Τετάρτη, 12 Αύγουστος, 2026
ΓΝΩΜΕΣ

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου*

Οταν σκοτώνεις 357 και τραυματίζεις πάνω από 1.100 αμάχους μέσα σε δέκα λεπτά στις 8 Απριλίου στη Βηρυτό, τι πιστεύεις, δεν έχεις μεταλλαχθεί ως άνθρωπος; Εχεις καμία σχέση με τους προγόνους σου που στην εβραϊκή νεωτερικότητα φώτισαν με τον κοσμοπολιτισμό και το πνεύμα τους τον κόσμο και με τα γραπτά που κατέλιπαν συνεχίζουν να τον φωτίζουν; Το χειρότερο, Μπενιαμίν Νετανιάχου, είναι ότι αφήνεις στις νεότερες γενιές την επαχθέστερη κληρονομιά, το άσπονδο μίσος του αραβικού και του μουσουλμανικού κόσμου που περιβάλλουν το Ισραήλ και κορυφώνεται και θα τις αναγκάζει εσαεί να ζουν με το όπλο στο χέρι, εξολοθρεύοντας μέχρι να τους εξολοθρεύσουν. Διότι οι συσχετισμοί δεν παραμένουν αιώνια, ούτε οι μοναρχίες του Κόλπου θα επιβιώνουν για πάντα για να συνάπτουν τις συμφωνίες του Αβραάμ.

Συνέχεια

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Στις εκλογές του 2020, ο Ντόναλντ Τραμπ έχασε ολοκάθαρα από τον Τζο Μπάιντεν με διαφορά 74 εκλεκτόρων και επτά εκατομμυρίων ψήφων, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να ισχυριστεί ότι νίκησε και ότι υπήρξε θύμα νοθείας. Όσο εξωφρενικό κι αν υπήρξε, αυτό το προηγούμενο ωχριά μπροστά στον ισχυρισμό του ότι κατήγαγε συντριπτική νίκη εναντίον του Ιράν με την εύθραυστη συμφωνία της Τρίτης για εκεχειρία 15 ημερών. Η γαλλική Le Monde έκανε λόγο για «πανωλεθρία» των ΗΠΑ, ενώ οι New York Times διερωτώνταν αν ο ατυχής πόλεμος των 40 ημερών σημάνει για την αμερικανική ηγεμονία ό,τι σήμανε το φιάσκο του Σουέζ (1956) για τη θνήσκουσα βρετανική αυτοκρατορία.

Συνέχεια

του Κωστή Παπαϊωάννου

Ενώ η Χρυσή Αυγή καταδικάζεται τελεσίδικα ως εγκληματική οργάνωση, το όραμα της εμπνέει παράνομες επιχειρήσεις του ελληνικού κράτους με οσμή παρακράτους.

Συνέχεια

Βρεθήκαμε στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και όσα είδαμε μάς έκαναν να θαυμάσουμε για άλλη μία φορά τη δύναμη της αλληλεγγύης που το μόνο που δεν αναγνωρίζει είναι τα σύνορα.

“Γεια”, “καλημέρα”, “καλησπέρα”, “τι κάνεις;”, “από πού είσαι;”.

Ο μαρκαδόρος γλιστρά αργά κάτω από κάθε συλλαβή, και σε κάθε του “βήμα” τρεις φωνές γίνονται μία. Σπαστά αλλά επίμονα, οι λέξεις σχηματίζονται σαν μικρά γεφυράκια που ενώνουν διαφορετικούς κόσμους.

Συνέχεια

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Από την πρώτη κιόλας προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά ακόμη περισσότερο μετά τη συνάντηση της Αλάσκα με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ και την Ευρώπη η θεωρία συνωμοσίας ότι ο Αμερικανός πρόεδρος ήταν κάτι σαν τον «Άνθρωπο της Μαντσουρίας» στην ταινία του 1962 με τον Φρανκ Σινάτρα: ένα ανδρείκελο των Ρώσων, οι οποίοι από κάπου τον κρατάνε γερά- από μυστικές οικονομικές διασυνδέσεις, από σεξουαλικά σκάνδαλα που έχουν βιντεοσκοπηθεί ή από όπου αλλού μπορεί κανείς να φανταστεί. Μετά την έναρξη του νέου, μεγάλης κλίμακας πολέμου του Ισραήλ και του κράτους πελάτη του, των Ηνωμένων Πολιτειών, εναντίον του Ιράν, μπορεί βάσιμα κανείς να αναρωτηθεί: από πού κρατάνε, αλήθεια, τον Ντόναλντ Τραμπ ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου και οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ;

Συνέχεια

του Δημήτρη Αγγελίδη

Αλεξί Ντεσουάφ, πρόεδρος της FIDH (International Federation for Human Rights – Διεθνής Ομοσπονδία για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου)

