ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ + ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης
Μάλλον μπήκε για τα καλά ο Χειμώνας. Δεν εξηγείται αλλιώς το τσουχτερό κρύο.
Βρισκόμαστε μόλις λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Βρισκόμαστε δηλαδή σε μέρες άγιες. Ποτέ του δεν κατάλαβε γιατί οι μέρες αυτές λέγονται «άγιες», αφού για κείνον όλες οι μέρες ήταν ίδιες και απαράλλαχτες.
Άσε που αυτές τις «άγιες», όπως τις λένε, μέρες κρύωνε περισσότερο από τις υπόλοιπες.
Τα πάνινα παπούτσια του, τού ήταν πλέον πολύ στενά και το σχίσιμο του δεξιού, κυρίως, παπουτσιού είχε μεγαλώσει τόσο πολύ που το πόδι του κινδύνευε να βγει έξω. Ή το φορούσε ή δεν το φορούσε το ίδιο πράγμα ήταν. Το νερό και το κρύο περνούσαν ανενόχλητα στο εσωτερικό του παπουτσιού με αποτέλεσμα, το ξυπόλητο περιεχόμενό του να απολαμβάνει συχνά ένα κρύο μπάνιο με βρόχινο νερό.
Ευτυχώς που ο παππούς του φρόντισε και του βρήκε ζεστό παντελόνι, μπλούζα μάλλινη και πανωφόρι γιατί αλλιώς θα ξεπάγιαζε ο πιτσιρίκος μας.
Τι πιτσιρίκος δηλαδή; Τα είχε κλείσει τα 12 και βάδιζε στα 13. Αν συνέχιζε το σχολείο θα ήταν τώρα στο γυμνάσιο.
Χρυσό τον έκανε ο παππούς του να συνεχίσει στο γυμνάσιο όταν τελείωσε το δημοτικό αλλά εκείνος δεν ήθελε ν’ ακούσει κουβέντα.
Και να πεις ότι δεν τά΄παιρνε τα γράμματα; Μωρέ σαΐνι σκέτο ήταν. Δεν ήθελε να αφήνει όμως μόνο τον παππού του, ειδικά τώρα που το φως των ματιών του έσβησε τελείως.
Μπορεί να μην έβλεπε με τα μάτια ο παππούς του αλλά σίγουρα έβλεπε με την ψυχή. Όταν ήταν πιο μικρός, πίστευε πως έβλεπε με τα χέρια. Δεν μπορούσε αλλιώς να εξηγήσει πώς γινόταν ένας άνθρωπος να μην βλέπει παρά μόνο σκιές και όμως να μπορεί να παίζει τόσο τέλεια το ακορντεόν του.


του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Ορισμένα νέα χαρακτηριστικά της κρατικής καταστολής

Σε γενικές γραμμές ισχύει ότι όσο οι ρυθμοί επιβολής μιας αντικοινωνικής πολιτικής εντείνονται –άρα και οι δείκτες της κοινωνικής συναίνεσης απέναντι σε όσους ασκούν αυτή την πολιτική μειώνονται– τόσο αυξάνεται η ανάγκη της βίαιης επιβολής της αντικοινωνικής πολιτικής, είτε μέσω θεσμικών ρυθμίσεων είτε με την ιδεολογική τρομοκρατία / χειραγώγηση είτε με την άμεση κρατική καταστολή. Επίσης, ισχύει ότι σε καιρούς κρίσης, επίθεσης και ταξικής πόλωσης, το κράτος και οι εκάστοτε κυβερνώντες επιδιώκουν μέσω του οχήματος της «ασφάλειας» και της κατασταλτικής ισχύος να συσπειρώσουν τα πλέον απογοητευμένα και κατακερματισμένα τμήματα της κοινωνίας, αφενός τρομοκρατώντας τα για το άμεσο μέλλον τους και, αφετέρου, στρέφοντάς τα εναντίον όσων (νομίζουν ότι) απειλούν τη σταθερότητα της καθημερινότητάς τους – σε αυτή την προσπάθεια του κράτους και των κυβερνώντων, συστηματικότεροι σύμμαχοι είναι τα τηλεοπτικά ΜΜΕ και η φασιστική Ακροδεξιά.

