ΓΝΩΜΕΣ

του Ν.Σ.

Το 2001 ο Γεώργιος Πετράκης γυμναστής σε σχολείο της Ιεράπετρας βιάζει 14χρονη αθλήτριά του, η υπόθεση δεν βλέπει το φως της δημοσιότητας μέχρι και το 2012..

Όπου ο βιαστής έχοντας βαρύ βιογραφικό, με προϋπηρεσία στο γραφείο του κουμπάρου του και βουλευτή της ΝΔ Γιάννη Πλακιωτάκη δηλαδή στην αλητεία, προσχωρεί στην Χ.Α, παίρνει την θέση του διευθυντή σε εσπερινό λύκειο (!) της Ιεράπετρας και ξεκινάει να στρατολογεί ανήλικα και να κηρρύτει από τη θέση αυτή το ρατσιστικό μίσος, και την αγάπη του για τον ναζισμό. Για την οποία κιόλας καταγγέλλεται από τοπική ΕΛΜΕ.

του Γιώργου Τσιάκαλου

Χθες το απόγευμα στο ΚΤΕΛ Κηφισού είδα παρκαρισμένα δύο αυτοκίνητα της αστυνομίας δίπλα στην αποβάθρα των λεωφορείων που αναχωρούν για τη Θεσσαλονίκη. Με το που σταμάτησε το λεωφορείο, στο οποίο είχαμε επιβιβασθεί προηγουμένως στο Πεδίο Άρεως, μπήκε ένας αστυνομικός, κοίταξε τα πρόσωπα των επιβατών, σταμάτησε μπροστά σε δύο πολύ νεαρούς άνδρες που έμοιαζαν να είναι μετανάστες και ζήτησε την ταυτότητά τους. Αιτητές ασύλου ήταν, το γνώριζα, επειδή είχα δει ότι, για να κόψουν εισιτήριο στο πρακτορείο του Πεδίου Άρεως, έδειξαν προηγουμένως τα χαρτιά τους αποδεικνύοντας έτσι ότι νόμιμα μπορούσαν να ταξιδέψουν. Το ίδιο έκαναν και στον αστυνομικό, ο οποίος, αφού τα έλεγξε, τους κάλεσε να πάρουν τα πράγματά τους και να κατέβουν από το λεωφορείο.

Εκτός του αντισημιτισμού που ειναι κοσμοθεωρία, ο αντιτσιγγανισμός είναι ίσως ο πιο επικίνδυνος ρατσισμός στην Ευρώπη. Ο Σαλβίνι με αντιτσιγγανικό λόγο αναρριχήθηκε στην εξουσία και στη Βουλγαρία των ναζιστικών λάβαρων τα πογκρόμ σε καταυλισμούς Ρομα ειναι συνηθισμένα. Στην Ελλάδα των πρωτείων σε αντισημιτισμό και εθνική υπερηφάνεια τα στερεότυπα που δυσφημούν τους Τσιγγάνους ειναι βαθιά ριζωμένα. Και “ενταξει” ο ρατσιστικός όχλος να γενικεύει σύμφωνα με τα ναζιστική φυλετική θεωρία, όταν η σφαίρα προέρχεται απο όπλο Ρομά- έστω κι ηταν για γαμήλια τελετή- και να εξαπολύει πογκρόμ με την ανοχή της ΕΛ.ΑΣ. και την καθοδήγηση της χρυσης αυγης, αλλα να βρίσκει ευκαιρία να σηκώνει κεφάλι όταν υπάρχει δολοφονία Τσιγγάνου απο Έλληνα μπαλαμό, ε αυτό πάει πολύ!

του Αλέξη Λιοσάτου

Η θεωρία των δυο άκρων υπονοεί ότι υπάρχει ένα «καλό δημοκρατικό κέντρο». Και, συνήθως, αφού το δημοκρατικό κέντρο ακολουθεί την ατζέντα του ενός άκρου (των ναζί), συνήθως νομιμοποιεί το ένα άκρο και στρέφεται ενάντια στο άλλο (αριστερά, κίνημα κλπ).

