ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Μαρίν Λεπέν και Ματέο Σαλβίνι σε παλιότερη συνάντησή τους στο Μιλάνο | AP Photo/Antonio Calanni

Τα σχέδια τους για συστράτευση στις ερχόμενες ευρωεκλογές, υπό τη συμμαχία «Μέτωπο Ελευθερίας», ανακοίνωσαν σήμερα απ’ τη Ρώμη ο αρχηγός της ακροδεξιάς Λέγκας, Ματέο Σαλβίνι, και η επικεφαλής του γαλλικού ακροδεξιού «Εθνικού Μετώπου», Μαρίν Λεπέν. Παράλληλα, εξαπέλυσαν δριμεία επίθεση κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτυπώνοντας για μια ακόμη φορά την κοινή αντιμεταναστευτική τους ατζέντα.

«Μοιραζόμαστε τις ίδιες ιδέες για την Ευρώπη, τη γεωργία, την αγορά εργασίας, την μάχη κατά της μετανάστευσης και είμαστε κατά των εχθρών της Ευρώπης», δήλωσαν κατά τη διάρκεια συνεδρίου του συνδικάτου Ugl, με θέμα την «οικονομική ανάπτυξη και τις κοινωνικές προοπτικές στην Ευρώπη των Εθνών».

«Οι εχθροί της Ευρώπης είναι αυτοί που βρίσκονται περιχαρακωμένοι στο διευθυντήριο των Βρυξελλών. Είναι ο Γιούνκερ και ο Μοσκοβισί που έχουν προκαλέσει φόβο και εργασιακή ανασφάλεια στην Ευρώπη», είπε ο ηγέτης της Λέγκας.

«Με τον Σαλβίνι δεν πολεμάμε κατά της Ευρώπης αλλά κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να σώσουμε την Ευρώπη» είπε μεταξύ άλλων η Λεπέν, με τον Σαλβίνι να σημειώνει για τη συμμαχία τους πως «θα έχει κοινούς υποψηφίους, αν είναι εφικτό».

Για τον ηγέτη της Λέγκας οι προσεχείς ευρωεκλογές σηματοδοτούν «το τέλος ενός δρόμου προς μια επανάσταση που αναπόφευκτα αφορά όλη την Ευρώπη». «Η Ε.Ε. έχει χάσει τις αξίες της αλληλεγγύης, βρισκόμαστε σε μια ιστορική στιγμή και τον Μάιο θα είμαστε σε θέση να φτάσουμε σε μια Ένωση, που αρχίζει με νέες αξίες κατά της παγκοσμιοποίησης».

Ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών αναφέρθηκε και στη σύγκρουση με τις Βρυξέλλες, σχετικά με τον προϋπολογισμό, λέγοντας ότι «60 εκατομμύρια Ιταλοί είναι έτοιμοι να υποστηρίζουν αυτή τη χώρα, αψηφώντας τις εκκλήσεις των Βρυξελλών. Οι πολίτες ψήφισαν χωρίς να δώσουν σημασία σε πρωτοσέλιδα και spread. Ως αντιπρόεδρος παρακολουθώ τις εξελίξεις στις αγορές, αλλά το δικαίωμα στην εργασία και στις συντάξεις έρχεται πρώτο».

Σχολιάζοντας, δε, την εκτόξευση του spread άνω των 300 μονάδων, είπε ότι: «αντιμετωπίζουμε τη σύγκρουση ανάμεσα στην πραγματική και εικονική οικονομία».

«Δεν πιστεύω σε μια Ευρώπη χωρίς κανόνες», συνέχισε ο Σαλβίνι, «αλλά σε αυτήν που θα επενδύσει στις δουλειές, στην ευτυχία, στην εξάλειψη της δουλείας και στα κοινωνικά δικαιώματα. Εγώ και η Λεπέν συγκεντρώνουμε την κοινωνική κληρονομιά της Αριστεράς που πρόδωσε τις αξίες της και υπερασπιζόμαστε το αβέβαιο που έχει ξεχάσει η Αριστερά».

Και κατέληξε λέγοντας πως «η έξοδος απ’ την Ευρωζώνη δεν είναι στην ατζέντα».

