ΓΝΩΜΕΣ

Σκέψεις από την προχθεσινή μέρα (20/1) και τα εθνικιστικά συλλαλητήρια

Του Αλέξη Λιοσάτου
«Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη» (Μίλαν Κούντερα)
Το προχθεσινό εθνικιστικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα αποδεικνύει ότι ο ελληνικός εθνικισμός δεν είναι τόσο ισχυρός όσο θα θέλανε οι εκπρόσωποί του. Οι 60.000 σύμφωνα με την αστυνομία (και μάξιμουμ 100.000 διαδηλωτές, σύμφωνα με αρκετούς αυτόπτες μάρτυρες, νούμερο που δεν αλλάζει τα συμπεράσματα) αποτελεί α) αφενός αποκλιμάκωση του μακεδονοφάγου κλίματος και πράσινο φως στον Τσίπρα να ολοκληρώσει την ψήφιση της Συμφωνίας, έχοντας εξασφαλίσει «αντάρτες βουλευτές» άλλων κομμάτων και προβάλλοντας ως ο απόλυτος ηγεμόνας στο «προοδευτικό στρατόπεδο», ένα στοίχημα που είχε βάλει ο Τσίπρας και που δείχνει να κερδίζει. Ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο ευχαριστημένος μπορεί να είναι με το χθεσινό συλλαλητήριο και τη (μη) δυναμική του, β) αδυναμία του εθνικισμού να καθορίσει αποφασιστικά τις εξελίξεις ανατρέποντας την κυβέρνηση ή τη Συμφωνία.

της Νίνας Γεωργιάδου

Όταν ο χρυσός της Μακεδονίας, ξεπουλήθηκε στην Eldorado για ένα κομμάτι ψωμί, μαζί με την περιβαλλοντική ανασκολόπηση της Χαλκιδικής, πόσο μία και πόσο ελληνική ήταν η Μακεδονία;
Όταν οι ΜΑΤατζήδες σακάτευαν γέρους στις Σκουριές και μπούκαραν στα σπίτια, σαν στρατός κατοχής, πού είχες κρύψει τη σάρισα;

του Βασίλη Παπαστεργίου

Φυσικά και δεν θα κατέβω στο συλλαλητήριο. Όχι μόνο γιατί δεν μου αρέσει να συγχρωτίζομαι με χρυσαυγίτες ούτε γιατί δεν θέλω να τεθώ υπό την περιφρούρηση της “Πατριωτικής Ένωσης Ελληνική Λαϊκή Συσπείρωσις-ΕΛ.ΛΑ.Σ.” του κ. Οδυσσέα Τηλιγάδα, αν και νομίζω ότι αυτοί θα ήταν ήδη επαρκείς λόγοι για κάθε εχέφρονα άνθρωπο.

Εγώ δεν θα πάω για ένα άλλο λόγο. Γιατί δεν συμφωνώ με το αίτημά του.
Είμαι δηλαδή υπέρ της ονομασίας της γειτονικής μας χώρας με το όνομα Μακεδονία ή με μια σύνθετη ονομασία που θα περιέχει αυτό τον όρο.

της Νίνας Γεωργιάδου

Ο άγνωστος στρατιώτης είναι εντελώς άγνωστος και αδιάφορος για όσους πυροδοτούν τις πολεμικές μηχανές.
Είναι ένα σχήμα λόγου κι ένα πρόσχημα για τους πολεμοχαρείς κρετίνους, τους ψοφοδεείς υποκριτές, τους πονηρούς πατριδοκάπηλους.
Το «είσαι ο και λέγεσαι» είναι μόνο για τις πρωινές αναφορές πειθάρχησης των κατά παράταξη υποψήφιων νεκρών.
Μετά τη μάχη δεν είναι ο, ούτε λέγεται, είναι μόνο νεκρός

 

Τις απελπιστικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες που ζουν στη Μόρια καταγράφει σε επιστολή της στην Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ η Γερμανίδα συντονίστρια των Γιατρών Χωρίς Σύνορα στη Λέσβο Κόρντουλα Χέφνερ, σημειώνοντας τις ευθύνες της Γερμανίας και των άλλων ευρωπαϊκών χωρών για την κατάσταση.