Εγώ το βλέπω αλλιώς. Η θεωρία των άκρων πατάει στην πολιτική τοπογραφία: Αριστερά, κέντρο, δεξιά, άκρα αριστερά κλπ. Αυτό όμως μας κάνει να ξεχνάμε τι κρύβεται κάτω από αυτήν. Οι πολιτικές εκφράζουν ταξικά συμφέροντα. Ξεχνάμε ότι έχουμε ένα σύστημα που γεννά φτώχεια, φασισμό, πόλεμο, καταπίεση, αυτό το σύστημα λέγεται καπιταλισμός, κι αυτός τροφοδοτεί τους Ναζί. Αυτοί όλοι είναι η μια μεριά.

του Παντελή Μπουκάλα

Κάθε τόπος έχει τις ανάγκες του. Τις πραγματικές και τις φαντασιακές ή ψευδαισθησιακές. Τις μόνιμες και τις περιστασιακές. Ο δικός μας τόπος έχει αποκτήσει το συνήθειο να βάζει δίπλα στις πραγματικές του ανάγκες –αν όχι πάνω τους– τις πλασματικές, με κυριότερες δύο: την ανάγκη για θαύματα και την ανάγκη για ήρωες. Από θαύματα, άλλο τίποτε. Τουλάχιστον ένα κάθε μέρα, αν πιστέψουμε τα πρωτοσέλιδα των ροζ, κίτρινων ή κιτρινόμαυρων εφημερίδων που ειδικεύονται σ’ αυτόν τον παραθεολογικό τομέα. Πέφτει ένα ελικόπτερο, σκοτώνονται δύο ή τρεις και σώζεται ένας; «Θαύμα. Τον έσωσε η Παναγία». Πνίγονται ή απανθρακώνονται αρκετοί και σώζεται, πάλι, ένας; «Θαύμα. Τον έσωσε η Παναγία». Το γιατί η Παναγία θαυματουργεί μεροληπτώντας υπέρ του ενός και εγκαταλείποντας στη μοίρα του θανάτου τους άλλους, μένει ανεξήγητο. Ανελέητη η Θεοτόκος;

Παρακολουθούσα τη συνέντευξη ενός Γερμανού που μιλούσε για την τραυματική σχέση που είχε με τον πατέρα του, ο οποίος ήταν ναζί. Ο πατέρας μου, λέει, μου έδωσε δύο συμβουλές στη ζωή μου: Πρώτον, να μη φοράς ζώνη, μόνο τιράντες. Δεν φόρεσα ποτέ. Η άλλη συμβουλή ήταν «Όταν βλέπεις έναν άνθρωπο σε ένα χαντάκι, να μην απλώνεις το χέρι να βοηθήσεις, γιατί θα μπλέξεις». Ο πατέρας του δεν είχε μιλήσει ποτέ ανοιχτά για τη σχέση του με τον ναζισμό, αλλά θυμάται μέσα στο σαλόνι του σπιτιού τους να υπάρχει ένας χάρτης με τις κατακτήσεις του τρίτου Ράιχ. «Αυτό εμένα μου μοιάζει με υπερηφάνεια, τι λέτε;»

του Κωνσταντίνου Πουλή

Αυτή η λεπτομέρεια με τις τιράντες μού φάνηκε σαν μία πολύ χαρακτηριστική απαίτηση ενός τυραννικού ανθρώπου, που έχει μικρές εμμονές για το πώς πρέπει τα παιδιά του να διαχειρίζονται την καθημερινότητά τους: να μην τρως το μήλο με κανέλα, να μη διπλώνεις τα μανίκια, λεπτομέρειες. Όμως πιο σημαντική είναι η σχέση ανάμεσα στη ναζιστική ιδεολογία και τη συμβουλή προς το παιδί του να μην απλώσει το χέρι του να βοηθήσει, γιατί θα μπλέξει.

