Οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό και οι εύθραστες ισορροπίες στα Ελληνοτουρκικά.

Οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για μια κά­ποια «λύση» στο Κυ­πρια­κό βρί­σκο­νται αναμ­φί­βο­λα σε φάση επι­τά­χυν­σης. Οι λόγοι είναι γνω­στοί, κυ­ρί­ως από την πλευ­ρά των δυ­τι­κών Με­γά­λων Δυ­νά­με­ων: Στην πε­ριο­χή προ­ω­θεί­ται, αργά αλλά στα­θε­ρά, ένας «ανα­δα­σμός» επιρ­ρο­ής και δύ­να­μης με βάση τις εξε­λί­ξεις στα πεδία των μαχών στο έδα­φος του Ιράκ και της Συ­ρί­ας. Στην πε­ριο­χή εκ­δη­λώ­νο­νται αξιο­ση­μεί­ω­τες αλ­λα­γές συμ­μα­χιών, με κο­ρυ­φαία ση­μεία την αντι­δυ­τι­κή στρο­φή της Τουρ­κί­ας του Ερ­ντο­γάν και αντί­στρο­φα την εμπέ­δω­ση του φι­λο­α­με­ρι­κα­νι­κού άξονα Ισ­ρα­ήλ-Κύ­πρου-Αι­γύ­πτου και Ελ­λά­δας. Το σύν­θε­το αυτό γε­ω­πο­λι­τι­κό «σταυ­ρό­λε­ξο» πε­ρι­πλέ­κε­ται με την οι­κο­νο­μία και δι­πλω­μα­τία των υδρο­γο­ναν­θρά­κων της ΝΑ Με­σο­γεί­ου, που έχουν προ­σελ­κύ­σει το εν­δια­φέ­ρον των με­γά­λων ενερ­γεια­κών πο­λυ­ε­θνι­κών, με ηγε­τι­κό ρόλο της αμε­ρι­κα­νι­κής Exxon-Mobile, που διευ­θυ­νό­ταν μέχρι χθες από τον νέο υπουρ­γό Εξω­τε­ρι­κών του Τραμπ. Οι πα­ρά­γο­ντες αυτοί ανα­ζω­πυ­ρώ­νουν το εν­δια­φέ­ρον των ΗΠΑ και της ΕΕ για μια κά­ποια «ενο­ποί­η­ση» της Κύ­πρου, που θα προ­σέ­φε­ρε τη δυ­να­τό­τη­τα ενός στα­θε­ρό­τε­ρου (σε σύ­γκρι­ση με την κα­τά­στα­ση στη γει­το­νιά) «ορ­μη­τη­ρί­ου» του δυ­τι­κού ιμπε­ρια­λι­σμού, που θα μπο­ρού­σε να φτά­νει ακόμα και στην έντα­ξη της «νέας» Κύ­πρου επι­σή­μως στο ΝΑΤΟ.