ΕΝΤΥΠΑ

C9sCQLuXsAAsMFkΓράφει η Μάρω Κώνστα

Ένα πορτρέτο είναι η αφορμή για να γραφτεί το βιβλίο, του οποίου η συγγραφέας είναι ταυτόχρονα και λογοτεχνικός χαρακτήρας.

Οι σιωπηλές γυναίκες είναι οι ηρωίδες του βιβλίου της Αργυρώς Μαντόγλου: :»Σώμα στη βιτρίνα».

Οι γυναίκες της Κόκκινης Συνοικίας του Άμστερνταμ το 1664 και το 2014.

Ένα ιστορικό μυθιστόρημα, ένα μεταφυσικό και ταυτόχρονα ένα ψυχολογικό θρίλερ, για τη σχέση του ατόμου με την εποχή του.

Ποιών ατόμων;

1Απόσπασμα από το (από τις εκδ. ΚΨΜ) βιβλίο του Τάσου Θεοφίλου: 32 βήματα(ανταποκρίσεις από το σπίτι των πεθαμένων):
«Υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα που δημιουργεί η φυλακή και δεν υπάρχει έξω. Μια παλίρροια που δημιουργούν η στέρηση της ελευθερίας, η απελπισία, οι τοίχοι, τα σύρματα, η συνεχής πειθάρχηση, ο συνεχής έλεγχος, η αναγκαστική συμβίωση, η μονοτονία, η συνεχής διεκδίκιση του χώρου, η μόνιμη αναμονή για κάτι, η συνεχής τήρηση λεπτών ισορροπιών, το προγραμμα της φυλακής, η νοσταλγία, η ελπίδα. Το ύπουλο και διαρκές βασανιστήριο του εγκλεισμού. Και οι μέρες περνάνε, τα χρόνια περνάνε. Η φυλακή είναι αναμονή συσσωρευμένη, δυστυχία συσσωρευμένη, αδικία συσσωρευμένη. Ατυχία, σαδισμός, καταπίεση, απαγόρευση, πειθαναγκασμός συσσωρευμένα. Άγχος, αγωνία, μυική μάζα, αναστεναγμοί, ένταση, εντολές, απόγνωση, μοναξιά, εγκατάλειψη, γροθιές στο σάκο, ψυχοφάρμακα, επαναλήψεις με την μπάρα, τηλε’οραση, λαϊκοπόπ τραγούδια, πάνω κάτω στο μονόζυγο, πάνω κάτω στο δίζυγο, υπομονή, ανούσιες συζητήσεις σε σπαστά ελληνικά. Όλα συσσωρευμένα.

Screen Shot 2017-06-11 at 9.59.50 PM

Το βιβλίο του Χάιντς Χέγκερ για τις θηριωδίες των ναζί έχει εμπνεύσει θεατρικά έργα και ταινίες, όπως το περίφημο «Βent», που ανέβηκε και στην Ελλάδα

Ο Αυστριακός Γιόζεφ Κ., από τους λίγους ομοφυλόφιλους που επέζησαν από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης (1939-1945), μετά από είκοσι χρόνια έσπασε τη σιωπή του και κατήγγειλε δημόσια τους βασανισμούς και την εξόντωση των ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών από τους ναζιστές του Χίτλερ.

Το 1965 υπαγόρευσε το κείμενο της προσωπικής του εμπειρίας στον Χάιντς Χέγκερ για να γίνει το βιβλίο «Οι άντρες με το ροζ τρίγωνο». Μία από τις ελάχιστες μαρτυρίες για το θέμα του ολοκαυτώματος των ομοφυλόφιλων, που πολλές πτυχές του παρέμεναν άγνωστες μέχρι πρόσφατα.

Screen Shot 2017-05-09 at 9.48.07 AMΑπό το ρεπορτάζ του http://www.pelop.gr

Ιστορίες τρόμου, αβάσταχτου πόνου και θλίψης που δεν αντέχει κανείς να παρακολουθήσει στο κινηματογραφικό πανί, πόσω μάλλον να της ζήσει. Αλλά και ιστορίες ευγνωμοσύνης και ελπίδας.

Αλλάζαμε τόπους στον ίδιο μας τον τόπο
«Γεννήθηκα σ’ ένα χωριό του Αφγανιστάν που ονομάζεται Ζερικό – τώρα μου είπαν ότι στα Eλληνικά σημαίνει «κάτω από το βουνό». Είμαι δεκατριών ετών. Πιο μικρός δεν καταλάβαινα πολλά από όσα συνέβαιναν στην πατρίδα μου. Νόμιζα πως έτσι ήταν όλος ο κόσμος. Αργότερα έμαθα ότι αυτό που ζούσαμε λέγεται «πόλεμος».

