Με αφορμή τις φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 44 στην Καισαριανή και οι οποίοι ήταν πολιτικοί κρατούμενοι που παραδόθηκαν στις κατοχικές δυνάμεις από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, δεν μπορούμε να σιωπούμε άλλο μπροστά σε μια ιστορική και παιδαγωγική στρέβλωση που αναπαράγεται κάθε χρόνο στη σχολική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου.
Δεν μπορεί το όνομα του Ιωάννη Μεταξά να παρουσιάζεται ως συνώνυμο του ΟΧΙ, με παιδάκια δημοτικού να συμμετέχουν σε θεατρικές παραστάσεις ντυμένα στρατιωτικά στο ρόλο του Μεταξά – σωτήρα και μεγαλύτερων ηλικιών μαθητές να ακούνε για την ηρωική στάση του δικτάτορα.
Αυτό συνιστά ιστορική ανακρίβεια, αλλά και επικίνδυνο εξωραϊσμό της δικτατορίας και του φασισμού.
Καταρχάς, και μιλώντας καθαρά ιστορικά, ο Μεταξάς δεν είπε ποτέ «ΟΧΙ». Όταν του παραδόθηκε το τελεσίγραφο από τον Ιταλό πρέσβη, η απάντησή του -σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές- ήταν στα γαλλικά «Alors c’ est la guerre», δηλαδή «Λοιπόν, έχουμε πόλεμο».
Το ΌΧΙ ήταν η αυθόρμητη -αρχικά- απάντηση του ελληνικού λαού και όχι η διαταγή ενός δικτάτορα.
Ενός δικτάτορα που είχε επιβάλει το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, δηλαδή ένα καθεστώς με: διώξεις πολιτικών αντιπάλων, φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια,
απαγόρευση κομμάτων και συνδικάτων, ένα καθεστώς που είχε μετατρέψει την Ελλάδα σε κράτος «αντικομμουνιστικό, αντικοινοβουλευτικό και ολοκληρωτικό», σύμφωνα με τα δικά του λόγια.
Οι 200 της Καισαριανής δεν είναι μια μακρινή εικόνα του παρελθόντος, αλλά η υπενθύμιση ότι ο φασισμός – είτε με γερμανική μπότα είτε με εθνικόφρονα μανδύα- γεννά θάνατο.
Ως εκπαιδευτικοί έχουμε ευθύνη να μη συμμετέχουμε σε αυτήν τη στρέβλωση, αλλά και ως γονείς να μη συναινούμε με τη σιωπή μας.
Το ΟΧΙ ανήκει στον λαό, στην Εθνική Αντίσταση, στους εκτελεσμένους και σε όσους πάλεψαν για Ελευθερία και Αξιοπρέπεια και το πλήρωσαν με τη ζωή τους.
Aντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας
19
