Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ/ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες/τριες

Αντίσταση στις ρατσιστικές πολιτικές, τον εθνικισμό, το φασισμό και τον πόλεμο

Συνεχίζουμε την αλληλεγγύη στους ανθρώπους που βρίσκονται σε δυσχέρεια, και σας καλούμε το Σάββατο 13 Μάρτη να μας στηρίξετε στη συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης.

Της Έλενας Παπαγεωργίου

 

 

Αγγλίδες μεσαίας και ανώτερης κοινωνικής τάξης που πάλεψαν και κατάφεραν το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στην Αγγλία των αρχών του εικοστού αιώνα. Ο όρος σουφραζέτα (αυτή που υποστηρίζει το «suffrage», το δικαίωμα ψήφου) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, με ειρωνική χροιά, στην εφημερίδα Daily Mail το 1906 για τις γυναίκες που ανήκαν στην οργάνωση Κοινωνική και Πολιτική Ένωση των Γυναικών (WSPU), με επικεφαλής την Έμελιν Πάνκχερστ. Aυτές προσπάθησαν με σύνθημά τους το «πράξεις όχι λόγια», με ριζοσπαστικές μεθόδους -σε αντίθεση με τις «suffragists», που προσπαθούσαν μέχρι εκείνη τη στιγμή να κερδίσουν το δικαίωμα ψήφου, ασκώντας πίεση σε πολιτικούς- να τραβήξουν την προσοχή της κοινωνίας, αφού οι «ακραίες» για την εποχή ενέργειές τους γίνονται πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες.

 

Η πρώτη μεγάλη συγκέντρωσή τους έγινε στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 1908. Συμμετείχαν περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι (!) και ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση που είχε γίνει ποτέ στην Αγγλία μέχρι τότε. Τον Μάιο του 1912, περίπου 150 σουφραζέτες έριξαν πέτρες σε κεντρικά καταστήματα του Λονδίνου, ενώ το 1913 έκαναν βομβιστική επίθεση στα γραφεία του τότε πρωθυπουργού Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ. Το 1913 η πρώτη μάρτυρας του κινήματος, η Έμιλι Ντέιβισον, θυσιάστηκε στην προσπάθειά της να ανοίξει ένα πανό στις ιπποδρομίες, στις οποίες συμμετείχε ο βασιλιάς για να το δει πάρα πολύς κόσμος. Ακολούθησαν συλλήψεις εκατοντάδων γυναικών, οι οποίες ξεκίνησαν απεργία πείνας. Ενώ αρχικά εφαρμόστηκε εναντίον τους η υποχρεωτική σίτιση, αργότερα ψηφίστηκε νόμος που απελευθέρωνε όσες ήταν υπερβολικά αδύνατες, για να μην πεθάνουν και γίνουν σύμβολα αντίστασης.

 

Να σημειώσουμε ότι εκείνη την περίοδο στην Αγγλία γίνονταν μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις – υπάρχει καταγεγραμμένη μέχρι και απεργία μαθητών, οι οποίοι διεκδικούσαν «λιγότερες ώρες και όχι βέργα». Nαύτες και λιμενεργάτες, μεταφορείς (ονομαστή είναι η απεργία που παρέλυσε όλο το καλοκαίρι του 1911 το Λίβερπουλ), μυλωνάδες, εργάτες τσιμεντοβιομηχανίας και επεξεργασίας ξύλου, σιδηροδρομικοί (το 1911 έκαναν την πρώτη εθνική απεργία), εφημεριδοπώλες, αλλά και οι εργάτριες των εργοστασίων διεκδικούσαν καλύτερο μισθό, αξιοπρεπή ζωή, όχι πια ένα ξεροκόμματο.

 

Εξάλλου ούτε όλοι οι άντρες είχαν τότε δικαίωμα ψήφου. Μόνο όσοι είχαν περιουσία ή είχαν αποφοιτήσει από πανεπιστήμιο και έμεναν σταθερά στο ίδιο μέρος ή πλήρωναν ενοίκιο 10 λίρες είχαν δικαίωμα ψήφου. Οπότε χωρίς ταξικά χαρακτηριστικά ο αγώνας για την ψήφο δεν αρκούσε. Εξάλλου, η Έμελιν Πάνκχερστ αρνούνταν τη συμμετοχή στις απεργίες, αφού πίστευε ότι το ένα θέμα δεν έχει σχέση με το άλλο. Αυτός ήταν και ο λόγος που με το που ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος δήλωσε την προσήλωσή της στην πατρίδα, ενώ αντίθετα το ίδιο διάστημα η κόρη της Σύλβια δημιούργησε εργατική οργάνωση.