1,JPGΒΑΡΔΆΡΗΣ – ΚΈΝΤΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΏΝ ΙΣΤΟΡΙΚΏΝ ΜΕΛΕΤΏΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΊΚΗΣ
Καταγραφή: Γιάννης Γκλαρνέτατζης (Yiannis Glarnetatzis)
Μαρτυρίες – Λογοτεχνία
Άλβο – Μπενβενίστε, Μάρη. Μνήμες της ζωής μου. Θεσσαλονίκη: Θερμαϊκός, 2010.
Améry, Jean. Πέρα από την ενοχή και την εξιλέωση: Απόπειρες ενός εκμηδενισμένου να υπερβεί το ανυπέρβλητο· μτφρ. Γ. Καλιφατίδης. Αθήνα: Άγρα, 2010.
Αμπατζοπούλου, Φραγκίσκη. Το Ολοκαύτωμα στις μαρτυρίες των Ελλήνων Εβραίων. Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο, 2007.
Άσσερ – Πάρδο, Ροζίνα. 548 ημέρες με άλλο όνομα: Θεσσαλονίκη 1943 μνήμες πολέμου. Αθήνα: Γαβριηλίδης, 2013.
Venezia, Shlomo. Sonderkommando: Μέσα από την κόλαση των θαλάμων αερίου· μτφρ. Κ. Χρα. Αθήνα: Πατάκης, 2008.

1Ιστορίες που «κουβαλούν» στην περιπλανώμενη ζωή τους περιλαμβάνει βιβλίο που βασίζεται σε διηγήσεις προσφυγόπουλων, τα οποία ζουν σε διάφορες δομές της Θεσσαλονίκης και αφηγήθηκαν παραμύθια της φαντασίας τους, πάντα με χαρούμενο τέλος.

«Περιπλανώμενα προσφυγικά παραμύθια» είναι ο τίτλος του βιβλίου που εκδόθηκε πρόσφατα και αποτελεί μια συλλογική δημιουργία περίπου 20 ατόμων από διάφορα μέρη του κόσμου, τα οποία βρέθηκαν στην Ελλάδα για να προσφέρουν αλληλεγγύη λόγω της προσφυγικής κρίσης.

2Μία σπουδαία έρευνα για την οικιακή εργασία του πρώτου μισού του 20ου αιώνα που φωτίζει τη μηχανή κατασκευής τάξεων και γυναικείων συμπεριφορών

Η υπηρέτρια, η δούλα, η ψυχοκόρη, κοινωνικό σώμα και δομικό υλικό της αστικής τάξης, από πολλές γενιές και μέσω των media, αντιμετωπίστηκε και αφομοιώθηκε ως αντικείμενο φαντασίωσης, ως συνώνυμο του πειθήνιου, του αναγκαστικώς συνεργάσιμου, του υποτακτικού. Μπορεί, όμως, ένα τέτοιο σώμα – ένα δουλικό – εκτός από ταξική ντροπή και υποτέλεια, να παράξει σχέσεις και κοινωνικούς δεσμούς, να ερμηνεύσει το πλέγμα του αστικού ιστού, να εξηγήσει την ιστορία της οικογένειας, τη σχέση μεταξύ Κυρίας και Υπηρέτριας, να κατανοήσει τη γυναικεία χειραφέτηση από την πλευρά της εργοδότριας;

Screen Shot 2016-08-07 at 8.33.52 AMΈνα βιβλίο – μελέτη του ιστορικού Δημήτρη Κουσουρή. 

«Κορμός της έρευνάς μου ήταν τα δικαστικά έγγραφα του ΕΔΔ της Αθήνας καθώς και υλικά περιφερειακών αρχείων που έχουν στο μεταξύ καταστεί διαθέσιμα στην έρευνα.

Το Ειδικό Δικαστήριο της Αθήνας συγκροτήθηκε πρώτο, τον Φεβρουάριο του 1945, κι εκεί διεξήχθησαν οι πιο πολιτικές και δημόσιες δίκες που αποτέλεσαν και τον «οδηγό» για τις δίκες που ακολούθησαν.

 Screen Shot 2016-06-28 at 6.50.14 PMΘέματα:

• Ανοιχτά σύνορα, ανοιχτά κέντρα, ανθρώπινη φιλοξενία

• Η δίκη της Χρυσής Αυγής

• Προεδρικές εκλογές στην Αυστρία: Ήττα της Ακροδεξιάς

• Άσχημα νέα από τις εκλογές στην Κύπρο