Διαφορετικές αφετηρίες, κοινός στόχος

Όπως σημειώνει η ιταλική La Stampa, αν και οι λαϊκιστικές ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις δεν ανήκουν απαραίτητα σε μια οικογένεια, μοιράζονται το ενδιαφέρον να ανατρέψουν τις ισορροπίες στις Βρυξέλλες, θέλουν να τροποποιήσουν τις συνθήκες και να επιβάλουν μια εθνικιστική νοοτροπία. Έτσι, για την ώρα δεν υπάρχει κάποιο όνομα υποψηφίου που θα διεκδικήσει την προεδρία της Κομισιόν, αλλά οι διεργασίες είναι έντονες και σε αυτό το παιχνίδι ο ηγέτης της ακροδεξιάς Λέγκας στην Ιταλία, ο Ματέο Σαλβίνι, είναι πολύ ενεργός.

«Είναι μια διερεύνηση -δηλώνουν μέλη της Λέγκας- που έχει ξεκινήσει σιωπηλά εδώ και καιρό, αρχικά σε επίπεδο κοινοβουλευτικών ομάδων στο Στρασβούργο και τώρα σε επίσημες συνομιλίες που ο Σαλβίνι είχε και θα έχει προσεχώς, στο πλαίσιο των συναντήσεων του στην Ευρώπη ως υπουργός Εσωτερικών».

Στα τέλη Αυγούστου συναντήθηκε στο Μιλάνο με τον ακροδεξιό πρωθυπουργό της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν. Όπως σχολιάζει η ιταλική εφημερίδα, ο Σαλβίνι θα ήθελε ο Όρμπαν να εγκαταλείψει το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και να προσχωρήσει στο ακόμη πιο συντηρητικό μέτωπο των ακροδεξιών.

Αν και ο Όρμπαν δεν δείχνει πρόθυμος να αποχωρήσει απ’ το ΕΛΚ, δηλώνει ανοιχτός σε μια νέα συμμαχία δυνάμεων μετά τις ευρωεκλογές, ενώ ζητά απ’ το ΕΛΚ να στρίψει δεξιότερα το τιμόνι.

Ο Σαλβίνι αναμένεται να συνεχίσει αυτές τις επαφές τις επόμενες εβδομάδες. Σε ανοιχτή γραμμή βρίσκεται άλλωστε και με το ακροδεξιό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD). Δεν θα πρέπει να θεωρείται τυχαίο εξάλλου που αρνήθηκε την επιστροφή προσφύγων απ’ τη Γερμανία, οι οποίοι αρχικά είχαν ταυτοποιηθεί στην Ιταλία.

Με πληροφορίες από La Repubblica, La Stampa

Το δημοψήφισμα που οργανώθηκε στην Ρουμανία για να εγγραφεί η απαγόρευση του γάμου των ομοφύλων στο Σύνταγμα της χώρας απέτυχε να εξασφαλίσει την συμμετοχή του 30% του εκλογικού σώματος, ανακοίνωσε η κεντρική εκλογική επιτροπή.

Μόνο το 20,41% των ψηφοφόρων μετακινήθηκε μέχρι τις κάλπες στην ψηφοφορία αυτή που διήρκεσε δύο ημέρες για να ενισχυθεί η συμμετοχή.

Οι Ρουμάνοι, που κλήθηκαν να εγκρίνουν την εγγραφή στο Σύνταγμα πρόβλεψης που ορίζει ότι μόνο «ένας άνδρας και μία γυναίκα», και όχι απλώς «σύζυγοι», όπως ισχύει σήμερα, μπορούν να ενωθούν με γάμο, δεν ανταποκρίθηκαν.

Οι υποστηρικτές της πρωτοβουλίας αυτής, που ξεκίνησε από ομάδα πολιτών, αναγνώρισαν την ήττα τους.

ΑΠΕ ΜΠΕ

 

Στη μνήμη του Ζακ Κωστόπουλου αφιερώνουν το νέο τραγούδι τους με τίτλο «Ο καλός νοικοκύρης» τα «Υπόγεια Ρεύματα».

Το συγκρότημα μπορεί στο κομμάτι να μην αναφέρεται ρητά στο όνομα του ακτιβιστή του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος, αλλά τη σύνδεση μαρτυρούν οι στίχοι και το γεγονός πως το κοινοποίησαν στην ιστοσελίδα τους με αναφορά στη σελίδα «Justice For Zak/Zackie».

