαφορετικότητα στην Αμερική.

Δεν είναι εύκολο να είναι κανείς διαφορετικός, ιδίως όταν είναι παιδί. Η φυσική διαδικασία του μεγαλώματος παρουσιάζει ήδη αρκετά προβλήματα, τα οποία επιτείνονται αν ανακαλύψουμε ότι κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο αποκλίνουμε από το μέσο όρο.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η οικογένειά μου ήταν διαφορετική. Οι γονείς μου μιλούσαν λίγα αγγλικά και αυτά με μια βαριά ιταλική προφορά. Το στυλ της ζωής μας ήταν ολοφάνερα διαφορετικό, ένα μικρό κομμάτι Μεσογείου στις ακτές της Αμερικής. Τρώγαμε διαφορετικά εξωτικά φαγητά. Οι συζητήσεις μας ήταν πιο ζωντανές και οι φωνές μας λίγο πιο δυνατές. Οι κινήσεις μας πιο έντονες. Ο κόσμος στον οποίο ζούσαμε ήταν σίγουρα πιο ξένος.

Σαν μικρό παιδί, ούτε ήξερα, ούτε με ενδιέφεραν, οι πολλές διαφορές μας. Τα παιδιά, από τη φύση τους, παραδέχονται τα πράγματα όπως είναι, λιγότερο έτοιμα να προσέξουν και πολύ περισσότερο να κρίνουν τις διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους. Εκτός κι” αν έχουν επηρεαστεί από τους μεγάλους. Αυτό, όμως, άλλαξε όταν μπήκα στο Γυμνάσιο και ήμουν πια έφηβος.

Μετάφραση Ρηγούλα Γεωργιάδου.
Εκδόσεις Πόλις, 2013,
σελ. 560, τιμή 18 ευρώ

Στις 31 Μαΐου 1919, έναν χρόνο μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το πτώμα μιας γυναίκας βρέθηκε να επιπλέει στο κανάλι Λάντβερ (παράλληλο στον ποταμό Σπρε) του Βερολίνου. Από την αυτοψία διαπιστώθηκε ότι ανήκε στην ηγετική μορφή των γερμανών κομμουνιστών (των σπαρτακιστών), τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, η οποία είχε δολοφονηθεί στις 15 Ιανουαρίου της ίδιας χρονιάς. Οι δύο ακροδεξιοί δολοφόνοι της, ο υπολοχαγός Βόγκελ και ο τυφεκιοφόρος Ρούνγκε, σε μια παρωδία δίκης, τιμωρήθηκαν με αστείες ποινές.

Η εξέγερση των σπαρτακιστών συνετρίβη με τη βοήθεια των Φράικορπς, των σωμάτων της εθνικιστικής πολιτοφυλακής που εξαπέλυσε εναντίον τους ο ηγέτης των Σοσιαλδημοκρατών Φρίντριχ Εμπερτ. Αλλά και η Δημοκρατία της Βαϊμάρης, η οποία προέκυψε μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την απομάκρυνση του Κάιζερ Γουλιέλμου, θα άντεχε ως το 1933 που ήλθε ο Χίτλερ στην εξουσία.

Κράτος και παρακράτος
Τα γεγονότα είναι πασίγνωστα, το ερώτημα όμως γιατί το πτώμα της «Κόκκινης Ρόζας» βρέθηκε παραμορφωμένο πέντε μήνες μετά τη δολοφονία της παραμένει αναπάντητο. Και αυτό υπήρξε η αφορμή για τον συγγραφέα Τζόναθαν Ραμπ να στήσει το εξαίρετο μυθιστόρημά του Ρόζα, πρώτο μέρος της Τριλογίας του Βερολίνου. Αν, όπως υποθέτω, αυτό το πρώτο μέρος τύχει της υποδοχής που του αξίζει, φαντάζομαι ότι σύντομα θα μεταφραστούν στη γλώσσα μας και τα άλλα δύο: τα Σκιά και φως και Ο δεύτερος γιος, που καλύπτουν την περίοδο από το 1920 ως το 1936, τη χρονιά που ξεσπά ο εμφύλιος πόλεμος στην Ισπανία και διεξάγονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Βερολίνου.