Στις 8/3/13, το Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης αθώωσε, για άλλη μια φορά, τον αντιρρησία συνείδησης Νίκο Καρανίκα. Ο Νίκος Καρανίκας συνελήφθη στις 20 Φεβρουαρίου για ανυποταξία, κατηγορία ήταν αστήρικτη. Αμέσως αντέδρασαν ο Σύλλογος Αντιρρησιών Συνείδησης και αλληλέγγυοι φορείς, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν για την δίωξη που έγινε δεκατρία ολόκληρα χρόνια μετά από την προηγούμενη αθώωσή του.
Το παρόν στη δίκη έδωσαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Θεσσαλονίκης Γιάννα Γαϊτάνη, Τάσος Κουράκης και Δέσποινα Χαραλαμπίδου, ενώ ως εκπρόσωπος των Οικολόγων Πράσινων κατέθεσε ο πρώην ευρωβουλευτής Μιχάλης Τρεμόπουλος. Οι Συνήγοροι του συλληφθέντα Θωμάς Χαραλαμπίδης και Ζωή Κωνσταντοπούλου ανέδειξαν την έλλειψη αντικειμενικών στοιχείων για την σύλληψή του, την κοινωνική και κινηματική του δραστηριότητα, καθώς και το δικαίωμά του να αντιταχθεί στην ιδεολογία που εκφράζει ο στρατός. Οι μάρτυρες υπεράσπισης υποστήριξαν με θέρμη τις πτυχές που καθόρισαν την κρίση του δικαστηρίου, που τελικά έκρινε τον Νίκο Καρανίκα αθώο.
Η πρώτη του σύλληψη ήταν τον Αύγουστο του 1995. Τότε είχε αρχικά καταδικάστεί σε φυλάκιση τεσσάρων ετών αλλά, με τη βοήθεια και του μεγάλου κινήματος συμπαράστασης που αναπτύχθηκε, το Αναθεωρητικό Δικαστήριο το Δεκέμβρη του ίδιου έτους μείωσε την ποινή σε ένα χρόνο με τριετή αναστολή. Στη συνέχεια του επιδόθηκε φύλλο πορείας και, αφού δεν παρουσιάστηκε, η εναντίον του κατηγορία μετατράπηκε πλέον σε λιποταξία. Το 2000 απαλλάχθηκε από αυτή την κατηγορία από το στρατοδικείο Θεσσαλονίκης.
Η περίπτωση του Νίκου Καρανίκα δεν είναι η μοναδική περίπτωση αρνητή στράτευσης που το κράτος ‘ξαναθυμάται’ ξαφνικά. Μόνο τους τελευταίους μήνες έχουν συλληφθεί ο o Μπάμπης Ακριβόπουλος, ο Δημήτρης Σωτηρόπουλος, ο Μενέλαος Εξίογλου και άλλοι. Δεν είναι τυχαίο ότι σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και υιοθέτησης ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής το κράτος επιτίθεται στους αντιρρησίες συνείδησης. Μόνο όπλο των από πάνω για διατήρηση της ηγεμονίας τους είναι η τόνωση του εθνικού φρονήματος, ο φόβος του εξωτερικού εχθρού, οι θυσίες για χάρη της πατρίδας. Όλα αυτά έρχονται σε αντίθεση με την άρνηση στράτευσης, ιδιαίτερα όταν αυτή γίνεται από ταξική και ιδεολογική πλευρά, και όχι για θρησκευτικούς λόγους. Θα πρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση γιατί τέτοια φαινόμενα θα ενταθούν και είναι βέβαιο ότι θα επιχειρηθεί περαιτέρω περιστολή των δικαιωμάτων των αρνητών στράτευσης.
Θανάσης Παπαστάθης

Η διάκριση των εξουσιών (νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική) που εισήγαγε ο Μοντεσκιέ τον 18ο αιώνα, αφορούσε στο διαχωρισμό των τριών βασικών πόλων του πολιτεύματος, με σκοπό την αντιμετώπιση της εγγενούς τάσης της εξουσίας προς την αυθαιρεσία. Σε συνθήκες ποικίλων κρίσεων, οι «εξουσίες» συρρικνώνονται εμφανώς σε μια, κάτι που δεν αποτελεί μια απλή στρέβλωση των κοινοβουλευτικών (αστικών) δημοκρατιών, αλλά αντανάκλαση της ταξικής πάλης. Διότι ακόμα και εκτός κρίσεων «μια ψευδαίσθηση πλανιέται στις αστικές δημοκρατίες, η ψευδαίσθηση της διάκρισης των εξουσιών». Κι «εγώ που τίποτα άλλο πιότερο δεν αγαπώ, όσο τη δυσαρέσκεια για ό,τι μπορεί ν’ αλλάξει, ούτε άλλο τίποτα πιότερο μισώ, όσο τη δυσαρέσκεια γι’ αυτό που αλλαγή δεν παίρνει (Μ. Μπρέχτ, 1931)», νομίζω πως η λύση είναι μια: η αταξική κοινωνία.

