ΓΝΩΜΕΣ

Πρέπει επιτέλους να διατυπωθεί με σαφήνεια η κοινωνία στην οποία θα μπορεί να αυτοπραγματωθεί ο άνθρωπος, αλλά ταυτοχρόνως να ειπωθεί ρητά ότι χρειάζονται πολλά χρόνια γι’ αυτή τη μετάβαση, δύσκολα χρόνια, στα οποία ο άνθρωπος πρέπει να αλλάξει αλλάζοντας ταυτοχρόνως την ίδια την κοινωνία. Δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη τα πράγματα όταν οι ταξικές κοινωνίες υπάρχουν εδώ και 5.000 χρόνια. Όμως αυτός ο δρόμος είναι αναγκαίος γιατί ο άλλος σημαίνει χάος και καταστροφή.

Συνέντευξη του Θάνου Μικρούτσικου στην εφημερίδα “Χαραυγή” και την Ελένη Κωνσταντίνου, όπου ο συνθέτης μιλάει για την ιδιαίτερη σχέση του με την Κύπρο και το ΑΚΕΛ, τη μάχη του με την επάρατη νόσο, την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, την έννοια της επιτυχίας και τη σύνδεσή της με το χρόνο και τη διάρκεια.

Αύριο Δευτέρα θα βρεθείτε στην Κύπρο, όπου θα συναντήσετε φίλους σε μια συναυλία που διοργανώνει το ΑΚΕΛ προς τιμή σας. Με ποια συναισθήματα δεχτήκατε την πρόσκληση αυτή και τι σημαίνει για εσάς;

Η σχέση μου με την Κύπρο και το λαό της έρχεται από πολύ μακριά. Ήταν στο 1956 στην Πάτρα. Ήμουν 9 χρόνων και συμμετείχα σε διαδήλωση στο προξενείο της Μεγάλης Βρετανίας μέχρι το κόκαλο από τα νερά που έριξαν τα πυροσβεστικά για να μας διαλύσουν. Ήταν η πρώτη μου διαδήλωση. Το 1978 έδωσα μια συναυλία στην Κωνσταντινούπολη με αφορμή τα 15 χρόνια από το θάνατο του Ναζίμ Χικμέτ. Μπήκα σε ένα ταξί και στο πίσω μέρος είδα μια αφίσα της Κύπρου και τη φράση στα τούρκικα γραμμένη: “Πωλούνται οικόπεδα στην Κύπρο”. Σοκ!

Και η θλίψη μου αλλά και η οργή μου τεράστια, όταν το 1995 ως Υπουργός Πολιτισμού της Ελλάδας ξεπερνώντας τα πρωτόκολλα περιδιάβαινα ολόκληρη νύχτα την πράσινη γραμμή στη Λευκωσία. Μια πόλη, μια χώρα, χωρισμένη στα δύο.

Με το ΑΚΕΛ η σχέση μου έχει επίσης βάθος χρόνου. Η πρώτη συναυλία που έδωσα στην Κύπρο πριν 40 χρόνια διοργανώθηκε από την ΕΔΟΝ κι από τότε πολλές συναυλίες μου έγιναν είτε από το ΑΚΕΛ είτε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ της ΕΔΟΝ. Βεβαίως στην Κύπρο έχω δώσει πάνω από 100 συναυλίες σε θέατρα, μουσικές σκηνές, σε μεγάλους ανοιχτούς χώρους και χιλιάδες Κύπριοι κάθε ηλικίας έχουν επικοινωνήσει κι έχουν αγαπήσει τη μουσική και τα τραγούδια μου. Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς γι’ αυτό.

