Οι εκλογές σε Γαλλία και Αγγλία δίνουν μια ευκαιρία να δούμε «πού βαδίζει η Ευρώπη».

Μια τάση που δια­φά­νη­κε, είναι η ικα­νό­τη­τα του «κέ­ντρου» να επι­βιώ­νει. Ανα­συ­ντί­θε­ται, με­τα­το­πί­ζε­ται, αλ­λά­ζει, αλλά –όσο δεν προ­κύ­πτουν αγώ­νες τέ­τοιας κλί­μα­κας που να «γκρε­μί­ζουν» πο­λι­τι­κά συ­στή­μα­τα– επι­βιώ­νει. Στη Γαλ­λία, ωφε­λη­μέ­νος από την πο­λι­τι­κή κρίση βγήκε ο Μα­κρόν. Στη Βρε­τα­νία, η Τε­ρέ­ζα Μέι συ­σπεί­ρω­σε την (ακρο)δεξιά ψήφο γύρω από το αί­τη­μα για «ισχυ­ρή και στα­θε­ρή ηγε­σία».

Αλλά η φαι­νο­με­νι­κή «στα­θε­ρο­ποί­η­ση του κέ­ντρου» είναι υπο­νο­μευ­μέ­νη. Ο Μα­κρόν και η κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία του είναι οι πλέον «απο­νο­μι­μο­ποι­η­μέ­νοι» από τη λαϊκή ψήφο εδώ και δε­κα­ε­τί­ες, με την αποχή να σα­ρώ­νει. Η Μέι, μπο­ρεί να απορ­ρό­φη­σε τους δε­ξιούς ευ­ρω­σκε­πτι­κι­στές του UKIP και να συ­σπεί­ρω­σε τις δε­ξιές ψή­φους, αλλά βγαί­νει τα­πει­νω­μέ­νη, έχο­ντας χάσει την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία.