Η παραπάνω φωτογραφία είναι του Κυριάκου Μπάνου από την Εργατική Αλληλεγγύη. Προέρχεται από το στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στην Κόρινθο, λίγο μετά τη βίαιη καταστολή της απεργίας πείνας και της εξέγερσης των έγκλειστων. Εκατοντάδες και χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται κλεισμένοι μέσα στα κολαστήρια του Δένδια και της κυβέρνησης, χωρίς να κατηγορούνται για κάτι, χωρίς να έχουν κάνει κάτι κακό πέραν του να αναζητούν μια ζωή, μια δουλειά, ένα αύριο. Εγκλωβισμένοι, δεν μπορούν να βγουν, δεν μπορούν να πάνε πίσω, δεν μπορούν να πάνε κάπου αλλού. Μέσα στις χειρότερες συνθήκες που μπορεί κανείς να φανταστεί, στοιβαγμένοι κατά δεκάδες σε μικρά κελιά, χωρίς επαρκές φαγητό, νερό… Μερικοί προσπαθούν να δώσουν τέλος στη ζωή τους. Αν αυτό βέβαια μπορεί να θεωρηθεί ζωή. Αν αυτό δεν είναι το κατώτερο σημείο που μπορεί να καταδικάσεις κάποιον, να τον κάνεις να χάνει τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του.

Όμως ο πόθος για την ελευθερία και για τη ζωή δε σβήνει ποτέ. Σε ένα λευκό πανί γράφουν τη λέξη βοήθεια για να τη δούμε όλοι εμείς. Όσοι αισθανόμαστε άνθρωποι ακόμα. Όσοι δεν μπορούμε να ανεχτούμε στη χώρα μας Άουσβιτς ή Γκουαντανάμο. Ας τους δείξουμε ότι τους βλέπουμε και τους ακούμε. Ας τους δείξουμε ότι η εικόνα με το μήνυμα βοήθειας που στέλνουν δεν θα ξεχαστεί κι αυτή μέσα στη χειμαζόμενη καθημερινότητα μας σαν τόσες άλλες   στιγμές βαρβαρότητας που αρχίζουμε να συνηθίζουμε.

Η Παγκόσμια Ημέρα για τα Παιδιά του Δρόμου καθιερώθηκε το 2011, με πρωτοβουλία του Consortium for Street Children (CSC), μίας διεθνούς Μ.Κ.Ο. με έδρα το Λονδίνο και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 12 Απριλίου.

Στόχος της Ημέρας είναι να φέρει στο προσκήνιο τα προβλήματα των παιδιών του δρόμου, που περιφέρονται μόνα και έρημα χωρίς γονική υποστήριξη στις μεγαλουπόλεις του αναπτυσσόμενου κόσμου και όχι μόνο, αλλά και να υπενθυμίσει στους κρατούντες ότι η Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του Παιδιού αποτελεί νομική δέσμευση για τις χώρες που την έχουν υπογράψει.

από:Διεκδικώ

Θα μπορούσαμε να αρχίσουμε τη νομική γκρίνια, αποδεικνύοντας πόσο “αντισυνταγματική” είναι η νομική συμπεριφορά των τριών εξουσιών της θλιβερής χώρας που λέγεται Γελλάδα. Να πιάσουμε το άρθρο 14 του Συντάγματος (Ελευθερία του τύπου) και ν’ αποδείξουμε ότι ακόμα και με αστικο”δημοκρατικά’ κριτήρια, η χθεσινή κίνηση Κυβέρνησης και Δικαστικής Εξουσίας, είναι πέρα για πέρα “παράνομη και αντισυνταγματική”.

Γελοίοι δικηγορίσκοι όπως ο Βορίδης ή και ο αριστερός…. Μανιτάκης, νομικοί-μέλη της Κυβέρνησης-υπάλληλοι των ελίτ, θα ψέλλιζαν νομικά αντεπιχειρήματα τα οποία θα καταρρίπταμε (με ιδιαίτερη ευκολία) μέσα στα πλαίσια της δικής τους επιχειρηματολογίας, μέσα στα πλαίσια του δικού τους “νομικού πολιτισμού” (όπως τους αρέσει να τον ονομάζουν)….

Αλλά έχει νόημα πια να “παίζει κανείς στο γήπεδο του αντιπάλου”;
Ούτως ή άλλως, η “Δικαιοσύνη” τους θα ήταν για γέλια αν δεν ήταν για κλάματα (αν δεν ήταν για πολλές φάπες).

Κρατάμε ότι οι Κυβερνώντες παραβιάζουν τους δικούς τους νόμους και επιμένουμε ότι δεν ποντάρουμε στους νόμους τους αυτούς, ότι δεν πιστεύουμε στην “Ελληνική Δικαιοσύνη” (όπως λένε διάφοροι αρλουμπολόγοι σε τηλεοπτικά κανάλια).

Ένα χρόνιο αίτημα αίτημα της φασίζουσας και νεοναζιστικής δεξιάς φαίνεται πως αποφάσισε να ικανοποιήσει η κυβέρνηση Κουβέλη – Βενιζέλου – Σαμαρά με τη νέα προσπάθεια φίμωσης του Indymedia. Τη στιγμή όπου μεγάλοι σταθμοί, που εκπέμπουν σε δημόσιες συχνότητες, μετατρέπονται σε φερέφωνα της Χρυσής Αυγής η κυβέρνηση επιτίθεται σε κάθε φωνή που δεν αποδέχεται τον μνημονιακό εκφασισμό των ελληνικών μέσων ενημέρωσης.