Αλλά το ΑΚΕΛ έχει και θα έχει πάντα θέση στην καρδιά μου. Και αυτή η συναυλία που διοργανώνει προς τιμή μου με συγκινεί ιδιαίτερα, γιατί θα είναι η τελευταία συναυλία που δίνω στην Κύπρο. Έτσι κλείνω αυτό το ταξίδι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Πριν από ένα χρόνο και κάτι η ζωή σας άλλαξε ξαφνικά. Παρακολουθώντας διάφορες τοποθετήσεις σας για το θέμα της υγείας σας φαίνεται μια δύναμη με την οποία αντιμετωπίζετε τον καρκίνο. Πόσο σημαντική είναι αυτή η προσέγγιση;

Τη ζωή μου την έζησα μαχητικά και δυνατά. Είτε στη μουσική μου, είτε στην προσωπική μουη ζωή, είτε στην κοινωνική χειρονομία μου. Δε θα μπορούσα να εκλιπαρήσω κάποιον για να με βοηθήσει (ποιον άλλωστε;). Αντιμετωπίζω τον καρκίνο στα ίσια. Χωρίς φόβο. Με δύναμη. Συνομιλώ μαζί του και του λέω “τα έβαλες με λάθος άνθρωπο”. Ξέρω, είναι ύπουλος και αυτόνομος αλλά δεν το βάζω κάτω. Με τη βοήθεια σπουδαίων γιατρών και της επιστήμης που συνεχώς προοδεύει, πορεύομαι όρθιος. Δεν κοιτάω στατιστικές. Αυτές είναι χρήσιμες για τους γιατρούς αλλά ο κάθε άνθρωπος είναι μια μοναδική περίπτωση. Το έχω αποφασίσει. Εγώ θα ταλαιπωρήσω τον καρκίνο κι όχι αυτός εμένα. Μέχρι τέλους.

Έχουν αλλάξει οι προτεραιότητές σας;

Οι προτεραιότητές μου έχουν ως ένα βαθμό αλλάξει. Συνεχίζω να εργάζομαι καθημερινά, αλλά όχι με την παλιότερη ένταση. Δεν μπορώ να κάνω μεγάλους προγραμματισμούς που απαιτούν ιδιαιτέρως στη μουσική πολύ χρόνο για να πραγματοποιηθούν. Μελετάω όμως πολύ. Μαθαίνω με τη γυναίκα μου ισπανικά και ξαναδιαβάζω τον αγαπημένο μου Μέγα Παραμυθά, τον Κάρολο Μαρξ. Ονειρεύομαι ταξίδια.

Παρατηρείται μια άνοδος της ακροδεξιάς και των εθνικιστών στην Ευρώπη. Πόσο σας ανησυχεί αυτό; Η Αριστερά μπορεί να δώσει απαντήσεις;

Η ακροδεξιά ήταν πάντοτε η χρυσή εφεδρεία του καπιταλιστικού συστήματος που με την ανοχή του παρουσιάζεται ως αντισυστημική. Λόγω του χαμηλού επιπέδου πολιτικής συνείδησης του μέσου πολίτη, που βεβαίως προέρχεται από τον καθημερινό βομβαρδισμό που υφίσταται απ’ όλα τα ΜΜΕ που στηρίζουν το σύστημα, αυτός ο πολίτης βλέπει την ακροδεξιά ως λύση στο αδιέξοδο και στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού.

Γιατί δεν βλέπει την Αριστερά; Αφενός γιατί πολλές φορές -το έχουμε δει αυτό τα τελευταία 50 χρόνια στην Ευρώπη- κόμματα της Αριστεράς που ξεκίνησαν από ριζοσπαστικές θέσεις, κυνηγώντας το εφικτό, ενσωματώθηκαν στο σύστημα κι αφετέρου γιατί μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού η Αριστερά δεν διατύπωσε εκ νέου ένα όραμα για την κοινωνία που θέλουμε να πάμε.

Πρέπει επιτέλους να διατυπωθεί με σαφήνεια η κοινωνία στην οποία θα μπορεί να αυτοπραγματωθεί ο άνθρωπος, αλλά ταυτοχρόνως να ειπωθεί ρητά ότι χρειάζονται πολλά χρόνια γι’ αυτή τη μετάβαση, δύσκολα χρόνια, στα οποία ο άνθρωπος πρέπει να αλλάξει αλλάζοντας ταυτοχρόνως την ίδια την κοινωνία. Δεν αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη τα πράγματα όταν οι ταξικές κοινωνίες υπάρχουν εδώ και 5.000 χρόνια. Όμως αυτός ο δρόμος είναι αναγκαίος γιατί ο άλλος σημαίνει χάος και καταστροφή.

