του Παναγιώτη Λίλλη

Η φιλελεύθερη μεταρρύθμιση
Ο νομος Ραγκούση του 2010, για το δικαίωμα απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας απο αλλοδαπούς, ήταν μια  φιλελεύθερη μεταρρύθμιση άτολμη και  μιζερη.  Παραχωρούσε την ελληνική ιθαγένεια : Πρώτο, στα παιδιά που γεννήθηκαν στη χώρα, και με δεδομένο ότι οι γονείς τους είχαν συμπληρώσει πάνω από 5 χρόνια νόμιμης και μόνιμης παραμονής. Δεύτερο, στα παιδιά που είχαν φοιτήσει 6 χρόνια σε ελληνικό σχολείο. Τρίτο, σε ενήλικες  που εκτός από τη νόμιμη διαμονή και την φοίτηση έπρεπε να μην είχαν καταδικαστεί τελεσίδικα σε κάποιο σοβαρό ποινικό αδίκημα. Ήταν μια προσπάθεια να συνδυάσει την αντιδραστική αρχή του δίκαιου της καταγωγής ( ή όπως οι φασίστες ηδονίζονται να το ονομάζουν δίκαιο του αίματος) με την σύγχρονη αρχή του εδάφους ( αυτόματη ιθαγένεια της χώρας που γεννιέσαι). Τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του νόμου Ραγκούση ήταν όμως τα άλλα …γιατί για πρώτη φορά υποχρέωνε την διοίκηση που εγκρίνει ή απορρίπτει τις αιτήσεις ιθαγένειας να τεκμηριώνει την αρνητική απόφαση στη βάση των προηγούμενων τυπικών κριτηρίων – μια κατευθείαν πρόκληση στην παράδοση της ρατσιστικής ελληνικης γραφειοκρατίας που αυθαιρετούσε ασύστολα. Και βεβαίως έδινε και το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι σ’ένα πολύ περιορισμένο αριθμό μεταναστών, που θα είχαν πολιτογραφηθεί έλληνες.  

Ο «Άξονας» της θεωρίας και οι «Δυνάμεις του»…
«’Oσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή – και σοβαρολογώ απολύτως. […].»[1]
Καμία έκπληξη… Η «δεξαμενή σκέψης» (think tank) του φιλελευθερισμού, όπως έχει πράξει πολλές φορές στο παρελθόν, οργανώνεται σε «όχημα μάχης» (battle tank) κατά της Αριστεράς, του εργατικού κινήματος κ.α. Χρησιμοποιώντας ανιστόρητες σοφιστείες (εξισώνοντας το ναζισμό με το μαρξισμό), επιχειρεί την απαξίωση και ποινικοποίηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, αλλά και των επαναστατικών κομμάτων της Αριστεράς, που -αναμφισβήτητα- αποτελούν την πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική αιχμή του εργατικού κινήματος, τα «εργαλεία» της κοινωνίας για τους νικηφόρους ταξικούς αγώνες που δίνονται σήμερα, αλλά και εκείνους που επίκεινται στο μέλλον.

«Στρατηγέ, αν ίσως βρίσκεται ένα παλιό κανόνι πάνω στα γκρεμισμένα τείχη σου, βομβάρδισέ μας με βόλους ξερής λάσπης»[2]