Ενα πολύ δυνατό μάθημα ζωής είναι η ιστορία του Saki Jutt

Ο Saki Jutt έφτασε στην Ελλάδα από το Πακιστάν και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του ένας φίλος του πνίγηκε. Αν και έχει βιώσει δυσκολίες και ρατσισμό, παράλληλα, έχει δεχτεί πολλή αγάπη και αλληλεγγύη από τους ανθρώπους που συνάντησε. Εμαθε ελληνικά στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και δεν σταμάτησε ποτέ να διεκδικεί τα δικαιώματά του. Η αφήγησή του σε πρώτο πρόσωπο ρίχνει φως σε μια δυνατή ανθρώπινη ιστορία που μας μεταφέρει εικόνες και μνήμες από τις γιορτές στο Πακιστάν:

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που το πρώτο κομμάτι στη βασιλόπιτα ανήκε στον Ξένο. Ο Ξένος ήταν πρόσωπο ιερό. Ο Ξένος ήταν ο Χριστός, η Παναγία, ο Φτωχός. Ο Ξένος ήταν ο κυνηγημένος, ο βασανισμένος, ο κατατρεγμένος. Ο Ξένος ήταν αυτός που αναζητούσε μια πατρίδα, ένα κομμάτι γης να σταθεί όρθιος, λίγο χώμα να φυτέψει, ανθρώπους να μιλήσει, αγκαλιές να κουρνιάσει.

Παππούδες και γιαγιάδες πρόσφυγες, κουβαλούσαν μαζί τους τις πατρίδες. Μα πάνω από όλα κουβαλούσαν τον Ξένο μέσα τους. Αυτόν που η νέα πατρίδα τους φόρεσε στολή. Ήταν οι παστρικιές, οι τουρκόσποροι, οι αγέλες όπως τους περίγραφε ο Βλάχος στη Καθημερινή, τα κίτρινα περιβραχιόνια, που απαιτούσε ο Κρανιωτάκης του Πρωινού Τύπου να φορούν, για να τους διακρίνουν και να τους αποφεύγουν οι Έλληνες. Κουβαλούσαν τις εντολές Στεργιάδη «να μείνουν εκεί γιατί αν πάνε στην Ελλάδα θα ανατρέψουν τα πάντα».

Το ιστορικό δίλημμα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» που έθεσε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, με έμφαση στο διαζευκτικό «ή», ήταν το αντικείμενο της δωδέκατης ετήσιας διάλεξης του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς, με ομιλητή τον Γαλλοβραζιλιάνο κοινωνιολόγο και φιλόσοφο, Μικαέλ Λεβί, στο Ινστιτούτο Γκαίτε και θέμα «Το μέλλον ως ανοιχτό ερώτημα στην Ρόζα Λούξεμπουργκ: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, διεθνισμός ή εθνικισμός». 

του Παντελή Μπουκάλα

Σοβαρά; Ενας άνθρωπος που διδάσκει ρητορική, πώς να μιλάτε καθαρά, πώς να μιλάτε νηφάλια κ.τ.λ., αδυνατεί να προφέρει σωστά το όνομα του Γιάννη Αντετοκούνμπο, που το έμαθαν πια όλα τα πιτσιρίκια, Ελληνάκια και Αμερικανάκια, μαγεμένα από τα κατορθώματα του Greek Freak; Σοβαρά; Ενας άνθρωπος που δεν του ξεφεύγει τίποτε, άφησε να του ξεφύγει το όνομα ενός μπασκετμπολίστα που έγινε δεκτός στο Μέγαρο Μαξίμου, στις 2 Ιουλίου 2013, από τον τότε πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά; «Τιμάς τα ελληνικά χρώματα» του είχε πει ο κ. Σαμαράς, έστω με εθνική υποκρισία και ιδιοτέλεια, αφού ως αρχηγός της Ν.Δ. ήταν σφοδρός πολέμιος του νόμου περί ιθαγένειας. Τι ήταν τότε ο άνθρωπός μας που δεν μπορεί να πει «Αντετοκούνμπο» και λέει «Ακενοτούμπο»; Υπουργός του κ. Σαμαρά. Και της Υγείας. Δέκα ημερών υπουργός. Από τις 25 Ιουνίου 2013. Και παρακολουθούσε ευλαβικά ό,τι έλεγε ο πολιτικός προϊστάμενος και ευεργέτης του. Του ξέφυγε η υποδοχή στο Μαξίμου;

της Βάλιας Τσιριγώτη

«Tα βιασμένα κορίτσια δεν είναι μόνο σεξ χωρίς συναίνεση. Είναι πνιγμός πριν τη διείσδυση χωρίς διείσδυση, είναι βιασμένα από σχόλια νεκρικά «πως τις κανόνισαν». Τα βιασμένα κορίτσια συχνά αλλάζουν όνομα. Κάποτε τα λένε Έλενα με άλλο μήνα και χρονιά, άλλοτε Αμάρυνθο και Ρόδο κι άλλοτε τα κουβαλούν στη γλώσσα αντί με όνομα, με νούμερο: 4χρονη, 10χρονη,17χρόνη χωρίζονται σε ανήλικα και ενήλικες, μεγαλώνουν και γίνονται «η 23χρονη», η «35χρονη», ένας ακόμα αριθμός.