Η μπάντα στηλιτεύει συμπεριφορές, οι οποίες οδήγησαν ή δικαιολόγησαν ύστερα τη δολοφονία, που έχει προκαλέσει δημόσια κατακραυγή.

Ο Ζακ Κωστόπουλος λιντσαρίστηκε την Παρασκευή 21 Σεπτέμβρη στην οδό Γλάδστωνος από έναν 73χρονο κοσμηματοπώλη και έναν 55χρονο μεσίτη, αλλά και στη συνέχεια από αστυνομικούς.

Ακολουθούν οι στίχοι:

«ο καλός νοικοκύρης
που όλα ξένα τα βλέπει
σ’έναν τέλειο κόσμο
τα δικά του προσέχει

ο καλός νοικοκύρης
που κοιτάει την δουλειά του
κι έναν έρημο κόσμο
φτιαχνει για τα παιδιά του

ο καλός νοικοκύρης
πρώτος ρίχνει τον λίθο
τον σηκώνει απ’το χώμα
και σε στήνει στον τοίχο

ο καλός νοικοκύρης
πάντα θα χει ένα θύμα
έχει τόσα να χάσει
κάστρα δίπλα στο κύμα

Ο καλός νοικοκύρης
που όλα ξένα τα βλέπει
σ’έναν τέλειο κόσμο
τα δικά του προσέχει
»

Πηγή:http://www.efsyn.gr

Την Παρασκευή 12 Οκτώβρη συμπληρώνονται 74 χρόνια από τη μέρα του 1944 που η Αθήνα απελευθερώθηκε από τους Ναζί. Η αποχώρησή τους σήμανε το τέλος της φασιστικής και ναζιστικής κατοχής που κόστισε στη χώρα μας 1,2 εκατομμύρια νεκρούς στο μέτωπο, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, από πείνα, εκτελέσεις, ολοκαυτώματα,  μπλόκα, κακουχίες, χιλιάδες σακατεμένους και ορφανά.  Ενώ, η άνοδος του ναζισμού και του φασισμού και ο στόχος τους για επικράτηση και έλεγχο όλων των χωρών με το 2ο παγκόσμιο πόλεμο κόστισαν στην ανθρωπότητα 66 εκατομμύρια νεκρούς, εκατομμύρια εκτοπισμένους, ανυπολόγιστες καταστροφές.

Παιδιά μεταναστών σε χώρο κράτησης στο Tornillo, Tex.CreditCreditMike Blake / Reuters

Από τον Caitlin Dickerson

Σε καταυλισμούς από το Κάνσας έως τη Νέα Υόρκη, εκατοντάδες παιδιά μεταναστών τις τελευταίες εβδομάδες, αφυπνίστηκαν στη μέση της νύχτας και επιβιβάστηκαν σε λεωφορεία, με σακίδια και πρόχειρο φαγητό, για ένα ταξίδι στο νέο σπίτι τους: έναν άγονο καταυλισμό με σκηνές σε μια μεγάλη περιοχή  στην έρημο του Δυτικού Τέξας.

του Μιχάλη Ανεζίρη

Φωτογραφία από παλιότερη συγκέντρωση της “Παγχιακής Επιτροπής”

Με το προχτεσινό κείμενο-όνειδος, που αποσκοπεί στον αποκλεισμό των προσφυγόπουλων από τα σχολεία του νησιού, διακινημένο από την Παγχιακή Επιτροπή και υπογεγραμμένο από αριθμό γονέων που ξεπερνά τους χίλιους (όπως τουλάχιστον μας ενημερώνουν, διότι τις υπογραφές δεν τις είδαμε πουθενά – γιατί κρύβονται, άραγε;), η Χίος πιάνει οριστικά “πάτο”! Με το κείμενο αυτό, το νησί πετυχαίνει τα εξής λαμπρά:

