Mετά από 224 συνεδριάσεις του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, η δίκη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής, ολοκληρώνεται με την ανακοίνωση της απόφασης την Τετάρτη 4 Μάρτη.
Προσυγκέντρωση: Σάββατο 28.02 10.30 π.μ. ΠροπύλαιαΠαρά το γεγονός ότι δεν αναμένεται αύριο η τελική απόφαση, παραμένουμε στον δρόμο.
Την προσεχή Τετάρτη 18/2, μέλη της Κίνησης «Απελάστε τον Ρατσισμό» οδηγούνται στο δικαστήριο με την κατηγορία περί διατάραξης της κοινής ησυχίας κατά την διάρκεια της Αντιρατσιστικής Γιορτής του Σεπτέμβρη 2021 που είχε γίνει τότε στην πλατεία Πρωτομαγιάς.
Η χθεσινή τραγωδία στη Χίο, με θύματα ανθρώπους που αναζητούσαν ασφάλεια και μια καλύτερη ζωή, δεν είναι «ατύχημα». Είναι ένα ακόμα προδιαγεγραμμένο έγκλημα που φέρει την υπογραφή της κυβέρνησης, της ΕΕ και της δολοφονικής πολιτικής των κλειστών συνόρων και των pushbacks.
Της Έλενας Παπαγεωργίου
Η συνεχιζόμενη εκστρατεία κρατικής τρομοκρατίας και ρατσιστικής βίας στις ΗΠΑ, που έχει ως αποτέλεσμα αποτρόπαιων θανάτων και δολοφονιών από τους μηχανισμούς καταστολής της ICE (Immigration and Customs Enforcement), όπως τα πρόσφατα γεγονότα στη Μινεσότα και το Τέξας δεν αποτελούν «αστοχίες» ή «ατυχήματα», αλλά το αποκορύφωμα μιας συνειδητής πολιτικής απανθρωποποίησης των μεταναστ(ρι)ών και της εργατικής τάξης.
Της Ελένης Αναστασιάδου
Στη συνέντευξή της στο OPEN, η Μαρία Καρυστιανού χαρακτήρισε το ζήτημα των αμβλώσεων «θέμα δημόσιας διαβούλευσης», επιχειρώντας να τοποθετηθεί ανάμεσα στο δικαίωμα της γυναίκας και σε μια υποτιθέμενη «ηθική αμφισημία». Ενώ ξεκίνησε δηλώνοντας ότι «σέβομαι την ελεύθερη βούληση, είναι σημαντική και κατοχυρωμένη», στη συνέχεια μετέφερε το κέντρο βάρους από το ατομικό δικαίωμα στη συλλογική απόφαση, προτείνοντας να «αποφασίσει η κοινωνία τι θα ήθελε να γίνει». Η ίδια αναγνώρισε ότι «το θέμα αφορά τα δικαιώματα της γυναίκας, δικό της είναι το θέμα», ωστόσο έσπευσε να εισάγει έναν δεύτερο πόλο, μιλώντας για «δικαιώματα του εμβρύου», δηλώνοντας μάλιστα πως «ως παιδίατρος διχάζομαι». Η τοποθέτηση αυτή κορυφώθηκε με τη φράση ότι «από τη στιγμή που ξεκινά να χτυπάει η καρδιά στους τρεις μήνες, θεωρείται μια ζωή που έχει δημιουργηθεί», μεταφέροντας στο δημόσιο πεδίο έναν βιολογικό και ηθικό ισχυρισμό που χρησιμοποιείται διαχρονικά από αντιδραστικές και αντιφεμινιστικές αφηγήσεις διεθνώς.
Η φετινή επέτειος συμπλήρωσης 30 χρόνων από την κρίση των Ιμίων μας βρήκε σε μια συγκυρία ανόδου της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, έξαρσης του εθνικισμού και του ρατσισμού και σε ένα περιβάλλον ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων κι επανεξοπλισμού της ΕΕ σε βάρος των κοινωνικών αναγκών των λαών.
Του Στέλιου Φαζάκη
Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την “Κρίση των Ιμίων”, όπως έμεινε στην ιστορία και είχε ως τραγικό αποκορύφωμα την πτώση ενός ελληνικού ελικοπτέρου και τον θάνατο των τριών επιβαινόντων στατιωτικών, εκείνη τη νύχτα της 31ης Ιανουαρίου 1996, που Ελλάδα και Τουρκία βρέθηκαν πολύ κοντά σε μια πολεμική σύρραξη.
Είμαστε υποχρεωμένοι να κρατάμε τη μνήμη του γεγονότος ζωντανή και να δίνουμε ενεργό “παρών” στον αγώνα για ειρήνη, για να μην υπάρχουν άλλοι άδικοι και μάταιοι θάνατοι και να αποκαλύπτουμε τα πραγματικά αίτια της κρίσης, ενάντια στη συσκότιση και τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας που επιχειρείται από δύο πλευρές: Το επίσημο αφήγημα του ελληνικού κράτους και, συμπληρωματικά σε αυτό, την προσπάθεια φασιστικών ομάδων να εκμεταλλευθούν τον φόβο του πολέμου για να επιβάλουν με τη βία την “καθαρή” κοινωνία που φαντάζονται.
Προηγούμενο