Αξίζει να θυμηθούμε ένα παλιό κείμενο της ομάδας του Ιού που αποκαλύπτει ποιοι ζήτησαν πρώτοι να κλείσει αυτή η ανεξάρτητη πηγή ενημέρωσης:

«Μια πρώτη εκστρατεία κατά του Athens Indymedia σημειώθηκε από τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ το φθινόπωρο του 2002, στα πλαίσια της συντονισμένης «αντιτρομοκρατικής» καμπάνιας που συνόδευσε την εξάρθρωση της 17Ν. Η απόκλιση του σάιτ απ’ την υστερική τρομολαγνία των ημερών οδήγησε σε κραυγές για το κλείσιμό του, ιδίως μετά τη μαζική διαδήλωση της 1ης Οκτωβρίου.

«Όλες οι μέρες πια είναι μέρες κινητοποιήσεων μέχρι να αποκατασταθεί η αδικία», είπε νωρίτερα στη ΝΕΤ ο Απ. Παπαγεωργίου, ο πρόεδρος της επιτροπής κατοίκων της Ιερισσού

Στο κτίριο της ΕΑΤ-ΕΣΑ, ένα ιστορικό χώρο με ιδιαίτερη σημειολογική σημασία, παραχώρησε συνέντευξη τύπου η νεοσύστατη κίνηση ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία και βασανιστήρια, στις 9/4. Η συνέντευξη κινήθηκε σε δύο άξονες, αφενός στην στοχοθεσία της κίνησης και αφετέρου στην ανάδειξη συγκεκριμένων περιστατικών μέσα από τις διηγήσεις άμεσα εμπλεκομένων.

Η κί­νη­ση φι­λο­δο­ξεί να πα­ρέμ­βει μέσα από δύο ομά­δες τη νο­μι­κή και την ια­τρι­κή. Στό­χος της είναι να λει­τουρ­γή­σει εκτός από πόλος κα­τα­γρα­φής και ως ανε­ξάρ­τη­τη αρχή που θα ερευ­νά πε­ρι­στα­τι­κά, μη επι­τρέ­πο­ντας έτσι τη συ­γκά­λυ­ψη τους από μη απο­τε­λε­σμα­τι­κές ΕΔΕ. Τα μέλη της κί­νη­σης έχουν ήδη συ­γκε­ντρώ­σει 1500 υπο­γρα­φές που ανή­κουν σε δύο γε­νιές όπως ανα­φέρ­θη­κε, τη γενιά που βα­σα­νί­στη­κε από τη χού­ντα των συ­νταγ­μα­ταρ­χών και τη νέα γενιά καλ­λι­τε­χνών που αντι­δρά στη βαρ­βα­ρό­τη­τα. Με­τα­ξύ των υπο­γρα­φών ξε­χω­ρί­ζουν αυτές αν­θρώ­πων της δια­νό­η­σης διε­θνούς κα­τα­ξί­ω­σης όπως ο Νόαμ Τσόμ­σκι, ο Σλά­βοι Ζιζεκ και ο Ετιέν Μπα­λι­μπάρ.

Η Μαργαρίτα Παπαμηνά είναι η δασκάλα που στοχοποιήθηκε από τα μέλη της Χρυσής Αυγής και κατηγορήθηκε για «υποκίνηση του πλήθους» εναντίον τους στα γεγονότα της προηγούμενης Τρίτης 2 Απριλίου (που οδήγησαν τον ακροδεξιό υποψήφιο βουλευτή στη… θάλασσα)! Όλως τυχαίως, πρόκειται για μια ιδιαίτερα ενεργή γυναίκα που συμμετέχει στα κοινά, συνδικαλίστρια εκλεγμένη στο ΔΣ του νομαρχιακού τμήματος της ΑΔΕΔΥ αλλά και ενεργό μέλος στο αντιφασιστικό κίνημα των Χανίων. Συνομιλήσαμε μαζί της σχετικά με τα γεγονότα που συνέβησαν την Τρίτη 2 Απριλίου στο λιμάνι των Χανίων και τον τρόπο που την ενέπλεξαν σε αυτά.

«Έλα Βλάμη, μπες μέσα…»

«Εγώ έπινα καφέ στο λιμάνι και εκείνη την ώρα γυρνούσα σπίτι μου. Είδα κόσμο μαζεμένο καθώς και την αστυνομία (με ένα περιπολικό) και το λιμενικό αλλά και άνδρες της ασφάλειας και πλησίασα. Εκεί με είδαν τα μέλη της Χρυσής Αυγής, θυμάμαι συγκεκριμένα τον Στέλιο Βλαμάκη βρεγμένο και με αίματα στο πρόσωπο, που μόλις με είδε άρχισε να βρίζει χυδαία και να απειλεί (θα σου δείξω, θα σου κάνω κλπ). Τον αγνόησα επιχειρώντας να μάθω από τους παραβρισκόμενους και τους αστυνομικούς τι είχε συμβεί. Όταν γύρισα να φύγω ο Βλαμάκης, που στο μεταξύ τον είχαν βάλει στο περιπολικό, είχε προσαχθεί δηλαδή, βγήκε από το περιπολικό και άρχισε ξανά να βρίζει, και μάλιστα να απαιτεί τη σύλληψή μου λέγοντας ότι δεν έρχεται στο τμήμα αν δεν με συλλάβουν. Ήταν προσαχθέντας χωρίς χειροπέδες μέσα στο περιπολικό και έκανε ότι γούσταρε, έβγαινε, έβριζε, απειλούσε, και το μόνο που του είπε ο αστυνομικός ήταν “Έλα Βλάμη σε παρακαλώ πέρασε μέσα”.