  • εξευτελίζει την ιστορία του, τη σημαδεμένη από βασανισμένη προσφυγιά. Όταν το 1941 οι παππούδες κι οι προππάποι των σημερινών Χιωτών έφευγαν άρον-άρον για να γλιτώσουν από τα νύχια των Γερμανών και κατέφευγαν στη Συρία και σ’ όλη τη Μέση Ανατολή, είχαν βέβαια την απαίτηση οι ντόπιοι να τους φερθούν όπως αρμόζει σε ανθρώπους. Τώρα που γίναμε εμείς οι “νοικοκυραίοι”, αρνούμαστε στους πρόσφυγες τα πάντα: ζωή με αξιοπρέπεια, στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, ακόμη και την εκπαίδευση των παιδιών τους.
  • κηλιδώνει και ακυρώνει την “κοσμοπολίτικη” ταυτότητα για την οποία ναρκισσιστικά επαίρεται, επικαλούμενο μονίμως τη “ναυτοσύνη” του. Αν αυτή είναι κοινωνία “ανοιχτή”, τύφλα να ‘χει η Βαγδάτη…
  • ντροπιάζει τα παιδιά του, διδάσκοντάς τους ότι ιδανικό ζωής είναι να μεγαλώσουν “αμόλυντα, άσπιλα και αγνά”, μακριά από τα “ξένα παιδιά-μιάσματα”. Επιπλέον, δεκάδες κι εκατοντάδες Χιωτόπουλα σπουδάζουν ή θα σπουδάσουν, ζουν ή θα ζήσουν στο εξωτερικό. Χιλιάδες Χιώτες μιας, δυο και τριών γενεών ζουν επίσης στις ΗΠΑ και αλλού. Αναρίθμητοι είναι οι άνθρωποι από τούτο το μέρος που έμαθαν από πρώτο χέρι τι θα πει “ξένος” και “μετανάστης”. Τι αντιμετώπιση αξιώνουν, άραγε από όσους τους δέχονται στις πατρίδες τους; Ίδια κι απαράλλαχτη με αυτήν την “πολιτισμένη” που προσφέρει σήμερα το νησί σ’ όσους βρέθηκαν εγκλωβισμένοι εδώ, δίχως να φταίνε σε τίποτα; Κι από πότε τα λάθη (τα πολύ χοντρά, καμία αντίρρηση) της οιασδήποτε κυβέρνησης γίνονται άλλοθι μισανθρωπίας και σκατοψυχιάς;
  • εθελοτυφλεί και λησμονεί την απλή ιστορική αλήθεια ότι η χώρα τούτη υπήρξε πάντοτε σταυροδρόμι πληθυσμών και πολιτισμών και μεγαλούργησε – όποτε το κατάφερε – στηριζόμενη πάντοτε στην ώσμωση των πληθυσμών και ποτέ σε ανύπαρκτες “γονιδιακές καθαρότητες”.

Η κατρακύλα αυτή δεν προέκυψε φυσικά ως μάννα εξ ουρανού. Έχει υπεύθυνους με ονοματεπώνυμο, που την απεργάζονται με ιδιαίτερη επιμονή πάνω από δύο χρόνια. Και πρέπει και να ονοματιστούν και να καταδειχθούν, διότι η έλλειψη αντιλόγου και η σιωπή ημών των υπολοίπων τους έχει αποθρασύνει και τους κάνει να νομίζουν ότι διαμορφώνουν αυτόν τον τόπο μόνοι τους:

  • την εκκλησιαστική ηγεσία του τόπου, πρωτοστατούντος του Μητροπολίτη, που έχει αδράξει ουκ ολίγες φορές την ευκαιρία για να σπείρει κηρύγματα μίσους για τους πρόσφυγες και να πολιτικολογήσει με… ακροδεξιό πρόσημο.
  • την Παγχιακή Επιτροπή φυσικά, που προωθεί συστηματικά μία ατζέντα λάιτ φασισμού, πασπαλισμένη με στοχευμένες τακτικές ρατσισμού κι αποκλεισμού των προσφύγων από οποιοδήποτε δικαίωμα σε μια φυσιολογική ζωή – τακτικές που δεν μπορούν να κρύψουν ούτε ο δήθεν καθωσπρέπει λόγος ούτε οι δικονομικές ακροβασίες του προχτεσινού κειμένου.
  • την εφημερίδα “Πολίτης”, που λιβανίζει και προωθεί συστηματικά την Παγχιακή Επιτροπή και χαϊδεύει τα αυτιά κάθε μισαλλόδοξου, εκφράζοντας συστηματικά στα άρθρα γνώμης απόψεις απαξιωτικές – τουλάχιστον – για τους πρόσφυγες. Έχει μάλιστα το θράσος, ενώ παράγει η ίδια κατεξοχήν διχαστικό λόγο, να εγκαλεί από τις στήλες της “μέρος των ΜΜΕ που διχάζει την κοινωνία”, εννοώντας φυσικά όσα δημοσιογραφικά sites (και φορείς ή συλλογικότητες) αποδοκίμασαν την ενέργεια των γονέων και μίλησαν καθαρά για “φασίστες”. Καμία αμφιβολία… είναι προφανές ότι διχάζουμε όσοι υπερασπιζόμαστε στοιχειώδη δικαιώματα για όλους κι όχι όσοι θέλουν να τους τα στερήσουν κι απεργάζονται κοινωνίες “ανώτερων” κι “απόκληρων”!

