Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Είναι γεγονός ότι η Αριστερά αυτό το διάστημα έχασε την πρωτοβουλία των κινήσεων και είχε αναιμικές και αποσπασματικές αντιδράσεις. Όπως και να έχει όμως, κάθε τοπική και μαζική κινητοποίηση (Αγρίνιο, Ηράκλειο, Ομόνοια κλπ) αποτελεί μεγάλη ηθική παρακαταθήκη για τις μάχες του Σεπτεμβρίου που έρχονται.

Η αγροτική ξεπουλιέται, το μνημονιο ΙΙΙ ετοιμάζεται, τα δάση καίγονται, η ανεργία καλπάζει. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση για να αποπροσανατολίσει στοχοποιεί τους μετανάστες με την αστυνομία και τη Χρυσή Αυγή. Αυτους που θα στρέψει στους αυριανούς αγώνες εναντίον μας. Αυτούς που θα στείλει στη διαδήλωση της 8 Σεπτέμβρη στην έκθεση να μας πνίξουν στα δακρυγόνα. Ο πόλεμος είναι ταξικός και πρέπει να τον κερδίσουμε όλοι οι εργάτες ενωμένοι. ΜΗΝ ΤΣΙΜΠΑΤΕ!

Του Μουσταφά ΤΣΟΛΑΚ

 

Η επίθεση χρυσαυγιτών στις 6/8 στο στέκι της Ένωσης Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής, ξαναέφερε στην επικαιρότητα τη συζήτηση για το κοινό αντιφασιστικό μέτωπο –ειδικά στις περιοχές που κατοικούν μειονότητες– με πρωτοβουλία των δυνάμεων της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Eφαρμόζουν μια διπλή τακτική που, χωρίς να «ξεχνά» τις επιθέσεις και τους τραμπουκισμούς σε μετανάστες, αφήνει μεγάλο χώρο στο «κοινωνικό προφίλ» της Χρυσής Αυγής, γιατί στη Νίκαια, σε αντίθεση π.χ. με τον Άγιο Παντελεήμονα, η παράδοση της Αριστεράς είναι ισχυρή.

Ο ρατσισμός θα αποτελέσει βασικό συστατικό στοιχείο της τρικομματικής συγκυβέρνησης. Αυτό επιβεβαίωσε ο Υπουργός δημόσιας τάξης Νίκος Δένδιας στην ομιλία του στη Βουλή κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης.

του Δημήτρη Γκορίτσα
Το συγκεκριμένο κείμενο ανήκει στην εποχή της “παιδικής μου ηλικίας” στην αρθρογραφία. Γράφτηκε με αφορμή τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, τον Ιούλη του 1996. Αν το έγραφα σήμερα, θα είχε άλλο πρόλογο και επίλογο, πιο επικαιρα παραδείγματα -η συζήτηση περι “χαρισματικότητας” των σημερινών ηγετών στην Αριστερά- και ίσως και λίγο διαφορετικές εμφάσεις -θα αφιέρωνα σίγουρα ένα μερος του στο ζήτημα του “ατομικού ηρωισμού”. Όμως από την βασική επιχειρηματολογία, δεν θα άλλαζα τίποτα. Επίσης καλό είναι ένα άρθρο να κρίνεται στο πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γράφτηκε. Γι’ αυτό και το παραθέτω αυτούσιο.

“Πέθανε ένας χαρισματικός πολιτικός ηγέτης που σφράγισε την ιστορία”: αυτό ήταν το σλόγκαν που ακολούθησε τον θάνατο του Παπανδρέου. Πρόκειται για την κλασσική αστική αντίληψη, ότι την ιστορία την φτιάχνουν οι “μεγάλοι άντρες” -καμιά φορά και γυναίκες. “Η βούληση, οι ιδέες, η μεγαλοφυΐα των μεγάλων προσωπικοτήτων είναι που καθορίζουν τον ρου της ιστορίας”, αυτό μας λένε συνεχώς.

Αυτή η αντίληψη της ιστορίας είναι εντελώς ψεύτικη. Για να καταλάβουμε πώς οι ιδέες αλλάζουν την κοινωνία, πρέπει να δούμε από που προέρχονται οι ιδέες και γιατί οι άνθρωποι τις ακολουθούν. Και μόνο μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια μπορούμε να αξιολογήσουμε, πόσο κρίσιμος και “χαρισματικός” μπορεί να είναι ο ρόλος του ατόμου στη δημιουργία της ιστορίας.

Τις απαντήσεις δίνει ο Ιστορικός Υλισμός, η θεωρία της ιστορίας που θεμελιώθηκε απ’ τον Μαρξ.