Τι τους θέλεις, γιε μου, τους παιδικούς σταθμούς, τα νηπιαγωγεία, τα σχολεία; Τι τα θες τα πανεπιστήμια, τα μεταπτυχιακά, τα διδακτορικά; Να γίνεις φασίστας, γιε μου, να γίνεις ακροδεξιός, εθνικιστής, πατριδοκάπηλος, να θυσιαστείς για την οικογένεια, να σωθείς κι εσύ να σωθούμε κι εμείς οι γερόντοι, να πάρουμε ένα τζιπ, μια μεζονέτα, ένα εξοχικό με πισίνα.

Θα ξεκινήσεις από χαμηλά, γιε μου, θα πουλάς προστασία σε μπαρ, σε καφετέριες, σε παμπ, θα φοβερίζεις ψιλικατζήδες, σουβλατζήδες και αλλοδαπούς μικροπωλητές, θα περνάς τις γριές απέναντι στο ΑΤΜ και θα τους παίρνεις τη μισή σύνταξη ως αμοιβή για τραπεζικές εργασίες. Δύσκολη δουλεια, του πεζοδρομίου, προσοδοφόρα όμως. Θα βγάζεις τρεις βασικούς μισθούς στο νερό κι αν την κάνεις καλά, θα το εκτιμήσουν οι ανωτέροι και θα σου δώσουν προαγωγή. Θα σε βάλουν γενικό δερβέναγα σε σκυλάδικο, θα λύνεις και θα δένεις- κυρίως θα δένεις – μέχρι και το πρόγραμμα του μαγαζιού θα καθορίζεις, «να μπει πρώτο όνομα στη μαρκίζα ο Βαγγέλης ο Χλέμπουρας, που είναι δικό μας παιδί».

Κάποια στιγμή θα κλείσεις, γιε μου, τις παρτίδες σου με τη νύχτα και θα βγεις στο φως της μέρας, θα γίνεις έμπορος, θα γίνεις μαγαζάτορας μεγάλος και τρανός.

Ηταν ένα θέαμα άγριο και συνάμα πρωτόγνωρο: χωρίς να πέσει ούτε πέτρα, δίχως να έχει προηγηθεί η παραμικρή αψιμαχία, η Στουρνάρη γέμισε ξαφνικά με τα ποδοπατημένα κορμιά εκατοντάδων άοπλων νέων παιδιών, που από τη μια στιγμή στην άλλη μετατράπηκαν σε πεδίο εκτόνωσης για δεκάδες άνδρες των ΜΑΤ.

Της Λένας Φίλη

Αυτοί που αντιστέκονται αντιμετωπίζονται ως τρομοκράτες -όπως έγινε στο Φέργκιουσον φέτος, και όπως έγινε σε εμένα και σε άλλους Αφροαμερικανούς ακτιβιστές τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70

της Angela Davis

Αν και, στην Βόρεια Αμερική, η ρατσιστική βία ήταν ένα συνεχές ζήτημα στην ιστορία των ανθρώπων Αφρικανικής καταγωγής , παίρνει ειδικό βάρος από τη στιγμή που εκλέχθηκε για πρόεδρος της χώρας ένας Αφροαμερικανός, γεγονός που ευρέως ερμηνεύθηκε ως ο ερχομός μιας νέας, μεταρατσιστικής περιόδου.

Η καθαρή επιμονή των ίδιων των γεγονότων όπου Αφροαμερικανοί νέοι δολοφονούνται από την αστυνομία έρχεται σε αντίθεση με την υπόθεση ότι αυτά είναι μεμονωμένα περιστατικά. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Ομπάμα, ο Trayvon Martin στη Φλόριντα και ο Michael Brown στο Φέργκιουσον είναι απλά τα πιο γνώστα περιστατικά από τον τεράστιο αριθμό Αφροαμερικανών που έχουν δολοφονηθεί από την αστυνομία ή από “τιμωρούς”.

Αναρωτιέμαι ποιό έθνος. Αυτό που πολέμησε στο μέτωπο ή των στρατηγών που το εγκατέλειψε και διέφυγε στην Μέση Ανατολή; Των ανθρώπων που βγήκαν στο βουνό αντάρτες ή των δοσίλογων που στη συνέχεια κυβέρνησαν τη χώρα με τον μανδύα του πατριώτη; Των κακόμοιρων που πέθαναν από την πείνα στην Κατοχή ή των μαυραγοριτών που έγιναν βιομήχανοι και εφοπλιστές φτιάχνοντας το success story της εποχής;

Τα δύο πιο θανατηφόρα κρούσματα αυτού τού αιώνα μπορούν να αποδοθούν σε ένα πράγμα: Την φτώχεια. Η χολέρα εξερράγη στην ύπαιθρο της Αϊτής τον Οκτώβριο του 2010, μολύνοντας περισσότερους από 600.000 ανθρώπους και σκοτώνοντας 8.600. Ο έμπολα εμφανίστηκε αυτόν τον Μάρτιο στην Γουινέα και από τότε έχει εξαπλωθεί στην Λιβερία και την Σιέρα Λεόνε. Από τα μέσα Οκτωβρίου, περισσότεροι από 8.000 άνθρωποι έχουν μολυνθεί και 4.000 έχασαν την ζωή τους, σχεδόν αποκλειστικά στην Δυτική Αφρική.

Με την πρώτη ματιά, οι δύο εστίες δεν θα μπορούσαν να είναι πολύ παρόμοιες. Η χολέρα κινείται γρήγορα, αλλά είναι μια ασθένεια του 19ου αιώνα, που εξουδετερώνεται εύκολα από τα σύγχρονα συστήματα επεξεργασίας νερού και υγειονομικής περίθαλψης. Ρήμαξε την Αϊτή, αλλά δεν έχει εξαπλωθεί πέρα από τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Ο Ebola, από την άλλη πλευρά, κινείται αργά και δεν είναι τόσο εύκολος στον χειρισμό του. Περαιτέρω, έχει φτάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, κερδίζοντας μια σχεδόν εμμονική προσοχή στις αμερικανικές ειδήσεις. Όπως έγραψε αυτόν τον μήνα στο Quartz [1] ο Greg Gonsalves, συν-διευθυντής τού Yale Global Health Justice Partnership, «Οι εξωτικές λοιμώξεις για τους Αμερικανούς, συχνά από μακρινά μέρη, συχνά από την Αφρική, σπέρνουν φόβο στις καρδιές τους, αλλά μόνο μια φορά τα παθογόνα πέρασαν τα τελωνεία». Ο έμπολα έχει περάσει το τελωνείο με τρόπο που δεν μπόρεσε να κάνει η χολέρα από την Αϊτή.