Χθες ένας οδηγός ταξί έδιωξε μια αιμόφυρτη γυναίκα από το ταξί του και την άφησε να πεθάνει. Μετά βγήκε χαρωπός στα κανάλια να διηγηθεί το περιστατικό. Πρώτα ήρθε το σοκ από την τόσο ανέμελη αφήγηση ότι μία γυναίκα του ζήτησε βοήθεια, εκείνος αρνήθηκε τη βοήθεια και μετά η γυναίκα ξεψύχησε. Με την ίδια ψυχραιμία που αφηγούνταν ο ιδιοκτήτης του μοιραίου οικοπέδου στο Μάτι ότι κάηκαν 30 άτομα μέσα στην αυλή του.

Το ζήτημα δεν ήταν ιδεολογικό μέχρι χθες, γιατί ο άνθρωπος αυτός δεν μας είπε τις πολιτικές του πεποιθήσεις, μας είπε μόνο ότι μπροστά σε μία αιμόφυρτη γυναίκα ούτε λίγο ούτε πολύ προτίμησε να μη λερώσει το ταξί του.

Σήμερα κάποιοι ανακάλυψαν ένα προφίλ στο facebook το οποίο, χωρίς να μπορώ να είμαι απολύτως βέβαιος, φαίνεται πάρα πολύ πιθανό να είναι το δικό του. Είναι ολόιδιο το πρόσωπο, τα γυαλιά και υπάρχουν όλα τα σύμβολα της νεοναζιστικής δεξιάς που θα ταίριαζαν με αυτό το προφίλ: οδυρμοί για τη Μακεδονία και ναζιστικά σύμβολα.

Εγώ δεν αρέσκομαι να γράφω ιστορίες για το απόλυτο κακό. Δεν επιθυμώ να διατρανώσω την ανθρωπιά μου συγκρινόμενος με έναν βελζεβούλ της κοινωνικής ζωής. Η ανακάλυψη παρόλα αυτά ότι ο οδηγός του ταξί είναι νεοναζί με οδήγησε σε μία σκέψη που εκτιμώ πως δεν είναι μόνο ηθικολογική. Κάθε φορά που ένας διευθυντής της Αίγλης Ζαππείου ισχυρίζεται ότι η Χρυσή Αυγή είναι ένα ακόμη πολιτικό κόμμα, εμείς θα μπορούμε να θυμόμαστε όχι σφραγίδες και κοινοβουλευτικά έδρανα, ούτε καν τον Λουκμάν και τον Φύσσα, αλλά μόνο αυτόν τον Έλληνα πατριώτη ταξιτζή που άφησε μία γυναίκα να πεθάνει προκειμένου να μην του λερώσει το ταξί.

Θυμάστε μήπως αυτή τη φράση του Ντοστογιέφσκι από το Υπόγειο, με τον άνθρωπο που λέει πως δεν πειράζει να καταστραφεί ο κόσμος, αρκεί να πιω το τσάι μου; Η ζωή είναι γεμάτη από αυτήν την απανθρωπιά, εκείνου που βάζει στο ζύγι την παρανυχίδα του με τον ξένο θάνατο και τραβάει το δαχτυλάκι του μην τυχόν και ενοχληθεί. Και το κάνει αυτό χωρίς ούτε καν να ιδρώσει, χωρίς να του περάσει από το μυαλό ότι την ώρα εκείνη χέζει πάνω στα ιερά και τα όσια τα οποία προσποιείται ότι πρεσβεύει όταν ανεβάζει σταυρούς και Παναγίες στο προφίλ του στο Facebook.

Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με το ρατσιστικό ή φυλετικό μίσος, αλλά νομίζω πως έχουμε να κάνουμε με μία θεμελιώδη και αναγκαστική προϋπόθεση αυτού του μίσους: Την απόλυτη έλλειψη οίκτου. Έχει εκτενώς μελετηθεί το γεγονός ότι το Ολοκαύτωμα θα ήταν αδύνατο χωρίς να μπορούν οι ναζί να βλέπουν τους Εβραίους ως αντικείμενα, να τους κάνουν σαπούνια και λάμπες, να ερευνούν πάνω τους τα όρια της αντοχής στο κρύο και τον πόνο, να κόβουν και να ράβουν τα χέρια τους ανάποδα, πειράματα που δεν θα μπορούσε να τα σκεφτεί κανείς, αν δεν ίσχυε πρώτα μία και μόνη προϋπόθεση: η έλλειψη οίκτου.