Με βαρύ χέρι η κυβέρνηση δείχνει στους χειμαζόμενους νοικοκυραίους το δρόμο προς τη συντήρηση και την υπακοή

Της ΝΤΙΝΑΣ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ

Σταθερά αμετακίνητη παραμένει η κυβέρνηση στο δόγμα του νόμου και της τάξης, διεγείροντας τα συντηρητικά αντανακλαστικά μιας κοινωνίας, πιστεύοντας ότι η τελευταία, τρομοκρατημένη από τη θύελλα της οικονομικής κρίσης, θα συναινέσει στην πολιτική αυτή.

  Πρόκεται για στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης, η οποία ξεκίνησε με την εκκένωση των καταλήψεων, «τις εστίες ανομίας», και συνεχίστηκε με τη σιδηρά πυγμή που επέδειξε στους εργαζομένους των συγκοινωνιών τις τελευταίες μέρες και απ’ ό,τι φαίνεται, έπεται συνέχεια.

«Δεν πρόκειται για ένα παιχνίδι ισχύος», υποστηρίζουν κυβερνητικοί κύκλοι, «πραγματοποιούμε το αυτονόητο. Εφαρμόζουμε το νόμο. Τελείωσε η εποχή καταταστρατήγησής του. Η προσήλωση στη νομιμότητα θα είναι απόλυτη. Η χώρα βρίσκεται σε κρίση. Ή βγαίνει ζωντανή ή δεν βγαίνει».

Η άρνηση του θεμελιώδους δικαιώματος επί των σωμάτων –επί των πιο προσωπικών μας κομματιών, και των πιο καθοριστικών λειτουργιών τους, ισούται με την άρνηση της ανθρώπινης φύσης μας.

Της Jill Filipovic

Η απόφαση ορόσημο του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, Roe vs Wade, γίνεται 40 ετών αυτή την εβδομάδα, σηματοδοτώντας τέσσερις δεκαετίες δικαιωμάτων στην άμβλωση για τις Αμερικανίδες. Σ’ αυτά τα 40 χρόνια, οι ΗΠΑ και το μεγαλύτερο μέρος του δυτικού κόσμου έγιναν μάρτυρες αξιοσημείωτων κοινωνικών αναταραχών, συμπεριλαμβανομένης μιας εξαιρετικής προόδου για τις γυναίκες. Ωστόσο, η άμβλωση παραμένει για τις ΗΠΑ ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο ζήτημα, ενώ για την πλειοψηφία του υπόλοιπου κόσμου μια παράνομη πράξη.

Ακόμα και μετά την συμπερίληψη της Roe vs Wade στα εγχειρίδια, η υπόσχεση της αυτονομίας του σώματος παραμένει για πολλές γυναίκες ανεκπλήρωτη. Η κεντρική αντίθεση κατά του δικαιώματος στην έκτρωση δεν αφορά τη σωτηρία των βρεφών, την προστασία της οικογένειας ή της γυναίκας ∙ Αφορά το έλεγχο της γυναικείας σεξουαλικότητας και την προσπάθεια επιστροφής σε μια εποχή γυναικείου εξαναγκασμού και υποταγής.