 

Τον Φλεβάρη του 1918 το 60% των αντρών άνω των 21 ετών -ανεξάρτητα από το αν κατείχε ιδιοκτησία ή όχι- και οι γυναίκες ηλικίας άνω των 30 ετών που κατοικούσαν στην εκλογική περιφέρεια ή κατείχαν ιδιοκτησία απέκτησαν δικαίωμα ψήφου. Αυτό άφηνε το 40%των αντρών -συμπεριλαμβανομένων των φτωχότερων- εκτός ψήφου. Επίσης δεν είχε καθιερωθεί το ένα άτομο – μία ψήφος. Κάποιοι άντρες της μεσαίας τάξης, απόφοιτοι πανεπιστημίων, είχαν δικαίωμα δύο ψήφων. Όμως ήταν μια αρχή, αφού 12,9 εκατ. άντρες -αντί για 5,2 εκατ. παλιότερα- και 8,4 εκατ. γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου.

 

Μόνο δέκα χρόνια αργότερα οι γυναίκες άνω των 21 ετών απέκτησαν δικαίωμα ψήφου χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η περιουσιακή τους κατάσταση.

 

Από τότε μέχρι σήμερα οι εργατικοί αγώνες όλων, των γυναικών συμπεριλαμβανομένων, έχουν επιτρέψει την κατάκτηση πολλών δικαιωμάτων. Φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, με το κουβάρι που ξετυλίγει το ελληνικό #metoo έχουμε μια μεγάλη ευκαιρία να φωνάξουμε ενάντια στον σεξισμό και να παλέψουμε για ένα σύστημα και μια κοινωνία που δεν θα γεννά και αναπαράγει τα σεξιστικά στερεότυπα και τη βία.

 

 

ΓΥΝΑΙΚΑ – ΚΟΡΙΤΣΙ – ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΗ

ΟΡΓΑΝΩΣΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ & ΤΗ ΒΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

8η ΜΑΡΤΗ 2021

Η φετινή 8η Μάρτη μας βρίσκει εν μέσω πανδημίας, με την καθημερινότητα να εξελίσσεται σε καθεστώς lockdown, στο κέντρο ενός τεράστιου κύματος καταγγελιών σεξουαλικών και εργασιακών κακοποιήσεων και με την κυβέρνηση να εξαγγέλει ότι προτίθεται να μεταρρυθμίσει το οικογενειακό δίκαιο. Κάθε μία από αυτές τις συνθήκες είναι από μόνη της ικανή να βγάλει τις γυναίκες και τις θηλυκότητες “στο δρόμο”, πόσο μάλλον όταν συσσωρεύονται.

Τα μέτρα του  lockdown, αναγκάζουν τις γυναίκες να παραμένουν κυρίως στο σπίτι, σε ένα περιβάλλον που για όλες πολλαπλασιάζει τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας, ενώ για πολλές είναι ακόμα και αφιλόξενο, καταπιεστικό, εκφοβιστικό, επικίνδυνο για τη ζωή. Εφτά καταγεγραμμένα περιστατικά γυναικοκτονίας σημειώθηκαν στην Ελλάδα από το Μάρτιο έως το Νοέμβριο του 2020. Εκτός από σωματική βία (όπως ξυλοδαρμοί, έως και φόνοι) και άλλες μορφές έμφυλης βίας επιβάλλονται, με αισχρό τρόπο, στα γυναικεία σώματα . Λεκτική, ψυχολογική,  σεξουαλική,  οικονομική βία. Με μεγάλο ποσοστό των εργαζομένων πρώτης γραμμής να είναι γυναίκες (νοσηλεύτριες, ταμίες, εκπαιδευτικοί, καθαρίστριες κ.α), σε εργασιακό περιβάλλον επικίνδυνο για την υγεία εν καιρώ πανδημίας και επιστρέφοντας σε ένα σπίτι με αυξημένες ανάγκες φροντίδας ή/και επισφαλές, το πρόβλημα της κοινωνικής ανισότητας μεταξύ των φύλων οξύνθηκε έντονα τον τελευταίο χρόνο. Το κράτος πώς μεριμνά για αυτό; Με 42 δομές – ξενώνες σε πληρότητα, αφήνοντας απ’ έξω την πλειοψηφία των περιστατικών και μέγιστη παραμονή το εξάμηνο, σε μία περίοδο όπου η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο και οι συνθήκες εργασίας έχουν υποβαθμιστεί – ενώ διαλύουν όλο και περισσότερο το κοινωνικό κράτος (υγεία, παιδεία κλπ), και φορτώνουν την αναπαραγωγή πλήρως στην πλάτη των γυναικών.