Δεν πρόκειται εδώ για το αν μπορεί κανείς να συναισθανθεί τον μακρινό πόνο, αλλά για το αν είναι διατεθειμένος έστω και να χαλάσει τη βολή του προκειμένου να απαλύνει τον ξένο πόνο. Δεν είμαι νομικός και φαντάζομαι ότι ο άνθρωπος αυτός δεν παραβίασε κάποιο νόμο, εξού και σε μία κίνηση μάλλον κωμικοτραγική το συνδικάτο των αυτοκινητιστών ταξί ζητάει να του αφαιρεθεί η άδεια ταξί. Η άδεια ανθρώπου θα έπρεπε να του αφαιρεθεί.

Το μίσος είναι κάτι που μπορώ ίσως να το κατανοήσω ευκολότερα. Εξάλλου ας μην ξεχνάμε πως ο φασίστας νιώθει πάντοτε διωκόμενος, ρητορεύει σαν να είναι εκείνος το θύμα και όχι ο θύτης της επίθεσης. Όμως η ολική απουσία του οίκτου είναι κάτι που πιο δύσκολα μπορεί να το χωρέσει ο νους μου. Αν προηγείται η ιδεολογία ή ο χαρακτήρας δεν το ξέρω και δεν νομίζω ότι έχει και νόημα να αναρωτιόμαστε. Μπορούμε όμως με σιγουριά να πούμε ότι αυτή η συνύπαρξη είναι εντελώς αναμενόμενη, διότι δεν είναι τυχαία, είναι οργανική.

Ο φίλος του κοσμηματοπώλη και ο ταξιτζής, το σκούπισμα του δρόμου μετά τη δολοφονία του Ζακ και τα αίματα της χτυπημένης γυναίκας: η καθαριότητα που σκεπάζει ό,τι πιο ρυπαρό μπορούμε να διανοηθούμε.

Πηγή:https://www.thepressproject.gr

SaveTheInternet blackout

    • Το blog καθώς και οι λογαριασμοί στα social media θα παραμείνουν σήμερα εκτός λειτουργίας σε διαμαρτυρία για τα υπό τροποποίηση Άρθρα 13 & 11 και την επικείμενη λογοκρισία από την Ε.Ε. #blackout21 #SaveTheInternet #saveYourInternet #CopyrightDirective

Διαβάστε εδώ για περισσότερες λεπτομέρειες

του Κωστή Παπαϊωάννου

Η δίκη της Χρυσής Αυγής είναι μια μεγάλη δίκη της νεότερης ελληνικής ιστορίας, μια από τις μεγαλύτερες της Μεταπολίτευσης, (ενδεικτικά δίκες Χούντας και βασανιστών, δίκη Κοσκωτά, δίκη 17 Νοέμβρη). Μια από τις μεγαλύτερες –ίσως η μεγαλύτερη- στην Ευρώπη δίκη νεοναζί μετά τον πόλεμο.