«Φοβάμαι ότι και στην Ελλάδα δεν απέχουμε από τις μεθόδους της κυβέρνησης Τραμπ»

Μια ανεξάρτητη έρευνα πρέπει να οδηγήσει στη λογοδοσία των λιμενικών, οι οποίοι βέβαια ενεργούν με την κάλυψη των ανωτέρων τους. Πριν από είκοσι χρόνια, ίσως και δέκα, το μόνο που θα έλεγε ένας υπουργός θα ήταν να περιμένουμε το πόρισμα της ανεξάρτητης έρευνας.
Συνέχεια

Ο Χασάν είναι ένας νεαρός άντρας από το Ιράκ. Πέρασε το 2014 στην Ευρώπη από το Βαλκανικό πέρασμα όταν αυτό ήταν ακόμη ανοικτό. Τουρκία, Μυτιλήνη, Αθήνα, Σκόπια και μετά περπάτησε για έναν μήνα μέχρι που έφτασε στη Γερμανία. Εκεί έζησε για λίγο ως ασυνόδευτος. Μετά έφτιαξε τα χαρτιά του, έμαθε τη γλώσσα, έπιασε δουλειά ως οδηγός, παντρεύτηκε, έκανε δυο παιδάκια.
«Ώστε πέρασες από Ελλάδα, Χασάν!» τον ρώτησε η φίλη μου. «Όχι από Ελλάδα. Από «Mαταλίνη!» διευκρίνισε.
Και αυτή την απάντηση τη συναντούσαμε πολύ συχνά τότε εκείνα τα χρόνια του μεγάλου προσφυγικού κύματος. Τότε μέσα σε όλο αυτό το μεγάλο χάος, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που πέρασαν από το Αιγαίο, δεν ήξεραν που βρίσκονταν: Τουρκία; Ελλάδα; Μυτιλήνη ή Ματαλίνη; δεν ήξεραν και δεν είχε σημασία γιατί ο μόνος στόχος ήταν να φύγουν όσο τω δυνατόν πιο γρήγορα για τη Γερμανία, όπου ήταν και συνεχίζει να είναι η γη της επαγγελίας για όλους αυτούς τους ανθρώπους.
Η Ελλάδα ποτέ δεν ήταν ούτε θα είναι ο τελικός προορισμός. Εάν η Ελλάδα δεν εισέπραττε χρήματα για να είναι το προσφυγικό ανάχωμα της Ευρώπης και εάν αύριο άνοιγαν τα σύνορα, αυτοί οι άνθρωποι που έχουν κολλήσει στην Ελλάδα, θα έφευγαν τρέχοντας και δεν θα γύριζαν ούτε να κοιτάξουν πίσω τους. Η Ελλάδα έστησε μια ανθρωπιστική βιομηχανία με τα χρήματα που της έδωσε η Ευρώπη αλλά δεν επένδυσε καθόλου στην κοινωνική ένταξη και στην αξιοποίηση όλης αυτής της κινητικότητας προς όφελός της. Ποτέ δεν ήταν στόχος η ένταξη αυτών των ανθρώπων. Το μόνο ενταξιακό που λειτούργησε μέσα από πολλά γραφειοκρατικά αδιέξοδα, ήταν η ένταξη τους στο ελληνικό σχολείο. Τίποτε άλλο.
Συνέχεια

του Άρη Χατζηστεφάνου

Το σοκ που προκάλεσαν σε αρκετούς οι πρόσφατες εθνικιστικές και αντιδραστικές θέσεις της Μαρίας Καρυστιανού συνδέεται με την εδραιωμένη πεποίθηση των δυτικών κοινωνιών ότι τα θύματα μιας μεγάλης τραγωδίας φέρουν ένα είδος αυθεντίας και ηθικής ανωτερότητας. Στα μέσα του 20ού αιώνα αυτή η αντίληψη αποτελούσε ένα τεράστιο βήμα της ανθρωπότητας, η οποία κάλυπτε τις πληγές της από δύο παγκόσμιους πολέμους. Σήμερα μετατρέπεται σε ένα επικίνδυνο εργαλείο του φιλελευθερισμού.
Συνέχεια

του Γιώργου Λάκια

Πριν λίγες μέρες έγινε ένα ακόμη ναυάγιο στο Αιγαίο. Ένα ακόμη ναυάγιο με θύματα ανυπεράσπιστους άνδρες, γυναίκες και παιδιά, που έφυγαν κυνηγημένοι από τον τόπο τους. Άλλοι από τον πόλεμο κι άλλοι από τη φτώχεια, αναζητώντας σωτηρία στην «πολιτισμένη Ευρώπη».

Συνέχεια
Προηγούμενο123...92Επόμενο Σελίδα 2 από 92

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

© 2012-2026 | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»