Οι δηλώσεις του υπουργού Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Βασίλη Κικίλια, στη «Βραδυνή», με τις οποίες εξαγγέλλει την ενίσχυση του Λιμενικού Σώματος με 420 νέα στελέχη, drones μακράς εμβέλειας και εξοπλισμό πολέμου, αποκαλύπτουν χωρίς φτιασιδώματα την κυνική στρατηγική της κυβέρνησης: τα θαλάσσια σύνορα δεν προστατεύονται απλώς, αλλά μετατρέπονται σε ένα απροσπέλαστο, στρατιωτικοποιημένο φρούριο. Την ώρα που η κυβέρνηση θριαμβολογεί για τις «μειωμένες ροές» και τα «μετρήσιμα αποτελέσματα» των αποτροπών, αποκρύπτει επιμελώς το πραγματικό τίμημα αυτής της πολιτικής, το οποίο μετριέται σε ανθρώπινες ζωές, ναυάγια και συνεχιζόμενες, παράνομες επαναπροωθήσεις στο Αιγαίο και το Λιβυκό Πέλαγος.
Ενώ οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης πανηγυρίζουν κυνικά για τις «επιτυχημένες» αποτροπές και τις μαζικές επαναπροωθήσεις –όπως η πρόσφατη θηριωδία στη Θέουτα με τους δεκάδες χιλιάδες εγκλωβισμένους–, η σκληρή πραγματικότητα του «φρουρίου» συνεχίζει να ξετυλίγεται με θύματα τους πιο ευάλωτους. Με πρόσχημα την «ασφάλεια των συνόρων» και τις πιέσεις της ακροδεξιάς, το Βερολίνο και η Ρώμη δίνουν τα χέρια για να αναβιώσουν και να εφαρμόσουν στο ακέραιο την απάνθρωπη Συνθήκη του Δουβλίνου, μετατρέποντας τους αιτούντες άσυλο σε μπαλάκι μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών.
Στις 11 Αυγούστου 1917, στους δρόμους του Σαν Φρανσίσκο, ξέσπασε μία από τις πιο σκληρές και βίαιες αναμετρήσεις στην ιστορία του αμερικανικού συνδικαλιστικού κινήματος. Σε μια περίοδο που οι Ηνωμένες Πολιτείες προσαρμόζονταν στις απαιτήσεις της εισόδου τους στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, περισσότεροι από 1.800 οδηγοί και εισπράκτορες της ιδιωτικής εταιρείας United Railroads (URR) ακινητοποίησαν τα βαγόνια του τραμ, διεκδικώντας τα αυτονόητα: ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και αξιοπρεπείς αμοιβές.
Η απόρριψη του ειρηνευτικού σχεδίου από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου και η επιμονή στη συνέχιση της κατοχής και της αιματοχυσίας στη Λωρίδα της Γάζας αποκαλύπτουν το αδίστακτο πρόσωπο του ισραηλινού κράτους και των ιμπεριαλιστικών του συμμάχων. Ενώ ο Νετανιάχου παίζει τα δικά του πολιτικά και προεκλογικά παιχνίδια πλάι στους ακροδεξιούς υπουργούς του και τις ευλογίες της Ουάσινγκτον, ο παλαιστινιακός λαός συνεχίζει να πληρώνει με αίμα και ξεριζωμό τη συνεχιζόμενη γενοκτονία. Καμία προσπάθεια εξωραϊσμού των εγκλημάτων πολέμου και κανένα σχέδιο των ιμπεριαλιστών δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια: η ειρήνη στη Μέση Ανατολή δεν πρόκειται να έρθει ποτέ μέσα από τα τείχη, τους βομβαρδισμούς και την κατοχή. Η μόνη διέξοδος βρίσκεται στον αδιάκοπο αγώνα των λαών ενάντια στον σιωνισμό, τον ιμπεριαλισμό και το σύστημα που γεννά τους πολέμους, μέχρι τη λευτεριά της Παλαιστίνης.
Η αποθέωση της πολιτικής των κλειστών συνόρων, των pushbacks και της κρατικής καταστολής από τον υπουργό Μετανάστευσης Θάνο Πλεύρη —με τη δημόσια επιδοκιμασία και αναδημοσίευση μάλιστα από τον Ντόναλντ Τραμπ— αποκαλύπτει χωρίς προφυλάξεις το διεθνές συνδικάτο της ακροδεξιάς και της απανθρωπιάς. Την ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα «ματωμένα» νούμερα της μείωσης των αφίξεων, τους φράχτες και τις φυλακές για τους καταδιωγμένους του πλανήτη, ευθυγραμμίζεται πλήρως με τα πιο αντιδραστικά δόγματα της Δύσης, μετατρέποντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα στο άσυλο σε ψιλά γράμματα. Απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα της Ευρώπης-φρούριου και των πολιτικών του ρατσισμού, η μόνη απάντηση παραμένει ο δρόμος του αγώνα, η αλληλεγγύη χωρίς σύνορα και η υπεράσπιση της ζωής και της αξιοπρέπειας των μεταναστ(ρι)ών και των προσφύγων.
Ενώ χιλιάδες εργαζόμενοι, νέοι, εκπρόσωποι κοινωνικών οργανώσεων και συνδικαλιστικών φορέων αψηφούσαν τους ανέμους, τη βροχή και την απειλή μιας τεράστιας αστυνομικής δύναμης που είχε μετατρέψει το κέντρο γύρω από το Κοινοβούλιο σε φρούριο, η Γερουσία της Αργεντινής ετοιμαζόταν να συζητήσει και να ψηφίσει το νέο, αντικοινωνικό νομοσχέδιο-έκτρωμα της κυβέρνησης του ακραίου φιλελεύθερου προέδρου Χαβιέρ Μιλέι. Με συνθήματα ενάντια στη φτώχεια, την εξαθλίωση και την εκχώρηση των πάντων στα μεγάλα κεφάλαια, ο λαός της Αργεντινής έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα αντίστασης απέναντι στην πολιτική της κοινωνικής ισοπέδωσης.
του Γιάννη Τσεκούρα
Προηγούμενο