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Και μην αυταπατάται κανείς ότι αυτή η υπόθεση αφορά μόνο λίγους “πωρωμένους” αριστερούς. Αν δεν αντιταχθούμε τώρα δυναμικά στην επέλαση του “μαύρου σκότους” όσο περισσότεροι γίνεται – ακόμη κι αυτοί που συνήθισαν να κρατάνε “ίσες αποστάσεις” και να μην εκδηλώνονται – έρχεται ταχέως η ώρα που δεν θα μπορεί κανείς μας πια να κυκλοφορεί ήσυχος. Και η τοπική κοινωνία – αλλά κι ολόκληρη η Ελλάδα – αρχίζει να θυμίζει πλέον με ταχείς ρυθμούς Γερμανία των αρχών της δεκαετίας του 30. Όσοι δεν “αντιδράσουν τώρα, επειδή δεν είναι Τσιγγάνοι, κομμουνιστές κι Εβραίοι…” (για να παραφράσουμε το ποίημα του πάστορα M. Niemoeller, που έκανε ευρέως γνωστό ο Μπρεχτ), θα ζήσουν αύριο εφιάλτες!

Πηγή:https://www.aplotaria.gr

 
Θέλοντας να εκφράσει τον θαυμασμό της η κ. Μανωλίδου για τον Παρθενώνα πρόσθεσε μερικά εκατομμύρια χρόνια παραπάνω. Φυσικά οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων δεν άφησαν αυτές τις δηλώσεις της ασχολίαστες. Για την ιστορία ο Παρθενώνας έχει ηλικία 2.464 ετών, το Ερέχθειο 2.438, ο Ναός Αθηνάς Νίκης ενώ το Παναθηναϊκό Στάδιο 2.583.

Δείτε το βίντεο:

Νεκρή βρέθηκε η Βικτόρια Μαρίνοβα, 30χρονη δημοσιογράφος του τηλεοπτικού δικτύου TVN, η οποία φέρεται να βιάστηκε πριν την άγρια δολοφονία της στην πόλη Ρούσε της Βουλγαρίας.

Η μαχητική δημοσιογράφος πραγματοποιούσε έρευνα για σοβαρή υπόθεση διαφθοράς στην διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων.

Η Μαρίνοβα φέρεται να βιάστηκε, να ξυλοκοπήθηκε και έπειτα στραγγαλίστηκε. Το πτώμα της βρέθηκε σε ένα πάρκο από έναν περαστικό το απόγευμα του Σαββάτου και αναγνωρίστηκε από την οικογένειά της εκείνο το βράδυ, σύμφωνα με τις βουλγαρικές αρχές.

 

Η τελευταία εκπομπή της δημοσιογράφου αφορούσε συγκεκριμένα έρευνα που πραγματοποιούσε δημοσιογραφική ομάδα για εταιρείες που συμμετέχουν σε κατασκευαστικά προγράμματα χρηματοδοτούμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας, το 30%-40% των ευρωπαϊκών κονδυλίων διασπαθίσθηκαν ή δαπανήθηκαν σε μίζες.

 

Η Μαρίνοβα είναι όμως η τρίτη δημοσιογράφος που δολοφονείται τον τελευταίο χρόνο σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ερευνώντας υποθέσεις διαφθοράς και αυτό προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη αίσθση.

Τον περασμένο Οκτώβριο δολοφονήθηκε στην Μάλτα η δημοσιογράφος Ντάφνι Καρουάνα Γκαλιζία, ενώ τον Φεβρουάριο δολοφονήθηκε στην Σλοβακία ο δημοσιογράφος Γιαν Κούτσιακ.