Η κ. Δήμητρα, το περίσσευμα, η αγάπη

► «Έμεινα μια βδομάδα στα παγκάκια με τα σκυλιά μου. Ήταν φρικτή εμπειρία. Για μεγάλο διάστημα μετά, ακόμα και το θρόισμα των φύλλων με τάραζε. Φοβήθηκα και για τη ζωή μου, είδα πολλά άσχημα πράγματα. Μια κυρία που ήταν πελάτισσά μου με βρήκε, κατάλαβε και μου είπε ότι η μητέρα της είχε μια αποθήκη στην πολυκατοικία όπου έμενε. Μου την πρόσφερε και έμεινα εκεί μαζί με τα σκυλιά μου. Έβαζα συνέχεια αγγελίες για οποιαδήποτε δουλειά, αλλά η ηλικία μου ήταν πάντα ανασταλτικός παράγοντας. Ένιωθα ότι περισσεύω στην ίδια μου τη ζωή και σκέφτηκα ότι πρέπει να πάψω να υπάρχω. Έκανα μια τρέλα, αλλά ευτυχώς με τράβηξε το σκυλί μου και με έσωσε. Εκεί κατάλαβα ότι δεν έχω το δικαίωμα να κάνω βλακείες.
Ένα πρωινό είδα σε μια εκπομπή τη «σχεδία». Πήγα στο σταθμό του μετρό στους Αμπελοκήπους, βλέπω μια πωλήτρια και, αφού αγόρασα το περιοδικό, τη ρώτησα. Πήρα τηλέφωνο και μου είπαν θα με ειδοποιήσουν. Πέρασε μια εβδομάδα αγωνίας μέχρι να ξεκινήσω. Είμαι στο περιοδικό από το τρίτο τεύχος. Μετά από ένα χρόνο, έπιασα το δικό μου σπίτι.
Όταν ξεκίνησα, ντρεπόμουν πάρα πολύ. Αυτό που έκανα στο δρόμο είχα την εντύπωση ότι δεν ήταν ορθόδοξο, ότι για τον κόσμο σημαίνει χλευασμός, περηφρόνηση. Βλέποντας, όμως, τη ζεστασιά και την εκτίμηση του κόσμου, πήρα ώθηση να συνεχίσω. Με ανεβάζει πολλές φορές, έστω κι αν δεν είμαι καλά ή πονάω.
Ο κόσμος σε αγαπάει όταν δει ότι τον προσέχεις και τον σέβεσαι, παίρνει δύναμη από σένα. Πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Υπάρχει και ο κόσμος που έχει τις πίκρες του, τα προβλήματά του, τις στενοχώριες του, αλλά αντιδρά βίαια».
Η κ. Δήμητρα, στα 70 της πια, είναι στη «σχεδία» μας από τον πρώτο καιρό. Κάποια στιγμή, μας έκανε την τιμή να μοιραστεί μαζί μας την προσωπική της ιστορία, ένα κομμάτι της ψυχής της. Και της δικής μας ψυχής.
Το πλήρες κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: http://shedia.gr/vendors/dhmhtra-piagkoy-65-etwn/
Πηγή:http://www.enallaktikos.gr

Σλάβενκα Ντράκουλιτς

Το Μουσείο Άννα Φρανκ (Anne Frank Museum), δηλαδή το σπίτι στο Άμστερνταμ όπου διέμενε η Άννα Φρανκ, είναι ένα από τα περισσότερο επισκεπτόμενα μουσεία της Ολλανδίας. Κάθε χρόνο, εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες περνούν απ’ αυτό και μπροστά στην είσοδό του έχει πάντα μια μεγάλη ουρά. Η επίσκεψη στο σπίτι, στο πίσω μυστικό δωμάτιο του οποίου κρυβόταν η οικογένεια της Άννας -η αδελφή της Margot, ο πατέρας της, η μητέρα και οι άλλοι τέσσερις Εβραίοι- πάντα προκαλεί στενοχώρια. Τρομάζει κανείς και μόνο στη σκέψη ότι σε εκείνο το μικρό χώρο ζούσαν τόσοι άνθρωποι, μέρα με τη μέρα, πάνω από δυο χρόνια, χωρίς τη δυνατότητα να βγουν έξω. 

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Έξω οι νεοναζί από τις γειτονιές μας. Αντιφασιστική Συγκέντρωση Διαδήλωση Παρασκευή 17/5, 17:00μμ πλ. Αγ. Γεωργίου, Κολωνός Προσυγκέντρωση, 4:30μμ σταθμός μετρό Κεραμεικός Την Παρασκευή 17 Μαΐου ο...