Για έναν καλλιτέχνη του δικού σας μεγέθους τι είναι η επιτυχία και πώς τη μεταφράζετε;

Η επιτυχία έχει άμεση σχέση με το χρόνο. Αν το έργο σου αντέξει στο χρόνο και αγαπηθεί τουλάχιστον από δύο γενιές, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για επιτυχία. Κι αν εν ζωή αγαπηθείς ουσιαστικά από τον κόσμο, τότε δεν έχει νόημα να μιλάς για επιτυχία αλλά για συγκίνηση και μεγάλη ευτυχία.

Πηγή:http://www.katiousa.gr

Ο Μάριο Μπαλοτέλι μέσω του Instagram προκαλεί όλους εκείνους που τον προσβάλλουν στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης: «Πες μου τα πράγματα κατά πρόσωπο και όχι πίσω από την πλάτη». Και ξεσπά ο επιθετικός της Νις: «Εσείς οι ρατσιστές αξίζετε μόνο ένα πράγμα. Να ζείτε μια ζωή μόνοι χωρίς κανένας να σας σκέφτεται και μια μέρα κανείς να μην σας θυμάτε. Ειστε η άρρωστη πλευρά του κόσμου», έγραψε ο Ιταλός ποδοσφαιριστής στο Instagram, απαντώντας στις προσβολές που εκτόξευσαν εναντίον του στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. «Πες μου τα πράγματα κατά πρόσωπο, όχι μέσω της οθόνης του υπολογιστή ή του τηλεφώνου», γράφει σκληραίνοντας τη στάση του ο Μπαλοτέλι.

Ο ποδοσφαιριστής, όταν έπαιζε στην Ιταλία είχε γίνει θύμα ρατσιστικών επιθέσεων σχεδόν σε όλα τα γήπεδα της Ιταλίας, αφού είχε μπει στο στόχαστρο των νεοφασιστών της Forza Nuova: «Γεννήθηκα στην Ιταλία, μεγάλωσα στην Ιταλία και ποτέ δεν ήμουν στην Αφρική. Δυστυχώς είναι κακό να αποκτάς την ιθαγένεια στα 18 χρόνια σου. Από μικρός πέρασα δύσκολα χρόνια. Δεν είμαι πολιτικός, δεν είναι στις προτιμήσεις μου. Κάνω μια έκκληση στην ιταλική Πολιτεία γιατί σε αυτή την περίπτωση νομίζω ότι πρέπει να αλλάξει ο νόμος. Ναι, θα ήθελα να κάνω μια έκκληση για αυτό».

Και πρόσθεσε: «Υπάρχουν ρατσιστές και πρέπει να απομονωθούν γιατί είναι φορείς μιας σάπιας σκέψης, μεσαιωνικής. Εγώ είμαι Ιταλός, γεννήθηκα εδώ από γονείς Γκανέζους και το αισθάνομαι εκατό τοις εκατό. Αλλά σύμφωνα με το νόμο έγινα Ιταλός στα 18 χρόνια μου. Αυτός που θέλει να με βλέπει ως μαύρο, είναι γιατί θέλει να με βλέπει ως διαφορετικό. Γι΄ αυτό πρέπει να είμαστε έτοιμοι να καταγγείλουμε όλες τις μορφές διακρίσεων εναντίον μας. Είμαστε όλοι ίσοι. Θα το λέω στα παιδιά μου και στα εγγόνια μου».

Πηγή: https://m.tvxs.gr

Από τον Λογαριασμό της Έρης Ελευθερίας Ρίτσου στο Facebook

 Το 1970 δίνεται άδεια στον Ρίτσο να ταξιδέψει από τη Σάμο, όπου βρισκόταν σε κατ’ οίκον περιορισμό, στην Αθήνα.
Στο Καρλόβασι όπου ζούσαμε περνούσε τις διακοπές του και ο Μιχάλης Περατικός, που την εποχή εκείνη ήταν γραμματέας, αν δεν κάνω λάθος, του συλλόγου Ελλήνων εφοπλιστών στο Λονδίνο. Ο Περατικός ήταν άνθρωπος που αγαπούσε τις τέχνες και εκτιμούσε ιδιαίτερα το έργο του πατέρα μου. Με πρωτοβουλία και ενέργειες του λοιπόν ήρθε για τον Ρίτσο μια πρόσκληση να πάρει μέρος ως τιμώμενο πρόσωπο στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης του Λονδίνου, μαζί με τον Πάμπλο Νερούδα.