«Σοκαρισμένος από την είδηση της δολοφονίας της δημοσιογράφου Βικτόρια Μαρίνοβα, που ερευνούσε την διαφθορά στην Βουλγαρία. Η τρίτη δημοσιογράφος που δολοφονείται σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε έναν χρόνο. Χρειαζόμαστε πλήρη έρευνα για το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα», έγραψε στο Twitter ο Γκι Φερχόφστατ, εκπρόσωπος της Συμμαχίας Φιλελεύθερων και Δημοκρατών για την Ευρώπη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

 

Η είδηση έχει προκαλέσει ήδη διεθνείς αντιδράσεις καθώς οργανώσεις κατά της διαφθοράς και μέλη του Ευρωκοινοβουλίου ζητούν σε βάθος διερεύνηση των συνθηκών του θανάτου της. Ο ΟΑΣΕ (Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη) δήλωσε σοκαρισμένος από τη δολοφονία και ζήτησε εκτενή έρευνα προκειμένου να βρεθούν οι υπεύθυνοι.

Σημειώνεται πως η Βουλγαρία θεωρείται η χειρότερη χώρα της Ευρώπης ως προς την ελευθερία του Τύπου σύμφωνα με τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα.

 

Με πληροφορίες από Politico, BBC, Balkan news, AΠΕ-ΜΠΕ

Αναδημοσίευση:https://m.lifo.gr

Έξι χιλιάδες διαδήλωσαν στη μικρή πόλη της Καλαβρίας, για να δείξουν την αλληλεγγύη στο Δήμαρχο Domenico Lucano, o oποίος τέθηκε σε κατ ‘ οίκον περιορισμό την Τρίτη επειδή δήθεν ευνοεί την «παράνομη μετανάστευση «. Ο άνθρωπος αυτός  έφερε πίσω τη ζωή σε μια ετοιμοθάνατη πόλη, ενσωματώνοντας πρόσφυγες.

Με όλο τον σεβασμό για την τραγική απώλεια αυτού του ανθρώπου θα ήθελα να αναφερθώ στην ελληνοαμερικανική διάσταση που διαπέρασε τον βίο του Ζακ Κωστόπουλου. Αποτελεί μια διάσταση την οποία το συγκεκριμένο άτομο κατεδείκνυε συχνά σαν καθοριστική στην ζωή του. Αξιοσημείωτα, είναι και μια διάσταση η οποία απουσιάζει στον ευρύτερο συλλογισμό για τις διάφορες μορφές βίας που εξασκήθηκαν σε αυτό το άτομο. Σαν να υπάρχει μια κοινωνική απορία ως προς τον ρόλο που διαδραμάτισε η Ελληνοαμερικανική εμπειρία του ατόμου αυτού στην τραγωδία του.

Συζητήθηκαν άλλες ΤΡΑΝΣ πτυχές της ζωής του Ζακ Κωστόπουλου επειδή είναι σχετικά αναγνωρίσιμες και μπορούν να γίνουν κατανοητές μια και παραπέμπουν σε συγκεκριμένες κοινότητες/ομάδες ατόμων: γκαίη, οροθετικοί, sex workers, εξαρτημένοι, ντραγκ κλπ. Μόνο μια όμως ΤΡΑΝΣ πτυχή δεν συζητήθηκε επειδή ξεφεύγει από κάθε νόρμα, ακόμα και παραβατική: το άτομο ήταν κυριολεκτικά ΤΡΑΝΣ μεταξύ Ελλάδας-Αμερικής, έθνους-διασποράς, πατρίδας-μετανάστευσης κι επομένως η υβριδικότητά του απειλούσε και τους δύο όρους κάθε διπόλου.