Το «παλιό κανόνι»… Η «θεωρία των άκρων» δεν είναι μια νέα και ρηξικέλευθη επιλογή χειραγώγησης της κοινωνίας αλλά και ερμηνείας (στοχευμένης) της κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας από τη σκοπιά των καπιταλιστών. Πρόκειται για ένα χονδροκομμένο σόφισμα, κατά το οποίο ο ναζισμός και ο μαρξισμός (τα δύο υποτιθέμενα άκρα) αποτελούν ένα αλληλοτροφοδοτούμενο σύστημα που αντιμάχεται τον κοινοβουλευτισμό και επιβουλεύεται τη δημοκρατία (οι δύο όψεις του ολοκληρωτισμού, κόκκινος και μαύρος φασισμός). Αν και για το ναζισμό δεν υπάρχει αμφιβολία πως αποτελεί τη βαρβαρότερη μορφή ολοκληρωτισμού, εντούτοις, η θεωρία χρησιμοποιήθηκε ως μια βίαιη και χυδαία προπαγάνδα καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα, ώστε αφενός για να αποτραπεί η εκάστοτε «κομμουνιστική εκτροπή» της κοινωνίας και αφετέρου να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη για τις ευθύνες της ανόδου του φασισμού κατά τις περιόδους ποικίλων κρίσεων του συστήματος. Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της θεωρίας, η άνοδος του φασισμού στον ιστορικό χρόνο, δεν αποτελεί επιλογή του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά έρχεται ως απάντηση στην άνοδο της αριστεράς και του εργατικού κινήματος. Ταυτόχρονα, η θεωρία στοχεύει στην προσπάθεια «κοινωνικοποίησης» του ναζισμού/φασισμού, μέσω της ταύτισής του με το μαρξισμό ο οποίος -ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεων- εμφανίζει ευρεία πολιτική εμβέλεια και κοινωνική αποδοχή (ιδιοποίηση της ταυτότητας της μαρξιστικής ιδεολογίας) έτσι ώστε όταν παραστεί ανάγκη, η επιλογή του φασισμού από την πλευρά των καπιταλιστών να φαίνεται νομιμοποιημένη (και δικαιολογημένη) στα «μάτια της κοινωνίας». Εν κατακλείδι, η επιχειρηματολογία των φορέων της θεωρίας (μετέπειτα απολογητές της..) εξαντλείται στη λαθροχειρία της εξίσωσης του εργατικού αγώνα και της επαναστατικής δυναμικής του εργατικού κινήματος, με τη φασιστική και ρατσιστική βία.

Στο μικροσκόπιο η νεοναζιστική συμμορία

Στις εκλογές της 6ης Μάη, η Ελλάδα στο φόντο της οικονομικής κρίσης με τα καταστροφικά αποτελέσματα του Μνημονίου, γίνεται  η πρώτη χώρα στην Ευρώπη που ένα ανοιχτά νεοναζιστικό κόμμα καταφέρνει να εκπροσωπηθεί στη Βουλή. Πριν λίγο καιρό αυτό που μέσα από τις δημοσκοπήσεις σε πολλούς ακούγονταν σαν φάρσα της ιστορίας και για άλλους εφιάλτης, επιβεβαιώθηκε με το αποτέλεσμα της δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης, στις 17 Ιουνίου  όπου η Χρυσή Αυγή κατάφερε να συγκεντρώσει περίπου το 7% των ψήφων.
Από την επόμενη των εκλογών, πολλοί έσπευσαν να υποβαθμίσουν το γεγονός, ενώ η Αλέκα Παπαρήγα είχε δηλώσει πως «Η Χρυσή Αυγή θα βάλει γραβάτα και θα γίνει κοινοβουλευτική…» . Όμως από την αρχή του κοινοβουλευτικού της βίου, η Χρυσή Αυγή έσπευσε με τις πράξεις τις να τους διαψεύσει. Πρώτη επίθεση της ήταν εκείνη στους δημοσιογράφους μετά τις εκλογές με το περίφημο «εγέρθητω» μπροστά στον Φίρερ της Χρυσής Αυγής.  Από τότε και μετά οργανωμένες ομάδες από μέλη της Χρυσής Αυγής με την κάλυψη της αστυνομίας επιτίθεται και τρομοκρατεί μερίδες της κοινωνίας χωρίς τις περισσότερες φορές να μην συλληφθεί κανένας. Και άμα κάποιοι συλληφθούν γίνεται συστηματική προσπάθεια για να καλυφθεί το γεγονός. Πως όμως φτάσαμε ως εδώ; Πως μία οργάνωση που μέλη της βαρύνονται με τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις για αιματηρές επιθέσεις,  γίνεται δεκτή από το πολιτικό σύστημα? Πως μια οργάνωση που δηλώνει ‘’Εθνικοσοσιαλιστική’’ και επικαλείται τον Χίτλερ βρίσκει χώρο δράσης σε ένα λαό που στο παρελθόν πρωτοστάτησε ενάντια στο ναζισμό;