Φαντάζεσαι να ζούσαμε σε μια χώρα όπου μπάτσοι διακινούν ναρκωτικά κι αφήνονται ελεύθεροι, στέλνουν στο νοσοκομείο παιδιά μετά από καγκουριλίκια με τις μηχανές ή πέφτουν πάνω σε διαδηλώτριες και είναι αυτοκινητιστικά ατυχήματα; Και πάλι αφήνονται ελεύθεροι; Ή να βασανίζουν αναρχικούς στην ΓΑΔΑ και να μην γίνεται καν μια ΕΔΕ για τα μάτια του κόσμου; Ή να συμβαίνουν τρομερά άτυχες στιγμές με διαδηλωτές που πέφτουν πάνω σε ζαρντινιέρες; Καλά το χειρότερο θα ήταν όμως αν μπαίνανε μπάτσοι μέσα σε πανεπιστημιακούς χώρους και χτυπούσανε φοιτητές ή να υπήρχε συνεχής παρουσία ΜΑΤ έξω από σχολές. Ή να μπαίνουν και να σπάνε απεργίες και να μοιράζουν φύλλα πορείας μες στη νύχτα σε επιστρατευμένος απεργούς. Ή να κάνουν εντελώς απρόκλητα ντου στα Εξάρχεια 40 Δελτάδες και να χτυπάνε αδιάκριτα κόσμο. Ή να μπαίνουν σε καταλήψεις χωρίς εισαγγελική εντολή;

Ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους αφέθηκαν οι δύο αστυνομικοί της Ομάδας ΔΙΑΣ, στους οποίους ο Εισαγγελέας είχε ασκήσει δίωξη για βαριά σωματική βλάβη από αμέλεια για το τροχαίο που προκλήθηκε μετά από καταδίωξη το βράδυ της Τετάρτης, στην παραλιακή του Ηρακλείου Κρήτης με θύματα δύο νεαρούς δικυκλιστές ηλικίας 15 και 19 ετών, οι οποίοι τραυματίστηκαν σοβαρά και νοσηλεύονται σε κρίσιμη κατάσταση, διασωληνωμένοι στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της πόλης.

Στους δυο αστυνομικούς απαγορεύτηκε η έξοδος από την χώρα και επιβλήθηκε χρηματική εγγύηση 2.000 ευρώ για τον καθένα. Και οι δύο αρνήθηκαν τις κατηγορίες πως προκάλεσαν το ατύχημα χτυπώντας τη μηχανή
To σχόλιο της Έλλης Αθενς από το  fb
Πηγη:www.tvxs.gr

 

Ευτυχώς που υπάρχει η αστυνομία και μάς φυλάει από τη βία και την ανομία.

Με εντολή εισαγγελέα συνελήφθησαν οι δύο αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ που κατά την καταδίωξη δύο έφηβων μοτοσικλετιστών χθες βράδυ στο Ηράκλειο, οι οποίοι νοσηλεύονται αυτή την ώρα στο ΠΑΓΝΗ σε κρίσιμη κατάσταση, κατηγορούνται από αυτόπτη μάρτυρα ότι προκάλεσαν το σοβαρό ατύχημα.

 

Συγκεκριμένα, η μαρτυρία αναφέρει ότι ένας από τους αστυνομικούς άπλωσε το πόδι του κατά την διάρκεια της καταδίωξης, με αποτέλεσμα την πτώση της μηχανής, που επέβαιναν οι έφηβοι.
Οι δύο νεαροί, ηλικίας 16 και 19 ετών, φέρουν σοβαρά τραύματα στο κεφάλι και στο θώρακα και η κατάστασή τους κρίνεται κρίσιμη, αλλά σταθερή.

Οι ίδιοι αυτοί που επιτίθενται στους μετανάστες, στους ομοφυλόφιλους, στους αναρχικούς, είναι αυτοί που επιτίθενται τώρα στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο εχθρός μας, λοιπόν, ντόπιων και μεταναστών, είναι κοινός. Κοινοί κι οι αγώνες μας για να τον ανατρέψουμε!

Κλιμακώνει την κόντρα με τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχει στο επίκεντρο την τρομοκρατία και τα φαινόμενα βίας και ανομίας η κυβέρνηση την Τετάρτη. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σ.Κεδίκογλου αρνήθηκε ότι έγινε συρραφή στο βίντεο με τις δηλώσεις του Β.Διαμαντόπουλου και επέμεινε ότι και από το σύνολο της τοποθέτησης του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ προκύπτει «δικαιολόγηση της βίας» και «κατανόηση της οπλοχρησίας».