Γι αυτούς τους ανθρώπους δεν υπάρχει καμιά δημόσια κοινότητα. Δεν ανήκουν πουθενά, κανείς δεν τους θέλει επειδή δεν έχουν ούτε ‘εκεί’ ούτε ‘εδώ’. Γι αυτό αυτή η υβριδικότητά του δεν συζητήθηκε ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Αμερική.*

Μια πτυχή της υποκειμενικότητας του Κωστόπουλου εκτυλίχθηκε σε σχέση με τις προσωπικές του διαδρομές μεταξύ Αμερικής και Ελλάδας, όσο και Ελλάδας Αμερικής. Για να είμαστε ακριβείς οι μετακινήσεις αυτές διαμεσολαβήθηκαν από την ευρύτερη οικογένειά του. Ο επαναπατρισμός των γονέων μεταφέρει τον νέο Κωστόπουλο στην Ελλάδα, της οποίας την κοινωνία ο Ελληνοαμερικανός Ζακ δεν αντέχει. Όταν επίμονα απαιτεί τον επαναπατρισμό του στην Αμερική, οι γονείς του τελικά συναινούν και τον αποστέλλουν στους θείους του εκεί. ‘Οταν τα πράγματα γίνονται αφόρητα στο στενό του περιβάλλον στην Αμερική αναγκάζεται να πάρει την αντίστροφη ρότα προς την Ελλάδα. Η διεθνικότητα, το πήγαινε-έλα μεταξύ χωρών, το μεταξύ του εδώ και εκεί και του εκεί και εδώ, συμβάλλουν σαν συστατικά και καθοριστικά στοιχεία στη ζωή του.

Το πήγαινε-έλα στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι ένα πήγαινε-έλα εκτοπισμών. Είναι σημαντικό να εστιαστούμε στους συγκεκριμένους χώρους στον ευρύτερο διεθνικό χώρο που εκτυλίσσεται το προσωπικό του δράμα. Στην Ελλάδα ο Ζακ νοιώθει ξένος, δεν του «άρεσε εδώ». Η βιωματική συνάντηση με την ελληνική κοινωνία αποξενώνει, και ο Ζακ δεν αποτελεί μια ιδιάζουσα περίπτωση. Σύμφωνα με την επιτόπια έρευνα της εθνογράφου Αναστασίας Χρήστου, για πολλούς νέους Ελληνοαμερικανούς οι οποίοι συναντούν την πατρίδα των μεταναστών γονέων τους σε πραγματικό χρόνο και χώρο και σε πλαίσια επαναπατρισμού, η εμπειρία τους βιώνεται σαν εφιάλτης. Αισθάνονται αφόρητα ξένοι σε ένα χώρο που μέχρι τότε ζούσε στην φαντασία τους σαν μεγαλείο. Ας ανακαλέσουμε σε αυτό το σημείο την ταινία My Life in Ruins στην οποία η Ελληνοαμερικανίδα Georgia βιώνει απόρριψη σαν ξένη, σαν μη-αυθεντική Ελληνίδα, στην Ελλάδα. Η επιμονή του Ζακ να επιστρέψει στην Αμερική υποδηλώνει την πολύ δύσκολη διαδικασία των υβριδικών ατόμων να χωρέσουν άνετα σε έναν ενιαίο πολιτιστικό χώρο, να αισθανθούν με άλλα λόγια σπίτι τους σε μια κοινωνία που τονίζει την ομοιογένεια, και μεταξύ άλλων την πατριαρχική οικογένεια.

Ας σημειώσουμε βέβαια ότι αυτή η επιθυμία επιστροφής στην Αμερική σαν πατρίδας έχει σημασία πέρα από τα άτομα που βιώνουν αυτήν την σχέση. Εισάγει ένα ρήγμα στο εθνικό αφήγημα περί της αδιαίρετης ταύτισης της ‘ομογένειας’ με το έθνος. Πολλά διασπορικά άτομα βιώνουν πολλαπλές ταυτότητες, δεν αποτελούν καθαρή και συνεχή επέκταση του έθνους έξω από τα σύνορα.

Μόνο που το έθνος, στην παραδοσιακή του μορφή, δεν θα είναι μακριά για τον Ζακ, ακόμα και στην Αμερική. Ελλοχεύει στο κέντρο των Αμερικανικών προαστείων όπου οι θείοι του, «Αντί να είναι Ελληνοαμερικανοί των 00s είχαν μείνει Έλληνες του ’70.» Όχι άδικα η Βάρδαλος στην ταινία της «Γάμος αλά Ελληνικά» θέτει στο επίκεντρο της σάτιράς της, σάτιρας προερχόμενης από την δεύτερη γενιά, τον αυταρχικό πατριάρχη, φορέα της καταπιεστικής παράδοσης. Στην πραγματική ζωή του Κωστόπουλου, οι παραδοσιακοί συγγενείς, ανακαλύπτουν την ομοφυλοφιλία του ανηψιού και θέτουν σε κίνηση μια βάναυση διαδικασία επίβλεψης και συμμόρφωσής του. Το παρακάτω σπαρακτικό αυτοβιογραφικό θραύσμα του Ζακ καταθέτει και καταγγέλει την βία του εξουσιαστκού, ετεροφυλικού λόγου και πρακτικής των συγγενών του.