Ο στενός συνεργάτης του ακροδεξιού Σαμαρά, ο Φαήλος Κρανηδιώτης – το φασιστοειδές που έδωσε το παρόν στην κηδεία του χουντικού Νίκου Ντερτιλή– υποστήριξε πως μετά τη μεταπολίτευση, «η τρομοκρατία αποτελεί μονοπώλιο της λεγόμενης επαναστατικής αριστεράς» και πως «δεν υπάρχει ακροδεξιά τρομοκρατία» μετά τη μεταπολίτευση.

Ας θυμηθούμε λοιπόν κάποια γεγονότα.

Τσεκούρια, βόμβες, μαχαίρια και δε συμμαζεύεται…

Η λίστα με την ακροδεξιά τρομοκρατία είναι τόσο μεγάλη, που δεν χωράει σ’ ένα άρθρο: Από βόμβα στον κινηματογράφο ΕΛΛΗ (11-03-1978) όπου τραυματίστηκαν 18 άνθρωποι –και ένας απ’ αυτούς έχασε τα δυο του πόδια–μέχρι και επιθέσεις στο Στέκι Μεταναστών στα Εξάρχεια (05-06-2012).

Εμείς θα αναφερθούμε σε κάποια συγκεκριμένα…

Στις 16/1 η κυβέρνηση έφερε και ψήφισε εσπευσμένα στη Βουλή , παρέα με το ΠΑΣΟΚ, τους Ανεξάρτητους Έλληνες και τους Ναζί της Χρυσής Αυγής, την «τροπολογία για τους ιμάμηδες», αψηφώντας όχι μόνο τη θέληση της πλειοψηφίας της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης, αλλά και τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης της τρικομματικής, με τη ΔΗΜΑΡ να ψηφίζει «όχι» και με τριγμούς στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Τις μέρες πριν και μετά είδαμε «αναλύσεις» να κάνουν κριτική στην Αριστερά που «λέει μόνο όχι» , που «συμμαχεί με τον τουρκικο εθνικισμό» κλπ. Παράλληλα υπήρχαν επιθέσεις στην τουρκική κυβέρνηση και «εθνοδιεγερτικοί» τίτλοι σε κανάλια κι εφημερίδες («Τζιχάντ», «Ιερός Πόλεμος από την Τουρκία» κλπ). Σε μια βδομάδα το θέμα «θάφτηκε»…

Ας δούμε όμως τι ακριβώς είναι αυτή η τροπολογία και γιατί λέει όχι η αριστερά. Η τροπολογία του νόμου 3536/2007 προβλέπει να διορίζονται και να μισθοδοτούνται από το ελληνικό κράτος 240 ιεροδιδάσκαλοι στις τρεις Μουφτείες της Θράκης. Θα διδάσκουν τα Θρησκευτικά στα δημόσια ελληνικά σχολεία και συγκεκριμένα στα παιδιά των Μουσουλμάνων. Επίσης θα έχουν ιερατικά καθήκοντα στα τζαμιά υπό την εποπτεία των νόμιμων Μουφτήδων (Μουφτής=ο ανώτερος θρησκευτικός άρχοντας). Σύμφωνα με την άρχουσα τάξη «με αυτό τον τρόπο το ελληνικό σχολείο θα γίνει ελκυστικό για τη μειονότητα και θα προωθηθεί η ένταξή της στην ελληνική κοινωνία».

Ο Μarc Mazower υποστήριξε ότι η Χρυσή Αυγή είναι ένα φαινόμενο χωρίς ιστορική προέλευση, πρωτογενές για την ελληνική κοινωνία. Το κοντινότερο ιστορικό ανάλογο της είναι η άνοδος του εθνικοσοσιαλισμού στη Γερμανία τη δεκαετία του ’30. Τα δύο αυτά κινήματα έχουν ένα μεγάλο αριθμό κοινών χαρακτηριστικών, όπως η εμμονή στη φυλετική καθαρότητα και η έκφραση του λαού μέσω ενός «ηγέτη». Και τα δύο κινήματα δίνουν έμφαση στο βιολογικό ρατσισμό -το «αίμα»- που εκφράζεται με βίαιες τακτικές.

Είναι πλέον πασιφανές, ότι η στοχοποίηση των μεταναστών αποτελεί μόνο ένα -αν και το πλέον βάρβαρο- από τα πλοκάμια της κυβερνητικής πολιτικής που προσπαθούν να στραγγαλίσουν τους «από κάτω». Αν και όχι -ακόμα- με παρακρατικά μαχαίρια ή με απελάσεις, η επιχείρηση «νόμος και τάξη» έχει ήδη χτυπήσει αναρχικά-αυτόνομα στέκια με εισβολές των ΜΑΤ, εργατικές κινητοποιήσεις με επιστρατεύσεις, συνδικαλιστές και αγωνιστές, αριστερούς και μη, με δικαστικές και πειθαρχικές διώξεις. Όλα αυτά, εν μέσω μιας «κουβέντας» για την απειλή της ανομίας και της τρομοκρατίας. Πρόκειται για τη λεγόμενη στρατηγική της έντασης, γνωστής π.χ. από την Ιταλία της δεκαετίας του ’70, με την προσθήκη (εδώ) του ρατσιστικού παροξυσμού.