Η πρόσκληση μεταφέρθηκε στους δικτάτορες από τον Σύλλογο Ελλήνων Εφοπλιστών και φυσικά μια τέτοια πρόταση που έρχεται μέσω τέτοιας οδού δεν θα μπορούσαν να αρνηθούν να την εξετάσουν.

Έτσι, ο Ρίτσος παίρνει άδεια να ταξιδέψει στην Αθήνα, όπου ο Στυλιανός Παττακός τον καλεί στο γραφείο του για να του κάνει συστάσεις, τί πρέπει να πει στο Λονδίνο εάν ερωτηθεί για την κατάσταση στην Ελλάδα. Ο Παττακός θεωρούσε τον εαυτό του μέγα θεωρητικό και φιλόσοφο και έπηξε τον πατέρα μου στις μπούρδες στην προσπάθειά του να τον αποτρέψει από το να καταφερθεί κατά της Χούντας. Ο Ρίτσος του είπε πως αν ερωτηθεί, θα πει απλώς την αλήθεια.
-Και ποιά είναι η αλήθεια κύριε Ρίτσο; τον ρώτησε ο Παττακός.
-Αυτή που πολύ καλά γνωρίζετε, Πως στην Ελλάδα υπάρχει μια στυγνή στρατιωτική δικτατορία.

Κατόπιν τούτου ο Ρίτσος πήρε το δρόμο για Πειραιά, τμήμα μεταγωγών, Καρλόβασι, και οι διοργανωτές στο Λονδίνο πήραν την απάντηση πως ο Ρίτσος αρνείται να ταξιδέψει.

Περιττό να πω πως ο πατέρας μου άκουγε “Παττακός” και του σηκωνόταν η τρίχα κάγκελο, ενθυμούμενος το θράσος και τις φιλοσοφικές μπούρδες του ανόητου φασιστοδικτατορίσκου.

Πηγή:https://info-war.gr

 

 

Η πολιτική της Ευρώπης Φρούριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχε ως αποτέλεσμα να χτιστούν τείχη συνολικού μήκους 1.000 χιλιομέτρων μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, αναφέρει σε έκθεση του το ίδρυμα ερευνών Transnational Institute.

Τα τείχη της ΕΕ ήταν δύο τη δεκαετία του ’90 ενώ σήμερα έχουν φτάσει τα 15. Σύμφωνα με πρόσφατους υπολογισμούς η πολιτική της Ευρώπης Φρούριο έχει κοστίσει τη ζωή 34.000 ανθρώπων ενώ 3.915 σκοτώθηκαν μόνο το 2017.

Πώς μπόρεσε σ’ αυτόν τον ελάχιστο σαν αυλή χώρο να αναπτυχθεί τόση βία, να ξεδιπλωθεί τόση βαρβαρότητα, αναρωτιέται η συγγραφέας Μάρω Δούκα και παραθέτει ποίημα του Τέλλου Φίλη για τον φασισμό.

Η ανάρτηση της συγγραφέως

Τριτόκλιτη στα Εξάρχεια η Γλάδστωνος, στενός πεζόδρομος με τα τραπεζάκια έξω. Πήγα σήμερα, πρώτη φορά, και στάθηκα μπροστά στα κατεβασμένα ρολά του χρυσοχοείου.

Συγκινημένη; Αποσβολωμένη θα ήταν το σωστό.

Πώς μπόρεσε σ’ αυτόν τον ελάχιστο σαν αυλή χώρο να αναπτυχθεί τόση βία, να ξεδιπλωθεί τόση βαρβαρότητα.

Ναι, για τον Ζαχαρία Κωστόπουλο, τον περφόρμερ Ζακ, την έξοχη περσόνα Zackie Oh, μιλάω πάλι. Και λέω από μέσα μου σαν ξόρκι το ποίημα του Τέλλου Φίλη:

Ο φασισμός δεν είναι λέξη,

δεν είναι επιθετικός προσδιορισμός

δεν περιέχει ουσιαστικό στη σύνταξή του

ο φασισμός είναι η στάση σου

η απουσία σου

και κυρίως η σιωπή σου στην αληθινή ζωή.