«Αυτό ήταν. Το δικό μας το παιδί, το δικό μας το σόι, όχι δεν έχει τέτοια. ‘Μην τον ξαναδείς, άνθρωπος είναι και μπορεί να πάθει κανένα ατύχημα’ (εσείς δεν είστε, σκέφτηκα). ‘Σε παρασύρανε, δεν είσαι εσύ αυτό. Θα φτιάξεις’. Και από τότε παντού με συνοδεία. Μόνος έξω με παρέα δική μου ποτέ. Όταν έμενα μόνος στο σπίτι, κλείδωμα μέσα. Μου πήραν το κινητό, το σταθερό κι αυτό κλειδωμένο. Με άφηναν να παίρνω μόνο τους γονείς μου μια δυό φορές την εβδομάδα και αυτό παρουσία τους. Κατάθλιψη».**

Αν ο επαναπατρισμός στην Αμερική δημιουργεί ρωγμές στο εθνικό αφήγημα, η εμπειρία του Ζακ στις τανάλιες μιας παραδοσιακής οικογένειας μεταναστών δημιουργεί πρόσθετες ρωγμές, αυτήν την φορά  στο αφήγημα της ελληνοαμερικανικής επιτυχίας. Η φετιχιστική εμμονή στην κοινωνική και οικονομική ευμάρεια αφήνει ανέγγιχτες τις διάφορες δομές που αντικατοπτρίζουν παταγώδεις αποτυχίες στην ελληνοαμερικανική κοινωνία, συμπεριλαμβανομένης της μη αποδοχής διαφόρων αποχρώσεων του διαφορετικού. Οι αποτυχίες τρίζουν τα θεμέλια της μετανάστευσης σαν επιτυχίας.

Ο Ζακ τελικά καταφέρνει και «δραπετεύει» στην Ελλάδα όπου και ενεργοποιείται με σκοπό να δημιουργήσει χώρους ευρύχωρους για την διαφορά ή ακριβέστερα ποικίλες διαφορές. Το αίτημα του κατατίθεται μέσω ακτιβισμού, και επομένως τίθεται σαν ένα σαφώς πολιτικό θέμα. Παλεύει να δημιουργήσει εναλλακτικές δικές του και συλλογικές πατρίδες στο μέσο μιας πατρίδας που τον αποξενώνει.

Αν η ζωή του Ζακ ήταν μια ακολουθία εκτοπισμών, περιφρόνησης, ραπισμάτων και καταπατήματος της ταυτότητάς του, αλλά και δυναμικής ανταπάντησης και αντίστασης, όπως και επιτυχιών και αποτυχιών –όπως όλων μας– ας μην ξεχνάμε και την συγκεκριμένη ελληνοαμερικανική πτυχή που επεισέρχεται στην πολυδιάστατη ΤΡΑΝΣ εμπειρία του Ζακ Κωστόπουλου. Διότι μεταξύ άλλων, η απώλεια αυτής της ανθρώπινης ζωής μας θέτει πρόσωπο με πρόσωπο με το ερώτημα τι είδους έθνος επιθυμούμε να γίνουμε, τι είδους δημόσια σφαίρα να επιτελούμε, τι είδους διασπορά να ενεργοποιούμε και να αφηγούμαστε.

Ο Γιώργος Αναγνώστου είναι καθηγητής πολιτισμικών σπουδών στο Πρόγραμμα Νεοελληνικών Σπουδών, στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο (https://www.mgsa.org/faculty/anagnost.html). Επιμελείται το διαδικτυακό περιοδικό Ergon: Greek/American Arts and Letters (http://ergon.scienzine.com/)

* Ευχαριστώ τον Βασίλη Λαμπρόπουλο,
C. P. Cavafy Professor Emeritus, University of Michigan

Πηγή:https://www.thepressproject.gr