του Κώστα Ζαφειρόπουλου
του Άρη Χατζηστεφάνου
Η «σημαιοφόρος με το καρπούζι», η 14χρονη μαθήτρια Μ. που παρήλασε με το σύμβολο του παλαιστινιακού αγώνα μαζί με άλλες δύο συμμαθήτριές της, μιλάει στην «Εφ.Συν.» για την επιλογή της, τη χαρά και περηφάνια που έδωσε σε γονείς, καθηγητές και πολίτες και για τους κακεντρεχείς δήθεν πατριώτες που ξέρουν μόνο να μισούν
του Χρήστου Λάσκου
Ο τίτλος του σημερινού μου σχολίου είναι αναμφισβήτητα προκλητικός, ακόμα και στα «προοδευτικά» συμφραζόμενα της εποχής μας. Ακου κάτω η πατρίδα!
Έγινε αντιρρησίας συνείδησης, γιατί πιστεύει ότι ο στρατός είναι μια δοξολογία εκμηδένισης του άλλου. Άφησε τη Θεσσαλονίκη επειδή τον έπνιγε ο εθνοφασισμός της. Στην Αντίς Αμπέμπα υιοθέτησε την κόρη του, Αργκάνε.
του Απόστολου Λυκεσά
ρατσισμός ποτέ δεν αστειεύεται. Υποτίθεται ότι αυτό θα είχε γίνει συνείδηση στον τόπο μας μετά τη φονική χρυσαυγίτικη επέλαση της περασμένης δεκαετίας. Κι όμως, επανεμφανίζεται υποδυόμενος τη νομιμότητα, ακόμη και τα παιδικά παιχνίδια. Δύο περιστατικά των τελευταίων ημερών ήρθαν να μας το θυμίσουν με ένταση.
Πως οι δομικές αυθαιρεσίες αποτυγχάνουν να προστατεύσουν τους ανιθαγενείς
του Παντελή Μπουκάλα
της Άντλα Σασάτη
Το Σχέδιο Νόμου για τη Μετανάστευση που συζητείται αύριο στην ολομέλεια της Βουλής σηματοδοτεί μια επικίνδυνη μετατόπιση της ελληνικής μεταναστευτικής πολιτικής: από τη διοικητική διαχείριση της μετανάστευσης προς την ποινικοποίηση της παρουσίας μεταναστών στη χώρα. Αυτή η κατεύθυνση δεν φέρνει ούτε τάξη, ούτε ασφάλεια, ούτε κοινωνική συνοχή· οδηγεί σε περιθωριοποίηση, αβεβαιότητα, ανασφάλεια και αστάθεια.
του Νίκου Κοσμίδη
Προηγούμενο