Πηγή:http://www.efsyn.gr

Οι άνθρωποι των συνόρων θα έπρεπε να είμαστε οι πρώτοι που απαξιώνουμε και απορρίπτουμε την έννοια των «συνόρων», διότι εξαιτίας αυτών υποφέραμε.

Φωτογραφία: Nick St. Oegger, από το άρθρο «Φωτογραφίες της Σύγχρονης Αλβανίας, μιας Χώρας Όπου τα Όνειρα δεν Γίνονται Πραγματικότητα»

Προχθές, 28 Οκτωβρίου, ένας άνδρας έπεσε νεκρός στο Βουλιαράτι, ένα χωριό που βρίσκεται ελάχιστα χιλιόμετρα από τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Οι πληροφορίες που έχουν γίνει μέχρι τώρα γνωστές από τα αλβανικά και ελληνικά Μέσα, αναφέρουν πως ο άνδρας είχε φτάσει στο χωριό στις 2 Οκτωβρίου και πως μέχρι προχθες τριγυρνούσε με μια στρατιωτική παραλλαγή γεμάτη ελληνικά εθνόσημα επάνω της. Άλλες πληροφορίες αναφέρουν πως πήγε μόνος του και στόλισε με ελληνικές σημαίες τα χωριά που αποκαλούνται «μειονοτικά», ενώ σε ένα βίντεο που δημοσιεύτηκε χθες από την αλβανική τηλεόραση απεικονίζεται να ανοίγει πυρ έξω από ένα καφενείο του χωριού.

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Καναδικές εταιρείες, πολιτικοί στις ΗΠΑ αλλά και η δεξιά αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα βρίσκονται ανάμεσα σε όσους πανηγυρίζουν για την αναρρίχηση του φασίστα, ομοφοβικού και ακραία νεοφιλελεύθερου Ζαΐρ Μπολσονάρο, στην προεδρία της Βραζιλίας.

Καθώς η μεγαλύτερη οικονομία της Νότιας Αμερικής περνά στα χέρια ενός ανθρώπου, τον οποίο αρκετοί συγκρίνουν με τον δικτάτορα Πινοσέτ της Χιλής, ξένες εταιρείες τρίβουν τα χέρια τους για τις δυνατότητες «επενδύσεων» στον Αμαζόνιο. Σε πολιτικό επίπεδο πολλοί έχουν λόγους να πανηγυρίζουν για την ολοκληρωτική διάλυση των αριστερών ή έστω προοδευτικών κυβερνήσεων της Νότιας Αμερικής.

Δημοσιεύουμε ένα εκτεταμένο απόσπασμα από κείμενο της γερμανικής οργάνωσης «Τάξη εναντίον Τάξης», για τη μεγάλη αντιρατσιστική-αντιφασιστική διαδήλωση , το Σάββατο στις 13 Oκτώβρη:
250.000 διαδηλωτές με το κίνημα #Unteilbar («Αδιαχώριστοι»). Χθες στους δρόμους, αύριο στις επιχειρήσεις και τα εργοστάσια!
Στις 13/10, σχεδόν 250.000 άνθρωποι στο Βερολίνο βγήκαν στους δρόμους ενάντια στην άνοδο της ακροδεξιάς.
Το παρόν έδωσαν συνδικάτα κι εργαζόμενοι από αρκετούς κλάδους- στέλνοντας μήνυμα για τις επόμενες μάχες. Κανείς δεν περίμενε τόσους πολλούς ανθρώπους, μετά τις 50.000 κόσμου στη διαδήλωση στο Μόναχο και τις 35.000 στη διαδήλωση «Ερχόμαστε Ενωμένοι» στο Αμβούργο.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Αύριο Πέμπτη 21/02 στις 1μμ συγκέντρωση διαμαρτυρίας και συνέντευξη τύπου μπροστά στο ΑΤ της Ομόνοιας Στις 8 Φλεβάρη, ο Εμπουκά, μετανάστης από την Νιγηρία, σύζυγος...