Γιατί δεν εμφανίζονται οι νεοναζί με σημαίες στις εργατικές διαδηλώσεις στο Σύνταγμα όπως εξαγγέλλουν επανειλημμένα; Τι συνέβη και εξαφανίστηκαν από τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου; Γιατί δεν έκαναν τις επιδρομές που διαλαλούσαν στις «ανιστόρητες» σχολικές γιορτές του Πολυτεχνείου; Πού οφείλεται η δημοσκοπική καθήλωση της Χρυσής Αυγής τον Νοέμβριο σε σχέση με τα προηγούμενα ανοδικά ποσοστά; Οι απαντήσεις δεν μπορούν να αναζητηθούν στην  αντιφασιστική δράση του υπερασπιστή των βασανιστών της ΕΛ.ΑΣ. κ. Δένδια, ή στις συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης των αρχηγών της τρικομματικής κυβέρνησης περί νομιμότητας της Χρυσής Αυγής που προκαλεί ο κ. Βενιζέλος. Άλλωστε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι ρατσιστικές «σκούπες» της αστυνομίας εξακολουθούν να αποτελούν επίσημο άλλοθι των φασιστικών πογκρόμ για την ανακατάληψη των πόλεων, στη γραμμή που εξήγγειλε και ο πρωθυπουργός Σαμαράς. Επιπλέον κανένας φασίστας δεν νομίζουμε να φοβήθηκε την σύλληψή του από τα όργανα της τάξης. Παρά την πληθώρα επώνυμων καταγγελιών, ούτε ένας Χρυσαυγίτης δεν έχει πάει φυλακή, ενώ τις βραδυνές ώρες τα τάγματα εφόδου δρουν με την κάλυψη της αστυνομίας, όπως π.χ. στην οδό Αγίου Μελετίου. Ακόμα κι’ όταν ομολογούν στυγνοί ρατσιστές, αφήνονται ελεύθεροι, όπως στην περίπτωση του φούρναρη της Σαλαμίνας. Όμως σε κάτι έχει σκαλώσει η Χρυσή Αυγή και δεν είναι άλλο από το οργανωμένο αντιφασιστικό κίνημα. Που τον τελευταίο καιρό μεγαλώνει και στερεί πολύτιμο ζωτικό χώρο από τους φασίστες…

Ο ρατσισμός κατά αυτών που έτυχε να γεννηθούν σε “λάθος” χώρα ή να έχουν τη… “λάθος” απόχρωση δέρματος ή σεξουαλικές προτιμήσεις· η δικαιολόγηση της αστυνομικής τρομοκρατίας και της στέρησης στοιχειωδών δικαιωμάτων (Υγεία, Παιδεία, Εργασία κλπ) μέσω του ρατσισμού· στρώνουν το δρόμο για όσα θα εφαρμόσει σε όλους μας ανεξαίρετα το ίδιο αυταρχικό Κράτος. Ό,τι δοκιμάζεται πρώτα για “κάποιους”, επεκτείνεται με δικαιολογίες το ίδιο ανόητες και επιφανειακές, σε όλους. Μέρα με τη μέρα αυξάνεται μάλιστα η ταχύτητα με την οποία η επίθεση περνά από τους μετανάστες σε όλη την κοινωνία.

Κράτος-φυλακή
Ουσιαστικά είναι πολύ δύσκολο να είσαι μετανάστης και να μην είσαι υπό κρατικό διωγμό -“παράνομος”. Έστω κι αν καταφέρεις να περάσεις τις σφαίρες της Frontex και της συνοριοφυλακής[1], δεν έχεις ευκαιρία να αιτηθείς “νομιμοποίηση”. Μέχρι και για τους αιτούντες άσυλο, π.χ. τα θύματα της τουρκικής στρατοκρατίας ή των πολέμων της Δύσης -και της Ελλάδας- στο Αφγανιστάν, αυτό που επιφυλάσσεται είναι η “κράτηση” (δηλ. φυλάκιση) ως και για δώδεκα μήνες στα γνωστά  στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι εκθέσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και πλείστων άλλων οργανώσεων για τα ανθρώπινα  δικαιώματα χαρακτηρίζουν τη μεταχείριση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ως “απάνθρωπη και ταπεινωτική”[2], αναφερόμενες στην συγκατοίκηση ανδρών, γυναικών και παιδιών, την έλλειψη γιατρών, φωτισμού, αερισμού, ακόμη και τουαλετών. Ακόμη και στους φυλακισμένους πρόσφυγες δεν δίνεται δυνατότητα αίτησης: μέχρι και γνωστές ανθρωπιστικές οργανώσεις το μόνο που καταφέρνουν είναι να υπογραφούν κάνα-δυο αιτήσεις μετά από μήνες[3]. Το 2009 το ποσοστό χορήγησης ασύλου ήταν περίπου 0,4%[4].