Σχόλιο της Κίνησης Απελάστε το Ρατσισμό για τους «επαγγελματίες ομοφυλόφιλους»
Η κριτική για τον κάθε Κούγια δε πρέπει να γίνει επειδή ανέλαβε τη συγκεκριμένη υπόθεση του Λιγνάδη. Όλοι οι κατηγορούμενοι έχουν το δικαίωμα στην υπεράσπιση & κάθε δικηγόρος έχει τα δικά του κριτήρια σε σχέση με τις υποθέσεις που θα αναλάβει. Η κριτική οφείλει να γίνει για τον χυδαίο τρόπο με τον οποίο ο Κούγιας υπερασπίζεται τον Λιγνάδη. Συγκεκριμένα, όχι απλώς ξεπλένει & κατηγορεί τα θύματα, τα οποία είναι ανήλικα, αλλά κυριολεκτικά στοχοποιεί ήδη περιθωριοποιημένες ομάδες, βλ. αναφορά σε «επαγγελματίες ομοφυλόφιλους».

Συνεχίζουμε την αλληλεγγύη στους ανθρώπους που βρίσκονται σε δυσχέρεια, και σας καλούμε το Σάββατο 27 Φεβρουαρίου να μας στηρίξετε στη συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης.
Η συλλογή θα γίνει:
•12:00 – 15:00, στο: Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών: Γιατράκου 22 & Μ. Αλεξάνδρου, Μεταξουργείο.
•10:00 – 13:00, στη Νίκαια, Αχιλλέως & Ποσειδώνος (στην αρχή της λαϊκής αγοράς, στα σχολεία).

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΕΕ
Να αρθεί η ασυλία του Λαγού! Να συλληφθούν οι Παππάς-Λαγός και να οδηγηθούν στη φυλακή!
Ποτέ δε πιστέψαμε πως η καταδίκη της Χρυσής Αυγής από τη δικαιοσύνη θα σήμαινε το τέλος του φασισμού στην Ελλάδα. Μπορεί να κερδίσαμε τη μάχη, όμως ο πόλεμος με τον φασισμό μαίνεται ακόμα. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας μετά την καταδίκη επιδιώκει να απευθυνθεί στο ακροδεξιό ακροατήριο όπως και άλλα μικρότερα μορφώματα όπως οι Έλληνες ΓΤΠ του Κασιδιάρη και η ΕΛΑΣΥΝ του Λαγού.

Το Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών και η Κίνηση «Απελάστε τον Ρατσισμό» συνεχίζουν τις δράσεις αλληλεγγύης, ενθαρρυμένοι από την ανταπόκριση των αλληλέγγυων σε ανάλογες δράσεις κατά την περίοδο της πρώτης καραντίνας. Σε περίοδο πανδημίας και εξαιρετικά μεγάλων οικονομικών δυσκολιών και για το ίδιο το σχολείο, αποφασίσαμε να παραμείνουμε «ανοιχτοί» για τους ανθρώπους μας αλλά και για όσους/ες ακόμη ζητούν ή έχουν ανάγκη τη στήριξη και τη βοήθειά μας.

Συνεχίζουμε την αλληλεγγύη στους ανθρώπους που βρίσκονται σε δυσχέρεια, και σας καλούμε το Σάββατο 13 Φεβρουαρίου να μας στηρίξετε στη συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης.

Στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα, καθώς και στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα, στα Γιάννενα, στο Ηράκλειο και στα Χανιά της Κρήτης, στην Ηγουμενίτσα, στα Τρίκαλα και αλλού, πολλές εκατοντάδες διαδηλωτές και διαδηλώτριες ανταποκρίθηκαν σήμερα Σάββατο 6/2 στο κάλεσμα της επιτροπής Αλληλεγγύης στους διωκόμενους-ες στις κινητοποιήσεις «Μαζί στον Αγώνα», καθώς και των κατά τόπους επιτροπών που έχουν συγκροτηθεί σε πολλές περιοχές μετά από το κυβερνητικό όργιο απαγορεύσεων, καταστολής, συλλήψεων και προστίμων στις διαδηλώσεις της 17 Νοέμβρη και των επόμενων εβδομάδων.