Επιπλέον, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Ν.Δένδιας δήλωσε ότι δεν ανακαλεί τίποτα από όσα είπε για τον ΣΥΡΙΖΑ (περί μετάβασης του ΣΥΡΙΖΑ στη νομιμότητα) και τόνισε ότι όταν το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης χαρακτηρίζει βία τις εργασιακές αλλαγές και τις μειώσεις μισθών αιτιολογεί έτσι κι άλλες μορφές βίας.

Για παρακρατικές μεθόδους, επικίνδυνες για την τρομοκρατία, κατηγόρησε την κυβέρνηση ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης.

Η αρχή έγινε  από το σημερινό δημοσίευμα στους Times της Νέας Υόρκης όπου παρουσιάζεται δήλωση αξιωματούχου της κυβέρνησης, που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του, και εμφανίζεται να παραδέχεται ότι οι επιδρομές στην Βίλα Αμαλία και Λέλας Καραγιάννη προκάλεσαν την βίαια αντίδραση ριζοσπαστικών ομάδων και ότι τα σχέδια για επεμβάσεις (και σε άλλες καταλήψεις) μπορεί να ρίξουν κι άλλο λάδι στη φωτιά. Αλλά, σημειώνει ότι «είναι απαραίτητες για να δείξουν ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να συγκρουστεί και με άλλες ομάδες, μεταξύ των οποίων μαχητικά συνδικάτα που μπορούν να εμποδίσουν τα σχέδια της κυβέρνησης Σαμαρά για αντιδημοφιλείς οικονομικές μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποιήσεις που ζητούν οι δανειστές της Ελλάδας»

Η μαρτυρία της Ράνιας Βερβερίδου, 62 χρόνων, τραυματία στις Σκουριές

 

Ποτέ στη ζωή μου δεν περίμενα ότι θα γνώριζα από πρώτο χέρι αυτό που ο κόσμος λέει αστυνομική βία… Εμείς, εδώ στη Χαλκιδική, είμαστε απλοί άνθρωποι. Μέχρι πρόσφατα ζούσαμε ήσυχα στον τόπο μας και δεν είχαμε εμπειρίες από διαδηλώσεις και ΜΑΤ. Ξαφνικά κάποιοι υψηλά ιστάμενοι αποφάσισαν να καταστρέψουν τον τόπο μας, “φυτεύοντας” μέσα στο όμορφο δάσος μας, στις Σκουριές, ένα ανοιχτό μεταλλείο χρυσού… Αντιδράσαμε από την πρώτη στιγμή και εξ αρχής οι κυβερνώντες έφεραν τα ΜΑΤ για να μας τρομοκρατήσουν. Το “μακελειό” όμως που έγινε τον περασμένο Οκτώβριο δεν το χωρά μέχρι και σήμερα ο νους μου.
Ήταν η πρώτη φορά που οι αστυνομικές δυνάμεις μας άφησαν να προχωρήσουμε για ώρα μέσα στο βουνό, χωρίς να μας σταματήσουν. Μας έφραξαν τον δρόμο λίγο πριν από την περιοχή που έχουν χαρίσει στην καναδική εταιρεία… Οι γυναίκες που συμμετείχαμε στην κινητοποίηση αποφασίσαμε να κάνουμε καθιστική διαμαρτυρία. Σε όλη τη διάρκεια της πεζοπορίας στο δάσος ένιωθες να επικρατεί μια ύποπτη ηρεμία… Ήταν αργά το απόγευμα όταν ξέσπασε η άγρια επίθεση των ΜΑΤ. Χωρίς να προκληθούν από εμάς, όρμησαν με τέτοιο μένος, που σου έδιναν την αίσθηση ότι δεν τους νοιάζει αν αφήσουν πίσω τους νεκρούς. Ήταν σαν υπνωτισμένοι…

Πενταψήφιος αριθμός για καταγγελίες ρατσιστικών επιθέσεων, ΑΛΛΑ «…σε περίπτωση καταγγελίας επίθεσης σε βάρος παράνομου μετανάστη δεν ακυρώνεται η νομική διαδικασία απέλασης που προβλέπεται από τον νόμο.»
Το πιάσατε το υπονοούμενο, ε;