Σε πολλές πόλεις του Μεξικού πραγματοποιούνται από την αστυνομία εκτεταμένες επιχειρήσεις «κοινωνικού καθαρισμού», όπως καταγγέλλουν ανθρωπιστικές οργανώσεις. Με απλά λόγια, η αστυνομία απομακρύνει με τη βία άστεγους και ζητιάνους από τα σημεία που έχουν επιλέξει να παραμένουν στη διάρκεια της ημέρας ή να κοιμούνται τη νύχτα, και τους μετακινεί σε σημεία που δεν «ενοχλούν», συνήθως έξω από το κέντρο της πόλης.

Στην Τιχουάνα, για παράδειγμα, υπάρχουν καταγγελίες ότι άστεγοι και ζητιάνοι μεταφέρονται με τη βία έξω από τα όρια της πόλης. Στην πρωτεύουσα, απομακρύνονται από το κέντρο και εξαναγκάζονται να ζήσουν κάτω από γέφυρες ή ανυψωμένους αυτοκινητόδρομους, κάτι που δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τις συνθήκες διαβίωσής τους.

Μη κυβερνητικές οργανώσεις υπολογίζουν τους άστεγους μόνο στην πόλη του Μεξικού τουλάχιστον 30.000, ανάμεσά τους και πολλά παιδιά, ενώ τονίζουν ότι στην ουσία δεν υπάρχει κανένα νομικό πλαίσιο που να προστατεύει τα δικαιώματα αυτών των ανθρώπων όταν παραβιάζονται. Και όλα αυτά σε μια χώρα όπου το 45% περίπου του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας.

Έφη Γαρίδη

Από το καλοκαίρι σχεδόν, οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής ανακοινώνουν μία σειρά από παρεμβάσεις που θα πραγματοποιήσουν σε πόλεις και χωριά της χώρας, παράλληλα με απειλές προς μετανάστες, αριστερούς και κάθε άτομο διαφορετικό ως προς την δική τους στρατιωτική νοοτροπία, έτσι ώστε να εδραιωθεί η παρουσία της στην κοινωνία, στα πλαίσια των γνωστών φασιστικών «εκκαθαρίσεων» που επιχειρούν να επιβάλουν.
Ωστόσο, οι μήνες που ακολουθούν δεν τους δικαιώνουν. Το επόμενο διάστημα πραγματοποιείται μία σειρά από μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις και αντιφασιστικές παρεμβάσεις που δεν αφήνουν χώρο σε καμία φασιστική συμμορία να απλώσει το δηλητήριο της και να προκαλέσει διάσπαση των εργαζομένων και ανέργων. Πιο συγκεκριμένα, ορισμένα παραδείγματα τέτοιων παρεμβάσεων είναι:

Αθήνα, Σύλλογος Τρίτεκνων οικογενειών: Κλιμάκιο της Χρυσής Αυγής, με τον βουλευτή της Η. Κασιδιάρη, συγκεντρώνεται στις 21 Σεπτέμβρη έξω από το υπουργείο Οικονομικών όπου βρίσκονται συγκεντρωμένα μέλη συλλόγων τρίτεκνων οικογενειών και διαμαρτύρονται για την περικοπή των επιδομάτων τους. Με την εμφάνιση ωστόσο της Χρυσής Αυγής στον χώρο, τα μέλη του συλλόγου τρίτεκνων προβαίνουν σε γιουχαΐσματα και αποδοκιμασίες προς όλα τα μέλη της Χρυσής Αυγής και τον Η. Κασιδιάρη την ώρα μάλιστα που επιχειρεί να κάνει δηλώσεις σε τηλεοπτικά συνεργεία, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να αποχωρήσουν άρον άρον από τον χώρο.
Άρτα: Στην Άρτα η τοπική επιτροπή της Χρυσής Αυγής ανακοινώνει παρέμβαση στο πανηγύρι της Άρτας στις 27 Σεπτέμβρη για ελέγχους σε μικροπωλητές. Ωστόσο το μόνο που πραγματοποιείται τελικά είναι μία πορεία αντιεξουσιαστών και αντιφασιστών της περιοχής που κατέληξε στο χώρο του πανηγυριού, ενώ κανένα μέλος της Χρυσής Αυγής δεν εμφανίστηκε τελικά.